Tuesday, February 26

မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ တဏွာသမုဒယ၏ အေကာက္သြားပံု

မဂၢသစၥာမွာ"ေဟတြ႒"သေဘာရွိတယ္၊ "ေဟတြ႒"ဆိုတာ နိဗၺာန္သို႔မေကြ႔မေထာင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားတဲ့
ခရီးမွန္ ခရီးေျဖာင့္လုိ႔အဓိပၸာယ္ရွိတယ္၊ မဂ္တရားဟာ မအုိမေသ အၿမဲေနတဲ့ နိဗၺာန္သို႔..မေကြ႕ မေထာင့္
ေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားတဲ့တရားပဲ၊ တဏွာ..သမုဒယလမ္းကေတာ့ ခရီးမွား ခရီးေကာက္ျဖစ္တယ္၊ ဘယ္ေလာက္
မွား၍ ဘယ္ေလာက္ ေကာက္သလဲဆိုရင္ အအိုေရာက္ေအာင္ မွားတယ္၊ ေကာက္တယ္၊ အနာ ေရာက္
ေအာင္မွားတယ္၊ ေကာက္တယ္၊ အေသ ေရာက္ေအာင္မွားတယ္၊ ေကာက္တယ္၊ "ခရီးမွန္ ခရီးေျဖာင့္"ကုိ
ေျပာမယ္ဆိုရင္"ခရီးမွား ခရီးေကာက္"ကိုေရွးဦးစြာသိမွ ခရီးမွန္ ခရီးေျဖာင့္ကို ျမင္မယ္။ ဒီေတာ့ တဏွာ..သ
မုဒယ ဘယ္ေလာက္ေကာက္က်စ္သလဲဆိုရင္ ဒီေနရာနဲ႔ ဒီၿခံ၊ ဒီမွာေမြး၊ ဒီမွာေနဆုိၿပီးထြက္ရပ္လမ္းမရွိ
ေအာင္ပိတ္ပင္တားဆီး ကန္႔ကြက္ထားလုိက္တယ္၊ ၃၁-ဘံုမွာျဖင့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာ ကိုယ့္အိမ္၊ ကိုယ့္ယာနဲ႔ပဲ
ေပ်ာင္ၾကတယ္၊ သူမ်ားအိမ္မွာ မေပ်ာ္ၾကဘူး၊ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာ ကုိယ္အားထုတ္ၿပီးေတာ့ မရွိ..ရွိတဲ့ေငြနဲ႔
ႀကံဖန္ေဆာက္ၿပီး နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ျခယ္သၿပီးေနၾကတယ္၊ ဒါကိုေထာက္လုိက္ေတာ့ ဒီေနရာဟာမင္းမွာစိတ္
ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာျဖစ္တဲ့ေနရာဆိုၿပီး တဏွာက ေခ်ာ့ထားလုိက္တယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာကုိယ္ခ်မ္းသာေတြ
ဟာ ျဖစ္ၿပီးပ်က္ေသာေၾကာင့္ ဒုကၡသစၥာပဲ၊ အဲဒီ ဒုကၡကိုပင္လ်င္ ခင္ဗ်ားတုိ႔မွာ ကိုယ့္အိမ္ကုိယ့္ယာေနရေတာ့
စိတ္ခ်မ္းသာကိုယ္ခ်မ္းသာရွိတယ္လုိ႔ သမုဒယကေခ်ာ့ထားတယ္၊ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ့္တရားထူးကေလးနဲ႔
ေက်နပ္ၿပီး မစြန္႔ႏိုင္တာ ဒီထက္ရာထူး တုိးတက္ခ်င္တာေတြကလဲ သမုဒယက ေကာက္က်စ္ထားတာပဲ၊
ဒါဒုကၡသိမ္းတဲ့အလုပ္လား၊ ဒုကၡပြားတဲ့အလုပ္လား ဆိုေတာ့ ဒုကၡပြားတဲ့အလုပ္ပဲ၊ ဒုကၡပြားတဲ့အလုပ္ကိုပင္
သမုဒယသစၥာက ဒီဂုဏ္ထူးရာထူးနဲ႔ဆိုရင္ ေလာကႀကီးမွာ နိဗၺာန္ေပါ့ကြာ၊ မင္းအင္မတန္ အေၾကာင္းညီ
ညြတ္ေနတာပဲဆုိၿပီး၊ ဒီဒုကၡသစၥထဲကမထြက္ႏိုင္ေအာင္ ပုိၿပီး ဒုကၡေရာက္တာကိုပင္ႀကိဳက္ေနေအာင္ေခ်ာ့ၿပီး
ထားထာဟာ ဘယ္သူတံုး၊ သမုဒယသစၥာပဲ၊ ေကာက္က်စ္လုိက္တာကေတာ့..ခင္ဗ်ားတုိ႔ထြက္ခြင့္ကို မရဘူး
မဟုတ္လား၊ အိမ္ေထာက္က်တယ္ဆိုရင္ပဲ ေယာက်္ားလုပ္တဲ့လူက ဇနီး၏ဒုကၡကို သူကိုယ္ထိုင္ ထမ္းရ
ေတာ့မယ္ ဆိုတာကိုပင္၊ ဒါဟာဆင္းရဲဖို႔မဟုတ္ဘူး၊ ခ်မ္းသာဖို႔အတြက္အကူအညီရတာ၊ လက္ေဆးၿပီး
ထမင္းစားလုိက္႐ုံ ဖန္တီးေပးတာလုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကို လွည့္ပတ္ေျပာတာလဲ သမုဒယသစၥာပဲ၊ စင္စစ္ေတာ့ ရွာရ
ေဖြရတာက အရင္လူပ်ိဳတုန္းက တစ္ေယာက္တည္းစာ၊ အခုအိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ၂-ေယာက္စာဆိုေတာ့
ရွာေဖြတဲ့ေနရာမွာ ဒုကၡတိုးတာ အမွန္ပဲ၊ ဒါေပမယ့္ သမုဒယသစၥာက မင္းအရင္တုန္းကဆုိ ဟုိဆုိင္စားရ ဒီ
ဆုိင္စားရနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ရတယ္၊ အခုေတာ့ မင္း ဣေျႏၵရရနဲ႔ (ဇိမ္က်က်နဲ႔) စားရလုိ႔ခ်မ္းတာပါေပါ့လားဆိုးၿပီး
ခုနက ႐ုန္းထားတာေတြ အကုန္ေပ်ာက္ေအာင္တစ္ခါတည္းေခ်ာ့ထားလုိက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္စဥ္းလားၾကည့္
စမ္း၊ အရင္ကထက္ပိုရွာရေတာ့ တုိးၿပီးဆင္ရဲသြားတာအမွန္ပဲ။
ခင္ဗ်ားတို႔အိမ္စုတ္ တဲ့ကုပ္နဲ႔ ေနရတာေတာင္ သူက ကုိယ့္အိမ္ကို ေရႊအိမ္ေရႊနန္းႀကီးထင္ေအာင္၊ မာနထက္
ေအာင္လုပ္လုိက္ေသးတယ္၊ သူကေခ်ာ့ထားေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကလဲေရႊအိမ္ေရႊနန္းႀကီးလုိ႔ကို စိတ္ထဲမွာထင္
ၾကတယ္၊ ေသျခင္းေသလဲ ဒီအိမ္မွာ ေသပါရေစေတာ့၊ ေနျခင္းေနလဲ ဒီအိမ္မွာေနပါရေစေတာ့၊ ေနာင္ဘဝ
ျပန္ျဖစ္ေတာင္မွ ဒီမွာ ျဖစ္ပါရေစဆုိေတာ့၊ ဒီေနရာပဲ ေက်နပ္ေနၾကတယ္ မဟုတ္လား၊ တကယ္ေတာ့ ဒီေန
ရာမွ အႀကီးအက်ယ္ ဒုကၡေပးတဲ့ေနရာ၊ သူမ်ားအိမ္သြားရင္ တံျမက္စီးမလွည္းရဘူး၊ အညစ္အေၾကးေတြ မ
သုတ္သင္ရဘူး၊ ကိုယ့္အိမ္မွာေတာ့ တံျမက္လွည္း အမိႈက္က်ံဳး၊ အိမ္သာေဆးစသည္ေတြကိုမနားမေနလုပ္
ရတယ္၊ ဒီ ဒုကၡေရာက္မယ့္ေနရာကို ေရႊအိမ္ေရႊနန္းထင္ေအာင္ ဘယ္သူလုပ္တာတံုး၊ သမုဒယသစၥာ၊ မင္း
ဟာေလးနဲ႔မင္းကြာၾကက္လုိပဲ ခ်ီးက်ရာေပ်ာ္ကြလုိ႔၊ ေရာက္ရဘဝ ေရာက္ရအရပ္မွာ ေပ်ာ္ေနေအာင္ေခ်ာ့
ထားတာလဲ သမုဒယသစၥာပဲ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ တစ္သံတရာလံုး သူ႔ေနရာႏွင့္သူ မထြက္ျဖစ္ေအာင္၊ ဒီေနရာက
သြား၊ ဒီေနရာမွာေနၿပီး..အပါယ္ ၄-ပါးသြား၊ နတ္ရြာသုဂတိသြားလို႔ ေရာက္ရာမွာ ေလာင္တိုက္ရွိတဲ့ေနရာမွာ
ေနၿပီး ထုိေနရာကိုပင္ ေရႊအိမ္ေရႊနန္းထင္ေအာင္ သူကေခ်ာ့ေမာ့ထားတယ္၊ ေခ်ာ့ထားေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔မွာ
ဘုရားဖူးသြားမွာလဲ ဒီေရႊအိမ္ေရႊနန္းကို ပစ္ထားခဲ့ရမွာခက္တာနဲ႔ မသြားျဖစ္ဘူး၊ တရားနာသြားမွာလဲ မသြား
ျဖစ္ဘူး၊ ကိုယ့္ေရႊအိမ္ေရႊနန္း လူလုကုန္းမွာစိုးလို႔..စိတ္မခ်တာနဲ႔ မသြားျဖစ္ေတာ့၊ ဘုရားပြင့္တာေတာင္မွ ေရႊ
အိမ္ေရႊနန္းခင္လုိ႔ ဘုရားေက်ာင္းမေရာက္ၾကတာေတြတပံုႀကီးရွိတယ္၊ ဘယ္သူကႏွိပ္စက္တာလဲ၊ သမုဒယ
က၊ သူက ဘယ္လုိမ်ားေျပာထားတံုး မင္းတို႔ေနတာဟာ မင္းတုိ႔အက်ိဳးေပးနဲ႔ မင္းတို႔ သိပ္ေနရာက်တာပဲ၊ ရွာ
မွရွား၊ မင္းတုိ႔အဆင့္အတန္းနဲ႔ မင္းတို႔ၾကည့္မယ္ဆိုဘယ္ေလာက္မွား က်က္သေရမဂၤလာ ရွိသတံုးတဲ့၊
ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ့္အိမ္ကုိ ေရႊအိမ္ေရႊနန္းထင္လုိ႔ စိတ္မခ်ၿပီး မစြန္ႏိုင္တာနဲ႔ ဘုရားဖူး တရားနာမသြားျဖစ္တာ
သမုဒယက ဒီလုိေခ်ာ့ထားၿပီး နိဗၺာန္ေရာက္မယ့္လမ္းကို မသြားျဖစ္ေအာင္ကန္႔ကြက္ထားတယ္၊ ဒါေတြဟာ
သမုဒယရဲ႕ ေကာက္က်စ္ထားပံုေတြေနာ္၊ လူေတြ"စုတိနဲ႔ ပဋိသေႏၶ"စပ္ၿပီးေနတာဟာ သူ႔အႀကိဳက္ပဲ၊ လြတ္
ထြက္သြားမွာေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး၊ စုေတၿပီး တစ္ခါတည္း နိဗၺာန္ေရာက္ဖို႔က်ေတာ့..သူက သေဘာမတူဘူး၊ ဒါ
ျဖင့္အေကာင္းဟူသေရြ႕ သူသေဘာမတူဘူး၊ အဆိုးဟူသေရြ႕ေတာ့ သူက လုပ္ေပးလိမ့္မယ္၊ ေလာကီအ
လုပ္ လုပ္ခ်င္တာဟူသေရြ႕ေတာ့ သူအားေပးတယ္၊ ေလာကုတၱရာ မဂ္အလုပ္က်ရင္ အေၾကာင္းျပၿပီး ကန္႔
ကြက္တယ္၊ ဒါ သမုဒယရဲ႕သတၱိ၊ ဒီေတာ့ ထြက္ရပ္လမ္း ဟူသေရြ႕ကုိ သူကန္႔ကြက္တယ္၊ ျမဳပ္လမ္း..ေမ်ာ
လမ္း ဟူသေရြ႕ေတာ့ သူကအားေပးတယ္၊ အခု ဘုန္းႀကီးက ေဖာ္ျပေတာ့မွ သူကိုး..သူကိုးလို႔ လက္ညိဴး
ထိုးေဖာ္ရလာတယ္၊ မင္းနဲ႔ငါ ေသခန္း..ရွင္ခန္းျဖတ္ၾကစို႔ ဆိုေတာ့၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ပါးစပ္ကို မဟရဲဘူး၊ ဘာျပဳ
လို႔..ခင္ဗ်ားတို႔က ငယ္ေၾကာက္ျဖစ္ေနလုိ႔၊ သူက ဒီအတိုင္းသြားဆိုရင္၊ ခင္ဗ်ားတို႔က ဆိုက္ဆိုက္သြားတာပဲ၊
သူကျပန္ခဲ့ဆိုရင္ ဆုိက္ဆိုက္လာတာပဲဆိုေတာ့၊ ဒါငယ္ေၾကာက္ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့၊ ဘုရားေဟာထားတာေလး
ေျပာျပအံုးမယ္။
"ေမ်ာက္ႏွဲေစး"ေမ်ာက္သားစားလိုတဲ့ မုဆိုးကေမ်ာက္ေထာင္တဲ့ ေညာင္ေစးေတြ ဘာေတြခ်က္ၿပီး၊ သစ္ကိုင္း
ေပၚမွာ သုတ္လိမ္းၿပီးခ်ထားတယ္ (ဒီအေစးကို ေမ်ာက္ႏွဲေစးလုိ႔ေခၚတယ္) ေမ်ာက္က ဒီသစ္ကုိင္းေပၚမွာ
ေလွ်ာက္ၿပီးလာတယ္၊ လာေတာ့ ညာဘက္လက္နဲ႔ ေညာင္ေစးကိုင္မိတဲ့အခါ ညာဘက္လက္ ခြာမရေအာင္
ကပ္ၿငိသြားတယ္၊ တစ္ခါ ဘယ္လက္နဲ႔တြန္းၿပီးခြာျပန္ေတာ့ ဘယ္လက္ပါၿငိတာပဲ၊ ေနာက္ ညာေျခနဲ႔ ကန္ၿပီး
႐ုန္ျပန္ေတာ့ ဒီအတုိင္းပဲ ကပ္ေနတာပဲ၊ တစ္ခါ ဘယ္ေျခနဲ႔ ကန္ၿပီး႐ုန္ျပန္ေတာ့လဲ ကပ္သြားတာပဲ၊ ေနာက္..
သူက ေခါင္းနဲ႔အားျပဳျပန္ေတာ့ ေခါင္းပါကပ္သြားတယ္၊ ဒီေတာ့ ေမ်ာက္ဟာေျခလက္ေခါင္း ၅-ခုစလံုးတြဲေန
တာနဲ႔မွီရာ တည္ရာမရွိေတာ့ဘူး၊ မရွိေတာ့ တစ္ခါတည္းေအာက္က်တာပဲ၊ က်ေတာ့ မုဆိုးကလုပ္ခ်င္သလုိ
လုပ္႐ုံပဲရွိေတာ့တယ္၊ "ခႏၶာနဲ႔တဏွာ"ထို႔ အတူပဲ သမုဒယသစၥာဆိုတဲ့ တဏွာတရားဟာလဲ ခင္ဗ်ားတို႔ ခႏၶာ
၅-ပါးစလံုးမွာ ရွိတယ္၊ ဒီခႏၶာ ၅-ပါးဟာ အေစးေထာင္ထားတဲ့ ေနရာခ်ည္းပဲ၊ "႐ႈပကၡႏၶာ"ၾကည့္လိုက္ျပန္လဲ
သူဝဖို႔..လွဖို႔ကိုပဲေကၽြးရမွာ ဆိုေတာ့ ဒါကိုယ့္ကိုယ္လို႔မုတ္ၿပီး သူတို႔နဲ႔လဲ ခင္ေနတာပဲ၊ ခင္ေတာ့ ႐ႈပကၡႏၶာက
လဲ တဏွာတည္းဟူေသာ အေစးနဲ႔ကပ္လ်က္ပဲရွိတယ္၊ "ေဝဒနာကၡႏၶာ"နဲ႔ ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ခ်မ္းသာကို
အလုိရွိတယ္ မဟုတ္လား၊ အလုိရွိေနေတာ့ခ်မ္းသာကို မစြန္႔ႏိုင္ဘူး၊ မစြန္႔ႏိုင္ေတာ့ ခ်မ္းသာနဲ႔ ကပ္ၿငိေနတာ
ေပါ့၊ "သညာကၡႏၶာ"ကလဲ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ပစၥည္းေတြကိုေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္သားထားတယ္၊ ဒါကို အေရး
တယူျပဳတယ္၊ အလြန္ႏွစ္သက္စရာလို႔ ထင္ေနေအာင္သူက လုပ္ထားတယ္၊ အဲဒီ သညာ..အမွတ္အသားက
ေလးနဲ႔ပဲ ေတြးၿပီးေက်နပ္ေနတယ္၊ သညာ..နဲ႔ကပ္ေနတာေပါ့၊ "သခၤ ါရကၡႏၶာ"ဆိုတဲ့ေစတနာ၊ ဝိညာဏကၡႏၶာ
ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလး၊ ဒီစိတ္ ေစတနာေတြနဲ႔လဲ ခင္ဗ်ားတို႔ ကပ္ေနတာပဲ၊ က်ဳပ္စိတ္ေစတနာမ်ိဳးၿမိဳ႕ထဲေလွ်ာက္
ရွာၾကည့္..မေတြ႔ဘူး၊ အထင္မလြဲနဲ႔ စသည္ျဖင့္ ကိုယ့္ဟာကိုအမႊန္းတင္ေနမယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ေစတနာမွာ
ခင္တြယ္ကပ္ၿငိေနတာပဲ၊ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ ဒီခႏၶာ ၅-ပါးစလံုးမွာကပ္ၿငိေနေတာ့ ေမ်ာက္လုိျဖစ္ေနၿပီေပါ့
ဒီခႏၶာ ၅-ပါးနဲ႔ ဒီတဏွာအေစးနဲ႔ တြဲလ်က္ ျဖစ္ေနေတာ့၊ ဒီခႏၶာ ၅-ပါး ႐ုပ္နာမ္ဓမၼဟာ ဘယ္မွာထြက္ေပါက္
ကၽြတ္ေပါက္ဆိုတာ ျဖစ္ႏုိင္ေတာ့မလဲ၊ ခႏၶာ ၅-ပါးမွာ တဏွာအေစးပါတယ္၊ သုတ္လိမ္းထားတယ္၊ ဒီေတာ့
ခင္ဗ်ားတို႔ ဒီ ခႏၶာ ၅-ပါးမွာ ကပ္ၿငိေနၿပီ ၿငိေနၿပီပဲ၊ အခု ကပ္ၿငိတာကသိပ္ကိစၥမရွိေသးဘူး၊ ေသခါနီးက်မွ ပို
ဆိုးမယ္၊ ငါေတာ့ျဖင့္မေနလုိ႔ေသရေတာ့မယ္၊ မေသခ်င္ဘဲနဲ႔ေသရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေသခါနီးမွာ လက္ရွိ
ခႏၶာ ၅-ပါးကို တစ္ခါတည္းမခြဲခ်င္ေအာင္ ၿငိကပ္ေနတယ္၊ တဏွာနဲ႔ၿငိကပ္ေနၾကတယ္၊ ဥပါဒါန္နဲ႔ ကပ္ၿငိေန
ၾကတယ္၊ ဒီခႏၶာ ၅-ပါး ဒုကၡသစၥာႀကီးနဲ႔ ခြဲရေတာ့မယ္ဆိုရင္ မ်က္ရည္ႀကီးငယ္ က်ၾကတယ္၊ ဘုရားရႏာၱေတြ
က်ေတာ့ ဒီခႏၶာဝန္ႀကီး ဒုကၡသစၥာႀကီးကို စြန္႔ရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ၿပံဳးၾကတယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့ ငိုၾက..ရြဲ႕ၾက
မဲ့ၾကတယ္၊ ဪ...ခင္ဗ်ားတို႔က တယ္...ဒုကၡ သိပ္ႀကိဳက္ၾကတာပဲ၊ ရီးတီးယားတား မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ဒါ ေသ
ၾကည္မွသိမယ္။
ေသၾကည္ေတာ့မွ ဒီခႏၶာ ၅-ပါးကို ဘယ္အထိခင္သတံုးဆိုရင္ လံုးဝကို မခြဲပါရေစနဲ႔ဆိုတာလာတာ၊ ဒါတဏွာ
အေစးနဲ႔ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼနဲ႔ ကပ္ေနလို႔လာတာ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ဒါနဲ႔ဒါ ကပ္ၿငိၿပီး မစြန္႔ခ်င္ မခြဲခ်င္ဘဲနဲ႔ ေသရတယ္ဆို
ေတာ့ ၿငိၿပီးေသၾကတာပဲ၊ ၿငိၿပီးေသရင္ ေအာက္ (ဒုဂၢတိ) ပဲရွိတယ္၊ အထက္ (သုဂတိ) မပါဘူး၊ ေမ်ာက္ႏွဲေစး
နဲ႔ ကပ္ၿငိေနတဲ့ေမ်ာက္ဟာ ေအာက္ပဲက်တယ္၊ အထက္ျပန္မတက္ဘူး၊ ခင္ဗ်ားတို႔လဲ အပါယ္ ၄-ပါးဆိုတဲ့
ေအာက္ပဲ က်မွာပဲ၊ ဒီခႏၶာ ၅-ပါးနဲ႔ ၿငိေနရင္ေအာက္က်မွာပဲ၊ ၿငိေနတာကိုး၊ ၿငိေတာ့ ဘယ္ဟာမွ မ႐ုန္းႏုိင္
ေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့ ခႏၶာ ၅-ပါး ႐ုပ္နာမ္ဓမၼ တဏွာနဲ႔ ကပ္ၿငိေနတာကျဖဳတ္လုိ႔ေျဖလုိ႔ကို မရဘူးေနာ္၊ မရေတာ့
ေအာက္လမ္းသြားဖုိ႔ ေသခ်ာတာပဲ၊ ဒုကၡသစၥာမွန္းသိတဲ့ အရိယာပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ ဪ...ဒုကၡဝန္ႀကီး
မထမ္းရေတာ့ဘူး၊ ကၽြတ္လြတ္ၿပီဆိုၿပီးၿပံဳးၾကတယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့ ဒါႀကီးနဲ႔ခြဲရေတာ့မယ္ဆို..မဲ့ၾကတယ္
မဲ့ရင္းမတ္နဲ႔ ေသသြားတာပဲ၊ ဒါ သမုဒယသတၱိေနာ္၊ ပုထုဇဥ္ေတြ ေသတာကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္၊ ၿပံဳးေသ
သလား..မဲ့ေသသလား၊ မဲ့ၿပီးေသၾကတယ္၊ ဒီ ဒုကၡသစၥာႀကီးကို ဒုကၡသစၥာမွန္းသိၿပီး ခြဲရတာ ဝမ္းသာတဲ့အ
ေျခအေနေရာက္မွ ၿပံဳးတဲ့ဘက္ျဖစ္မယ္၊ ႏို႔မို႔ရင္မဲ့ေသ ရြဲ႕ေသပဲျဖစ္မယ္၊ ေမ်ာက္ဟာ ေျခလက္ ေခါင္း ၅-
ဘက္စလံုး ၿငိၿပီးေသေတာ့ ေအာက္ကမုဆိုး၏ စားဖတ္ ဝါးဖတ္ျဖစ္ရတယ္၊ ဒီမွာလဲ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ ခႏၶာ ၅-
ပါးကို ဒုကၡသစၥမွန္း မသိေတာ့ ဒါႀကီးနဲ႔ တဏွာနဲ႔ၿငိတြယ္ရင္း မတ္တတ္နဲ႔ ေသေတာ့ေအာက္က်ရမွာပဲ၊
ေအာက္သြားရမွာပဲ၊ ေကာင္းၿပီ၊ ေအာက္သြား အထက္သြားဆိုတာဟာအဓိကလဲဆိုေတာ့ ဒုကၡသစၥာ သိမႈနဲ႔
မသိမႈဟာ အဓိကပဲ၊ ခႏၶာ ၅-ပါးခင္မႈနဲ႔ မခင္မႈဟာ အဓိကပဲ၊ ဒုကၡသစၥာ မသိရင္ ခႏၶာ ၅-ပါးကို ခင္ရင္ဒါ
ေအာက္သြားပဲ၊ ဒုကၡသစၥာသိရင္ ခႏၶာ ၅-ပါးကိုမခင္ရင္ ဒါအထက္သြားပဲ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ခင္တာကေတာ့ ခႏၶာ ၅
ပါးကိုမကဘူး၊ ကိုယ္ခႏၶာ ၅-ပါးတင္မကဘူး၊ မယားရဲ႕ ခႏၶာ ၅-ပါး၊ သားရဲ႕ ခႏၶာ ၅-ပါး သမီးရဲ႕ ခႏၶာ ၅-ပါး
ေဆြမ်ိဳးရဲ႕ ခႏၶာ ၅-ပါးဆိုေတာ့၊ အို..ေရကို မေရႏိုင္ေအာင္မ်ားေနတယ္၊ ဒါေတြနဲ႔ အကုန္ၿငိေနေတာ့၊ ၿငိခ်က္
ကေမ်ာက္ထက္ ဆိုးေနတယ္၊ ေမ်ာက္က ၅-ခုဆိုရင္ကုန္ၿပီ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ၿငိခ်က္က မေရမတြက္ႏုိင္ဘူး၊ ဒါ
ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ အျဖစ္ဆိုးေတြ၊ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားကေဟာတယ္၊ လူေသရင္ အပါယ္ ၄-ပါးဟာ မင္းတို႔အၿမဲေနတဲ့
အိမ္ကြ၊ လူ႔ျပည္ နတ္ျပည္ဆိုတာ ခဏအလည္လာတာတဲ့၊ မေဟာသင့္ဘူးလား၊ ေဟာသင့္တာေပါ့၊ ခင္ဗ်ား
တို႔ ခႏၶာ ၅-ပါးနဲ႔ ခင္မင္မႈဟာ ၿငိကပ္ေနေတာ့၊ ၿငိ..ၿငိၿပီးေအာက္ခ်ည္းက်တာပဲ၊ ခႏၶာ ၅-ပါး၊ ခႏၶာေတြမ်ားႀကီး
ခင္မင္ရက္နဲ႔ ေသသြားေတာ့၊ အကုန္လံုးခ်ည္ၿပီး တုပ္ၿပီးသားက်သြားတာပဲ၊ တဏွာ..အေစးေတြနဲ႔ အကုန္
ကပ္ၿငိၿပီး က်သြားတာကို၊ ေသတဲ့ လူေတြၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဒီအေစးနဲ႔ ကပ္ၿငိၿပီး ေမ်ာက္က် က်တာခ်ည္း
မ်ားတယ္ (ေခြးက် က်တယ္လုိ႔လဲ ဆိုခ်င္ဆိုေပါ့) အထက္တစ္ေယာက္မွ မသြားဘူး၊ ေအာက္ခ်ည္းသြားေန
ၾကတာပဲ၊ ေအာက္ခ်ည္း က်မွာေပါ့..ၿငိတာက ေမ်ာက္ထက္မ်ားေန ဆိုးေနတာကို၊ ပိုဆိုးေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔မွာ
ေအာက္ကို လံုးလ်က္ႀကီး က်တာေပါ့၊ လက္ကလဲ လွမ္းမဆြဲႏိုင္ေတာ့၊ ေအာက္ကိုေတာက္ေလွ်ာက္ က်သြား
တာပဲ၊ ဒါ တဏွာသမုဒယကတြန္းခ်တာ၊ တဏွာကဖမ္းၿပီးခ်ည္တုပ္ၿပီး ေခ်ာက္ထဲတြန္းခ်ေတာ့၊ ခင္ဗ်ားတို႔
(အပါယ္) ေခ်ာက္ႀကီးထဲ ထုိးက်တာပဲ၊ တဏွာသမုဒယဆိုးပံု ေပၚၿပီလား။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားက"ဝိသတၱိကာ"
လုိ႔ ေဟာတယ္၊ "ဝိသတၱိကာ"ဆိုတာ ခႏၶာ ၅-ပါး..ကာမဂုဏ္မ်ား၌ကပ္ၿငိေနတဲ့ တဏွာကိုဆိုတာ၊ တဏွာ
ေလာဘာ ေတြ႔ေတာ့ၿငိတာပဲ၊ ဒီအိမ္ေနလုိ႔ရွိရင္၊ ဒီအိမ္နဲ႔ဒီခႏၶာၿငိတာပဲ၊ ၿငိရာမွာလဲ ေနရာမရြးဘူး၊ မရြးေတာ့
ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ သူကၿငိတာပဲ၊ ၿငိေတာ့ သူကထြက္ရပ္လမ္းကိုအခြင့္မျပဳဘူး၊ ဘုရားေရွ႕သြားၿပီး
ရွိခိုးဆုေတာင္းတာၾကည့္၊ သူခႏၶာကိုယ္၏ က်န္းမာမႈ၊ ခ်မ္းသာမႈ၊ သူ႔ခႏၶာ၏ ေနာင္ေကာင္းစားမႈေတြပဲ
ေတာင္းတာ၊ ေတာင္းေတာ့ ဒါတဏွာနဲ႔ကပ္ၿငိေနတာပဲ၊ တဏွာနဲ႔ ကပ္ၿငိေနတာကမ်ားတယ္၊ ဒုကၡဝဋ္မွကၽြတ္
လုိလုိ႔ ဘုရားရွိခိုးတဲ့လူက ရွာမွရွားဗ်၊ ကိုယ္ခႏၶာကို ဒုကၡသစၥာလုိ႔ မသိဘဲနဲ႔၊ မသိလို႔ခင္တာန႔ဲ ဘုရားဆီသြား
ၿပီး ရွိခုိးတဲ့ပုဂၢိဳလ္ မ်ားတယ္၊ ဒုကၡသစၥာသိၿပီး ဒုကၡဝဋ္မွ ကၽြတ္လိုတဲ့သေဘာနဲ႔ ရွိခိုးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ရွာမွရွား
မယ္၊ ဒုကၡဝဋ္မွ မကၽြတ္ခ်င္ဘဲ ဒုကၡဝဋ္နဲ႔ ေနာက္တဖန္မခြဲဖုိ႔ ရွိခိုးတာက မ်ားတယ္၊ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔လုပ္ပံု
ေတြဟာ တဏွာဦးစီးေနတာပဲ၊ ေနရာတိုင္းမွာ ဒီသမုဒယ..တဏွာပဲဝင္႐ႈပ္ေနတာ၊ သူဝင္႐ႈပ္တာနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔
မွာ ၃၁-ဘံုအတြင္း ဝဋ္ဆင္းရဲထဲမွာ လွည့္လည္သြားေနရၿပီး၊ ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္သုိ႔ ဦးမလွည့္ဘဲျဖစ္ေနတာ။
ကဲ...သမုဒယသစၥာ၏ အေကာက္သြားပံုကို ေဟာၿပီး၊ မဂၢသစၥာ၏ အေျဖာင့္သြားပံုကို ေဟာေတာ့မယ္။        ။

                                    ဤေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံ
                  ေစတနာအေပါင္းတုိ႔သည္ အားထုတ္ဆဲျဖစ္ေသာ
                  ဝိပႆနာဉာဏ္မွ မဂ္ဉာဏ္သို႔ေက်းဇူးျပဳျခင္းငွာ
                              အေထာက္အပံ့ ပစၥည္းအျဖစ္ျဖင့္
                                    တည္ရွိပါေစသတည္း ။              ။

                                                                                                          အရွင္ဉာဏဓဇ
                                                                                         မုိးကုတ္ဝိပႆနာ မဂၤလာမဂၢင္ရိပ္သာ
                                                                                                     ပင္မသံေဝဇနိယဌာန
                                                                                                              အမရပူရၿမိဳ႕ ။          ။

မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ တရားထိုင္ပံုထိုင္နည္း

          "တရားထိုင္ပံုထိုင္နည္း"
၁၃၁၉-ခု၊ေတာ္သလင္းလ၌ ဦးေက်ာ္သိန္းအား
   ေဟာၾကားေသာတရား
(၂-နာရီေလာက္တရားထိုင္ၿပီး ျပန္လာေတာ့)
မင္းသမာဓိေကာင္းေကာင္းရရဲ႕လား၊(ရပါတယ္
ဘုရား၊အလင္းေရာင္လဲျမင္ပါတယ္ဘုရား)။
အို....''ဒါေတြဂရုမစိုက္ပါနဲ႔၊ဒီလိုသမာဓိ ရလာရင္
ပညတ္ နိမိတ္အာရုံအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ပရမတ္နိမိတ္အာရုံ
အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ႕ျမင္ရမယ္၊ဒါေတြကို ဆက္မလိုက္နဲ႔။
မင္းေဝဒနာေကာေတြ႔ရဲ႕လား၊(ေတြပါတယ္၊ၾကာၾကာ
                                                                   ဖိထိုင္ေတာ့ ထံုက်င္ကိုက္ခဲလာပါတယ္ဘုရား)။
အဲဒါကို ဆက္လိုက္သလား၊(လိုက္ပါတယ္ဘုရား)၊"မင္းဟာေဝဒနာကို တမင္တကာ လုပ္ယူေနသလို
ျဖစ္ေနတယ္"ထိုင္နည္းလုိေနေသးတယ္၊ထိုင္တဲ့အခါ တင္ပလႅင္ေခြထိုင္ပါ၊ခါးကိုေျဖာင့္ေျဖာင့္မတ္
မတ္ထားပါ၊ေရွ႕လဲမငိုက္နဲ႔၊ေဘးလဲမေစာင္းနဲ႔၊ေခါင္းလဲဘယ္ဘက္မွ မေစာင္းပါနဲ႔၊မင္းရဲ႕ခါးအထက္
ပိုင္း ကိုယ္ႀကီးဟာေရွ႕-ေနာက္-ေဘး ယိမ္းယိုင္ေနရင္ အရုိးအဆစ္ေတြ အဆက္ခ်င္းတည့္တည့္
(တဲ့တဲ့)မေနတဲ့အတြက္ မၾကာခင္နာလာလိမ့္မယ္၊ေဝဒနာကို ေတြ႔ဖို႔ရာထားဦး၊သမာဓိကိုရေအာင္
ေတာင္ မထိုင္ႏိုင္ဘဲ ေနရမွာစိုးတယ္၊ခါးေအာက္ ဖိထားလို႔ရွိရင္ ေသြးလႊတ္ေၾကာ၊ေသြးျပန္ၾကာ
ကိုက္ခဲလာမယ္၊ဒီေတာ့ ထိုင္နည္းမမွန္ရင္ ေဝဒနာကို တမင္လုပ္ယူရာက်မယ္၊ဒီအခ်က္ေတြဟာ
မင္းတို႔လို တရားထိုင္စေယာဂီေတြအတြက္ အေရးႀကီးတယ္။
ေယာဂီမ်ားဟာ မိမိတို႔ႀကိဳက္တဲ့ ဣရိယာပုတ္နဲ႔အားထုတ္ႏိုင္တယ္၊ဒါေပမယ့္ ထိုင္ျခင္း ဣရိယာ
ပုတ္ျဖင့္ အားထုတ္တာက စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ"သမာဓိ"ရလြယ္လို႔ပိုေကာင္းတယ္၊ဝင္သက္၊ထြက္သက္၊
ကိုမွန္မွန္ရွဴရိႈက္ရမယ္၊သိပ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ရွဴရိႈက္လို႔ရွိရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို
ညႇင္းဆဲရာက်မယ္၊မင္းအခု(ဝင္သက္)ရွဴလိုက္တဲ့အခါ၊ေလထဲမွာရွိေနတဲ့ (ေတေဇာဓာတ္)ရရွိတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အဆုတ္္ေရာက္ေအာင္ အသက္ရွဴထုတ္လိုက္တဲ့အခါတိုင္း၊အဆုတ္ဟာက်ယ္ ျပန္႔သြား
ႏိုင္ေအာင္ ခႏၶာကိုယ္ အထက္ပိုင္းကို တရားထိုင္တဲ့အခါတည့္တည့္မတ္မတ္ထားရမယ္၊အဲဒီလို
ထားရင္အဆုတ္ေလအိတ္ကေလးေတြ ေလျပည့္ေနမယ္၊ေလျပည့္ေနမွ မိမိခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို
နာရီမ်ားစြာ တရားထိုင္ႏိုင္မယ္၊အဆုတ္ကိုေလအျပည့္မသြင္းႏိုင္ရင္ ေမာပန္းလာမယ္၊ဒီအခ်က္ဟာ
တရားထိုင္တဲ့ ေယာဂီမ်ားအတြက္အေရးႀကီးတယ္၊မင္းတို႔ ဝင္ေလကိုတစ္ခါျပင္းျပင္း ရွဴထုတ္လိုက္
ရင္ ႏွလံုးဟာ ၄-ႀကိမ္လႈပ္ရွားရမယ္။ညႇစ္ထုတ္ရမယ္၊တစ္မိနစ္မွာ ၁၆-ႀကိမ္မွ ၁၈-ႀကိမ္အထိ
အသက္ရွဴရိႈက္ရတယ္၊ႏွလံုးကေတာ့ ၆၄-မွ ၇၂-အထိလႈပ္ရွားညႇစ္ထုတ္ရေတာ့၊အသက္(ေလ)
ကို ျမန္ျမန္ျပင္းျပင္းရွဴလိုက္ရင္ ႏွလံုးဟာ ဘယ္ေလာက္အလုပ္မ်ားၿပီး ပင္ပန္းမလဲ။တရားမရဘဲ
ေရာဂါရဖို႔ေသခ်ာတယ္။
အဆုတ္ရဲ႕အင္အားနဲ႔ ယူေဆာင္လာတဲ့ ေတေဇာဓာတ္ကအစာအိမ္၊အူသိမ္၊အူငယ္မ်ားကို ျပဳျပင္
ေပးလိုက္ေတာ့ အစာအာဟာရေၾကညက္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးကို ေထာက္ပံ့ေပးတယ္။
ဒီအျပင္ ဒီေသြးဟာ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းအသီးသီးမွာေဘးျဖစ္ေစတဲ့အညစ္အေၾကး အဆိပ္
အေတာက္ အပ်က္အစီးမ်ားကို သက္ဆိုင္ရာ အစိတ္အပိုင္းမ်ားမွ တစ္ဆင့္ေခၽြး၊အခိုး၊အေငြ႔၊
က်င္ငယ္အျဖစ္ျဖင့္ အျပင္ထုတ္ေပးတယ္၊အဆုတ္မွတစ္ဆင့္ အဆိပ္အေတာက္နဲ႔ မေကာင္း
တဲ့အခိုးအေငြ႔မ်ား ပါလာတဲ့ေလကို ထြက္သက္ေလျဖင့္ ထုတ္ပစ္တယ္၊ေသြးဟာ ႏွလံုးခုန္ျခင္း
အားျဖင့္ မေကာင္းတဲ့ ေသြးေၾကာထဲမွ ျဖစ္လိုက္ပ်က္လိုက္နဲ႔ လည္ပတ္ၿပီး မေကာင္းတဲ့ ေသြး
ညိဳေသြးပုပ္ေတြကိုႏွလံုးထဲကအဆုတ္ထဲ တြန္းထုတ္လိုက္ေတာ့ မေကာင္းတဲ့ေသြးမွာ
(ေတေဇာဓာတ္အသစ္)တစ္ဘက္ ႏွလံုးထဲမွ ေသြးနီအေကာင္းျပန္လည္ရရွိတယ္၊အဲဒီ တစ္ဖန္
မေကာင္းတဲ့ အညစ္အေၾကး အဆိပ္အေတာက္ အပ်က္အစီးမ်ားကို ေခၽြး၊က်င္ငယ္၊အေငြ႔၊
အသက္ျဖင့္ ျပန္ထုတ္ၿပီး တစ္ပတ္လည္ေနလို႔ ငါတို႔မင္းတို႔အသက္ရွင္ေနတယ္လို႔ ေခၚရတာ
ပဲ။တို႔ရဲ႕ႏွလံုးဟာ လက္သီးဆုပ္ပမာဏ၊အတြင္းမွာ အေခါင္းႀကီးရွိတယ္၊ဒီအေခါင္းႀကီးအတြင္း
မွာတစ္ဆုပ္စာေလာက္(အသစ္အသစ္ျဖစ္ေနတဲ့)ႏွလံုးေသြးနွီ(ေတေဇာ)ဟာရွိေနတယ္။
အဲဒီ ေကာင္းတဲ့ေသြးကို အသက္တစ္ခါရႈရင္ တစ္ကိုယ္လံုးႏွံ႔ေအာာင္ ၄-ႀကိမ္ညႇစ္ပို႔ရတယ္။
ႏွလံုးသားကို ျဖဴေခ်ာပါးလွပ္တဲ့ အေျမႇးလႊာနဲ႔ ဖံုးအုပ္ထားတယ္။ဒီႏွလံုးသားရဲ႕ ညာဘက္ခန္း
ကေတာ့ မေကာင္းတဲ့ေသြးညိဳေတြကို အဆုပ္ထဲ တြန္းပို႔ေပးတယ္။
အဲဒီလက္တစ္ဆုပ္စာရွိတဲ့ေသြးေတြကို"ဟဒယဝတၳဳရုပ္"ကမွိေနတယ္။ဒီဟဒယဝတၳဳရုပ္ကို
မေနာဓာတ္၊မေနာဝိညာဏဓာတ္စိတ္ေတြက ေစခိုင္းရာကို ဒီရုပ္ေတြက လိုက္လိုက္လုပ္ေနရ
တာပဲ၊အတည္ကိုယ္မရွိတဲ့စိတ္ဟာ ႏွလံုးတည္းဟူေသာလိုဏ္ဂူထဲမွာ ကိန္းေနတယ္ လို႔
ဘုရားက ဓမၼပဒပါ႒ိေတာ္မွာေဟာတယ္။စိတ္ ေစတသိက္တို႔ရဲ႕ အစြမ္္းအာႏုေဘာ္ေၾကာင့္
ႏွလံုးဗူးအတြင္ရွိ တစ္ဆုပ္စာမွ်ရွိတဲ့ ႏွလံုးေသြးဟာ အဆင္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပၚလာရတယ္၊(၁)'ရာဂ"
အားႀကီးစြာျဖစ္ေပၚလာတဲ့အခါ၊ဟသၤာျပဒါးေရလို နီနီရဲရဲ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။(၂)"ေဒါသ"အား
ႀကီးစြာျဖစ္ေပၚလာတဲ့အခါ၊မဲပုပ္ပုပ္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။(၃)"ေမာဟ"အားႀကီးတဲ့အခါ အမဲသား
ေဆးေရနီလို နီက်ဲက်ဲျဖစ္လာတယ္။(၄)"ဝိတက္"အားႀကီးတဲ့အခါ၊ပဲပိဇတ္ျပဳတ္ေရလို နီေနာက္
ေနာက္ျဖစ္လာတယ္။(၅)"သဒၶါ"အားႀကီးစြာျဖစ္ေပၚလာတဲ့အခါ၊ဝါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေနရာမွ အဝါရင့္
ျဖစ္လာတယ္။(၆)"ပညာ"အားႀကီးစြာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အခါ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴရာမွ မွန္ကဲ့သို႔ ၾကည္
လင္လာၿပီး ပတၱျမားလံုးလို အလင္းေရာင္ေတြ ေတာက္ပလာတယ္။(စရိုက္ ၆-ပါးအလိုက္ေသြး
အေရာင္ေျပာင္းလဲပံုေကာင္းေကာင္းမွတ္ထားပါ)။
ဒီႏွလံုးက ညႇစ္လႊတ္လိုက္ေတာ့ ဗဟိုေသြးေၾကာကတစ္ကိုယ္လံုးပ်ံ႕ႏွံ႔သြားေတာ့၊ေဒါသျဖစ္ေန
တဲ့သူဟာ မဲပုပ္ပုပ္ေသြးမ်ားတစ္ကိုယ္လံုး ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားတယ္။အသားေတြလဲ ေဒါသျဖစ္လြန္ေတာ့
နီၿပီးတုန္လာေတာ ေတြရတယ္။ေအး...ေနာက္ေတာ့ညိဳပုပ္လာၿပီး မေကာင္းတဲ့ ျပစ္မႈမ်ိဳးစံု
က်ဴးလြန္တဲ့အထိျဖစ္လာတာေပါ့။
"ဘုရား၊ရဟႏာၱမ်ားက်ေတာ့ ႏွလံုးေသြးဟာ အထူးၾကည္လင္လို႔ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါေတြဟာ
တစ္ကိုယ္လံုး ေတာက္ပလာၿပီး ေရာင္ျခည္ေတာ္လႊတ္တဲ့အထိ ျဖစ္ေပၚလာရတယ္"။
ရူးသြားတာလဲ ဒီႏွလံုးေသြးပဲကြ။ေၾကာက္အားႀကီးလာရင္လဲ ဒီႏွလံုးေသြးက ေအးၿပီးျပစ္ခၽြဲလာ
ေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုးေအးစက္လာတယ္။အေအးလြန္လို႔ ျပစ္ခၽြဲလာၿပီး ႏွလံုးေသြးရပ္သြားေတာ့
ေသရတာေပါ့။ဒီႏွလံုးေသြးထြက္ရာဝင္ရာအဝမွာ အဆို႔ရွင္လိပ္ျပာေတာင္ ကေလး ၂-ခုရွိတယ္။
စိတ္၊စိတၱဇ၊ဥတုဇေလေၾကာင့္ ဒိီလိပ္ျပာေတာင္ကေလး ၂-ခုဟာ အခ်က္က်က် ခတ္ေပးလိုက္
လို႔ ဒီေသြးေတြဟာ ဒိတ္-ဒိတ္၊ဒိတ္-ဒိတ္၊နဲ႔အခ်က္က်က် တစ္ကိုယ္လံုးပ်ံ႕ႏွံ႔ေနတာပါ။ဒီစိတ္ဟာ
ႏွလံုးေသြးကိုမွိတယ္၊ဒီႏွလံုးေသြး ေဖာက္ရင္ စိတ္လည္း ေဖာက္ျပန္လာတယ္။ ဒါေသေသခ်ာ
ခ်ာ မွတ္ထားေနာ္္။
ေကာင္းၿပီ၊လည္ပင္းေသြးေၾကာ ၂-ခုကို ဖိႏွိပ္ထားလိုက္ရင္ ႏွလံုးေသြးေၾကာနဲ႔ တစ္ဆက္တည္း
ျဖစ္ေနေတာ့ ေသြးေဖာက္ျပန္ၿပီး ဘဝင္က်ေမ့သြားတတ္တယ္။ေအး...ဒါေၾကာင့္ တရားထိုင္ခ်ိန္
မွာ လည္ပင္းကို ေရွ႕ေနာက္ဝဲယာ ေစာင့္ေနရင္ အခ်ိန္ၾကာျမင့္ေတာ့ ထႈိင္းမိႈင္းေတြေဝေမ့ေမ်ာ
ေနတတ္တယ္။ဒါဟာ တရားအားထုတ္တဲ့ ေယာဂီေတြ ၾကပ္ၾကပ္သတိထားဖို႔လိုတယ္လို႔အ
ၿမဲသတိေပးေနရတာေပါ့။မင္းကတစ္ခါမွ အားမထုတ္ဖူးေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ဓာတ္သေဘာ
နဲ႔ ဘယ္လိုဖြဲ႕စည္းေနတယ္ဆိုတာ ရွင္းေအာင္ေျပာရတာ။ကဲ....ဒါေလာက္ပဲ ေျပာမယ္။
မင္းလဲသြားၿပီး တရားအားထုတ္ေခ်ေတာ့။         ။

                                           ဤေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံ
                               ေစတနာအေပါင္းတို႔သည္ အားထုတ္ဆဲျဖစ္ေသာ
                               ဝိပႆနာဉာဏ္မွ မဂ္ဉာဏ္သို႔ေက်းဇူးျပဳျခင္းငွာ
                                        အေထာက္အပံ့ ပစၥည္းအျဖစ္ျဖင့္
                                             တည္ရွိပါေစသတည္း ။   ။

                                                                                  အရွင္ဉာဏဓဇ
                                                                 မိုးကုတ္ဝိပႆနာ မဂၤလာမဂၢင္ရိပ္သာ
                                                                                  ပင္မသံေဝဇနိယဌာန
                                                                                      အမရပူရၿမိဳ႕ ။            ။

Saturday, February 16

မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ႐ုပ္နာမ္တို႔၏ ေနာက္ယွက္ျခင္းသေဘာ

ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းဟာ နိဗၺာန္သိဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္၊ နိဗၺာန္မသိဘဲနဲ႔ ရမ္းၿပီးရခ်င္သူနဲ႔၊ နိဗၺာန္ကို
သိၿပီးမွတကယ္ ရခ်င္သူဟာ မတူဘူး၊ ကြာျခားတယ္၊ ေျပာသံၾကားနဲ႔ နိဗၺာန္လိုခ်င္တာက အဟုတ္လိုခ်င္
တယ္လို႔ မဟုတ္ဘဲ၊ ထံုးစံအတုိင္း ရခ်င္တာျဖစ္ေနတယ္၊ နိဗၺာန္ကို ေသေသခ်ာခ်ာမသိေတာ့ ရခ်င္မွန္းမသိ
ဘူး၊ လွဴတုန္းမွာ နိဗၺာန္ ေရာက္ရပါလို၏လို႔ အသံထြက္ေပမယ့္ စိတ္ထဲကေတာ့မပါဘူး၊ ဒါဟာ နိဗၺာန္ရဲ႕ အ
ရသာကို မသိလို႔ဘဲ၊ ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္ကို သိဖုိ႔အေရးႀကီးတယ္လုိ႔ ေျပာတာ၊ "ဝိေဝကေ႒ာ"ေႏွာက္ယွက္ျခင္း
မွ ကင္းဆိတ္ျခင္းသေဘာ၊ ဆိတ္ၿငိမ္းျခင္းသေဘာ၊ ေႏွာက္ယွက္ျခင္းမွ ကင္းဆိတ္ရာသည္ နိဗၺာန္ မည္၏၊
အေႏွာက္မယွက္ ဘာမွမရွိဘဲ ပင္ကိုယ္သေဘာအားျဖင့္ ၾကည္လင္ေအးျမၿပီး၊ ဘယ္သူ (ဘယ္တရား) ကမွ
မေႏွာက္ယွက္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးကို နိဗၺာန္လိုေခၚတယ္၊ နိဗၺာန္ အေၾကာင္း ေျပာမယ္ႀကံရင္ ေႏွာက္ယွက္မႈကို သိ
မွ သေဘာက်မယ္။ အခု ခင္ဗ်ားတို႔ ေနထိုင္ၾကရတာက အေႏွာက္အယွက္နဲ႔အၿမဲဒြန္တဲြၿပီးေနတယ္၊ ဘာ
တြ ေႏွာက္ယွက္သလဲ၊ တရားနာေနစဥ္မွာ ခႏၶာႀကီးဟာ ဟုိဘက္ေျပာင္းလိုက္၊ ဒီဘက္ေျပာင္းလုိက္၊ ၾကာ
ၾကာဖိထိုင္ထားလို႔ ထံုက်င္ ကိုက္ခဲလာၾကတာေတြဟာ အေႏွာက္အယွက္ မကင္းလုိ႔ေပါ့၊ ဒီခႏၶာႀကီးဟာ
ဘယ္လုိ ထားလုိ႔မွ ၾကာရွည္မရဘူး၊ ဘာေၾကာင့္ အေႏွာက္အယွက္ေတြ မ်ားလို႔၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာ အပူက
ေႏွာက္ယွက္လိုက္၊ အေအးကေႏွာက္ယွက္လုိက္၊ က်င့္ႀကီး က်င္ငယ္ေတြကေႏွာက္ယွက္လိုက္၊ ဆာ
ေလာင္မြတ္သိတ္မႈေတြက ေႏွာက္ယွက္လိုက္၊ ဝမ္းထဲရွိ ေလေတြက ေႏွာက္ယွက္လိုက္၊ အျပင္ဘက္ကလဲ
မွက္ ျခင္ ယင္ အစရွိတဲ့ ရန္သူေတြကေႏွာက္ယွက္လုိက္၊ ေဝဒနာအမ်ိဳးမ်ိဳးက ေႏွာက္ယွက္လုိက္နဲ႔ အၿငိမ္ကို
မေနရဘူး၊ ဒီလုိ အေႏွာက္အယွက္ ကင္းတဲ့ေနရာဆီ သြားဖုိ႔ရာအတြက္ ဝိပႆနာအားထုတ္ျပန္ရင္လဲ လို
ရင္းပန္းတိုင္ကိုသိမွ စိတ္လားျပင္းျပမယ္၊ ေႏွာက္ယွက္ျခင္းကင္းတာ သိထားမွ နိဗၺာန္ကိုသေဘာက်မယ္
နိဗၺာန္ဟာ ဝိေဝက႒သေဘာရွိတယ္၊ ဝိေဝက႒ ဆိုတာေႏွာက္ယွက္ျခင္း ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ျခင္းမွ ကင္းဆိတ္ၿပီး
ဆိတ္ၿငိမ္းျခင္း ေအးခ်မ္းျခင္းသေဘာပဲ၊ ေႏွာက္ယွက္တဲ့ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္တဲ့သေဘာေတြဟာ ႐ုပ္နာမ္ေတြပဲ
႐ုပ္နာမ္ဆိုတာဟာ ခဏခဏ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အနိစၥတရား၊ ဒုကၡတရား၊ အနတၱတရားေတြပဲ၊ ဉာဏ္မ်က္လံုးပါ
တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွာ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္လိုက္..ၾကည့္လိုက္ ဉာဏ္မ်က္လံုးထဲမွာ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာပဲ၊ ဉာဏ္မ်က္
လံုးနဲ႔ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ နိဗၺာန္မွာ ဒီလို႐ႈပ္ယွက္ခတ္တဲ့သေဘာမရွိဘူး၊ ရွင္းလင္းၾကည္လင္ေနတယ္၊
ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ေနရာပဲလို႔ ဉာဏ္မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ရင္ ျမင္တယ္၊ ဝိပႆနာ႐ႈတဲ့ကိစၥ ၿပီးဆံုးသြား
ေတာ့ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာမွ ကင္းလြတ္ၿပီး ဒီေနရာမွာပင္ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္း႐ုပ္သိမ္းၿပီး၊ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့
သေဘာပါလားဆုိတာ ကိုယ့္ဉာဏ္ထဲမွာ ျမင္လာလိမ့္မယ္။
နိဗၺာန္ကို ဉာဏ္မ်က္စိနဲ႔ အာ႐ုံျပဳေသာအားျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ရင္ ကိေလသာအေႏွာက္အယွက္ေတြမွကင္းေဝး
ကံအေႏွာက္အယွက္ေတြမွ ကင္းေဝး၊ "႐ုပ္ နာမ္ ခႏၶာ"အေႏွာက္အယွက္ေတြမွ ကင္းေဝတာကို သိျမင္ရမယ္
နိဗၺာန္ မေရာက္ေသးခင္မွာ"ကိေလသာေဘး"ေတြေၾကာက္ေနရေသးတယ္၊ အဝိဇၨာ၊ တဏွာတုိ႔၏ ေႏွာက္
ယွက္မႈေတြေၾကာက္ေနရေသးတယ္၊ "ကံေဘး"ကိုလဲေၾကာက္ေနရေသးတယ္၊ မေကာင္းတဲ့ကံက ဝင္
ေႏွာက္ယွက္လိုက္ရင္ ျဖဳန္းကနဲ႔ေခ်ာက္က်အံုးမွာလားလုိ႔ ပူေဆြးရအံုးမယ္၊ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာႀကီး ဆင္းရဲဒုကၡ
ေဘးအႏၱရာယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွ ကင္းေဝးဖုိ႔လဲ ေၾကာင့္ၾကေနရတယ္၊ နိဗၺာန္မွာ ဒီသေဘာဆိုးေတြမရွိေတာ့ဘူးလို႔
ဉာဏ္မ်က္စိထဲမွာျမင္ရတယ္၊ ဒီေတာ့ နိဗၺာန္ဟာ (၁) ကိေလသာတည္းဟူေသာ အေႏွာက္အယွက္၊ (၂) ကံ
တည္းဟူေသာ အေႏွာက္အယွက္၊ (၃) ကိေလသာကံတို၏ အက်ိဳးတရားျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ တည္းဟူေသာ
အေႏွာက္အယွက္၊ ဒီ အေႏွာက္ယွက္ ၃-မ်ိဳး (ဝဋ္ ၃-မ်ိဳး) မွ အကုန္ကင္းဆိတ္ၿပီး ေနတဲ့သေဘာရွိတယ္၊
"ေဝဒနာႏုပႆနာ" ဒီေနရာမွာ ဝိပႆနာအလုပ္ကေလးနဲ႔ ရွင္းျပမွ ေႏွာက္ယွက္ျခင္းမွ ကင္းဆိတ္တဲ့သ
ေဘာဟာ နိဗၺာန္ပါလားဆိုတာ ရွင္းသြားမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင့္ တရားက်င့္စဥ္ကေလးကိုး
ေရွးဦးစြာျပမယ္၊ ဘုန္းႀကီးက ေဝဒနာႏုပႆနာ၊ စိတၱာႏုပႆနာ၊ ဓမၼာႏုပႆနာဆိုတဲ့ အႏုပႆနာ ၃-ပါးနဲ႔
နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းကိုျပမယ္၊ ဒီ ၃-ပါးမွာ ေဝဒနာႏုပႆနာက အေရးႀကီးဆံုးပဲ၊ ေဝဒနာဟာ ေစတသိက္
ပဲ၊ သူဟာ အျခားေစတသိတ္ေတြနဲ႔ တြဲၿပီးျဖစ္တယ္၊ အဲဒီ ေစတသိတ္ေတြဟာ ဓမၼာႏုပႆနာျဖစ္တယ္၊ ၿပီး
ေတာ့ ေဝဒနာဟာ ဘယ္္ေတာ့မွ စိတ္နဲ႔ကင္းၿပီးမျဖစ္ေတာ့ ေဝဒနာျဖစ္တုိင္း စိတ္လဲ အၿမဲပါတယ္၊ ဒီေတာ့
စိတ္ဟာ စိတၱာႏုပႆနာ ၃-ပါးျဖစ္တယ္၊ ဒါျဖင့္ ေဝဒနာ႐ႈရင္ ေဝဒနာႏုပႆနာ၊ ဓမၼႏုပႆနာ၊ စိတၱာႏုပ
ႆနာ ၃-ပါစလံုးပါတယ္လို႔မွတ္၊ သတိပ႒ာန္ ၄-ပါးမွာ ၃-ပါးစလံုး တစ္ၿပိဳင္နက္ ၿပီးတဲ့တရားဟာ ေဝဒနာႏု
ပႆနာပဲလို႔မွတ္။ ေဝဒနာမွာ"သုခေဝဒနာ၊ ဒုကၡေဝဒနာ၊ ဥေပကၡာေဝဒနာ"လုိ႔ ၃-မ်ိဳးရွိတယ္၊ ခႏၶာကိုယ္ထဲ
မွာ ေဝဒနာကၡႏၶာ..ေဝဒနာအစုႀကီးရွိတယ္၊ ဒီေဝဒနာ ၃-မ်ိဳးဟာ ၃-မ်ိဳးစလံုးတစ္ၿပိဳင္နက္မျဖစ္ဘူး၊ တစ္ခုစီ
(တစ္လွည့္စီ) သာျဖစ္ႏုိင္ ရွိႏုိင္တယ္၊ ဥပမာ..ဒုကၡေဝဒနာ ေပၚတဲ့အခါ က်န္ေဝဒနာ ၂-ပါးမရွိဘူး၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔
သႏာၱန္မွာ ေဝဒနာကင္းတဲ့အခ်ိန္မရွိဘူး၊ ေဝဒနာ ၃-ခု တစ္ခုခုေတာ့ ရွိေနတာပဲ၊ အခု ေဝဒနာကို ႐ႈေတာ့မယ္
ေဝဒနာ၏ သက္တမ္းဟာ ၁-နဲ႔ ၂-ပဲ၊ အျဖစ္နဲ႔အပ်က္ပဲ ရွိတယ္လုိ႔မွတ္၊ ၁-မွာျဖစ္ၿပီး၊ ၂-မွာပ်က္တယ္၊ ေဝဒနာ
ေတြတစ္ခုခုေပၚလာတဲ့အခါ၊ ဥပမာ..ခႏၶာကိုယ္မွာ ယားတာေတြေပၚလာရင္ ယားတဲ့ေနရာကေလးကိုစိုက္
ၾကည့္၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ယားတာကေလးက ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားတာပဲ၊ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ သိတယ္၊ မရွိတာကို
အနိစၥ၊ သိတာကို မဂၢလုိ႔ေခၚတယ္၊ ဒီမွာ ႐ႈရမွာက အနိစၥ႐ႈရမွာ၊ ေဝဒနာ႐ႈလို႔ဆိုလိုတာမဟုတ္ဘူး၊ ဘာ႐ႈရ
မယ္ဆိုတာကို နာမည္တပ္ေပး႐ုံသာရွိတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ေဝဒနာ႐ႈရမွာမဟုတ္၊ ေဝဒနာပ်က္တာ..အနိစၥ
ျဖစ္တာကို ႐ႈရမွာ၊ ျဖစ္ပ်က္ကို ႐ႈရမွာ၊ ႐ႈခုိင္းတာ။
႐ႈပံုေလး ရွင္းျပမယ္၊ ဥပမာ"သုခေဝဒနာ"..ခ်မ္းသာတာေလး ကိုယ္ေပၚမွာ ေပၚတယ္၊ ကိုယ္ေပၚမွာ ေပၚတဲ့
ေဝဒနာပဲလုိ႔ မွတ္ထား၊ ေဝဒနာ ကုိယ္ေပၚမွာ ေပၚတုန္း ဝမ္းထဲမွာ ႐ႈတဲ့စိတ္က မေပၚႏိုင္ဘူး၊  သုခေဝဒနာက
ကာယဒြါရ..ကိုယ္ေပၚမွာေပၚတယ္၊ ႐ႈတဲ့စိတ္ကမေနာဒြါရ..ဝမ္းထဲမွာ..ဟဒယဝတၳဳေပၚမွာ ေပၚတယ္၊ ဝမ္းထဲ
ကေနၿပီး ဟဒယဝတၳဳေပၚကေန ႐ႈရေတာ့၊ ေဝဒနာရွိတုန္း ႐ႈတဲ့ဉာဏ္က ေပၚတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေဝဒနာမရွိတဲ့
အခါမွေပၚတာ၊ ထို႔ေၾကာင့္ ေဝဒနာမရွိတာကို အ႐ႈခိုင္းတာ၊ ဒါျဖင့္ မရွိတာက အနိစၥ၊ မရွိမွန္းသိတာက မဂၢလို႔
မွတ္၊ ေဝဒနာမရွိတဲ့အခ်ိန္ ဒီကဉာဏ္က ႐ႈရတာျဖစ္လုိ႔ ေဝဒနာကို ေတြ႔တာမဟုတ္၊ မရွိတာကိုေတြ႔တာ၊ ဒါ
ျဖင့္ ေဝဒနာႏုပႆနာဆုိတာ ဆိုင္းဘုတ္ဆြဲတာသက္သက္ပဲ၊ တကယ္ေတာ့ ျဖစ္ပ်က္အနိစၥကို ႐ႈခိုင္းတာ
ေဝဒနာစတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼေတြျဖစ္ၿပီးပ်က္၊ ျဖစ္ၿပီးပ်က္သြားတာေတြဟာ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာပဲ၊ ဝိပႆနာ ႐ႈ
တဲ့ေနရာမွာ အဲဒါေတြကိုၾကည့္ၾကည့္ေပးရတာပဲ၊ ဒီေတာ့ ဝိပႆနာ ႐ႈတာဟူသည္ ေႏွာက္ယွက္တာေတြ
႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာေတြကို အ႐ႈခိုင္းတာပဲလုိ႔မွတ္၊ ဟုိေနရာ ၾကည္လုိက္လဲ ျဖစ္ၿပီးပ်က္သြားတာေတြ ေတြ႔
တာပဲ၊ ဒီေနရာ ၾကည့္လိုက္လဲ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားတာေတြပဲ၊ ၾကည့္ခ်င္တဲ့ဆီၾကည့္၊ ျဖစ္ပ်က္ေတြခ်ည္း ေတြ႔မွာ
ပဲ၊ ဝိပႆနာ ႐ႈလိုက္ေတာ့ ျဖစ္ပ်က္တည္းဟူေသာ အေႏွာက္အယွက္ေတြခ်ည္း ဉာဏ္ထဲမွာအၿမဲတမ္းျမင္
ေနရတာပဲ၊ ဝိပႆနာဉာဏ္ေအာက္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေတြဟာ ႐ႈပ္ေနတာပဲ၊ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္တာေတြဟာ ဒုကၡေတြ
ျဖစ္ေတာ့၊ ဝိပႆနာ ႐ႈတယ္ဆိုတာ ဒုကၡအၾကည့္ခိုင္းတာပဲ၊ နိဗၺာန္ဆိုတာ ဒီ႐ုပ္နာမ္ဓမၼ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေန
တာေတြမွ ရွင္းလင္းေနတဲ့ သေဘာျဖစ္ေတာ့၊ နိဗၺာန္ဆိုတာ အရွင္းဓာတ္ အလင္းဓာတ္ပဲ၊ ဒီေတာ့ အ႐ႈပ္ျမင္
မွ အရွင္းကိုသိႏိုင္မယ္၊ သေဘာက်ႏိုင္မယ္၊ အိမ္ဝင္းထဲက အမိႈက္ေတြ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာ မနက္က်ျမဴနီ
စီပယ္ကလာသိမ္းသြားလုိ႔ ရွင္းသြားတာကို ျမင္ရသလိုပဲ၊ ႐ႈပ္တာကိုျမင္ၿပီးမွ ရွင္းတာကိုသေဘာက်မယ္၊ ႐ႈပ္
တာျမင္မွ ရွင္းတာႀကိဳက္မယ္၊ ဝိပႆနာဉာဏ္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဝဒနာေတြဟာအခုေမြး
အခုေသ (အခုျဖစ္၊ အခုပ်က္) တာခ်ည္းေတြရမယ္၊ ဝိပႆနာ ႐ႈဖန္မ်ားလို႔ ဝိပႆနာဉာဏ္ကစိပ္ေလေလ၊
ျဖစ္ပ်က္ အ႐ႈပ္ေတြကမ်ားေလေလပဲ၊ မိမိခႏၶာကိုယ္ကို ဝိပႆနာဉာဏ္ မွန္ေျပာင္းႀကီးနဲ႔ ၾကည္မွ ဒီ႐ုပ္နာမ္
ဓမၼေတြျဖစ္လိုက္ပ်က္လိုက္၊ ျဖစ္လုိက္ပ်က္လုိက္နဲ႔ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာကို ျမင္ရမွာ၊ ဒီလုိ မၾကည့္ရင္ မျမင္ရ
ဘူး၊ မျမင္ေတာ့ ႐ႈပ္တာ ရွင္းတာကိုလဲမသိဘူး၊ မသိေတာ့ ႐ႈပ္တာကုိ မႀကိဳက္ရမွန္း၊ ရွင္းတာကို ႀကိဳက္ရမွန္း
လဲမသိေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့ ဝိပႆနာမ႐ႈရင္ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼေတြမေကာင္းမွန္း၊ နိဗၺာန္ေကာင္းမွန္းလဲ မသိေတာ့
ဘူး၊ မသိရင္ နိဗၺာန္ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ အိမ္မက္မက္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ လုိခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဝိပ
ႆနာဉာဏ္နဲ႔ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼတို႔၏ ျဖစ္ပ်က္အ႐ႈပ္ေတြ ႐ႈေနျခင္းသည္ ဒုကၡကို ရြံ႕မုန္းၿပီး နိဗၺာန္လုိခ်င္တဲ့စိတ္
ေတြ တဖြားဖြားေပၚလာပါလိမ့္မယ္။
ဒီေတာ့ ဝိပႆနာဉာဏ္နဲ႔ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼတုိ႔၏ ျဖစ္မႈ ပ်က္မႈ အ႐ႈပ္ေတြကိုစိုက္စိုက္မတ္မတ္ ႐ႈေနရမယ္၊ ႐ႈဖန္
မ်ားလာရင္ ဒီျဖစ္ပ်က္ေတြကို မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အျမင္ရလာတယ္၊ သို႔ေသာ္လဲ ဒါေတြကိုမၾကည့္
ခ်င္ေပမယ့္ မွိတ္သာ႐ႈ မုန္းလ်က္နဲ႔ပဲ ေပ႐ႈရတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ခုနက ျဖစ္ပ်က္ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္တာေတြ ျမင္တာ
က ယထာဘူတဉာဏ္ ႐ႈပ္ရွက္ခတ္တာေတြမၾကည့္ခ်င္ပဲနဲ႔ ၾကည့္ေနရတာက နိဗၺိႏၵဉာဏ္၊ ႐ႈဖန္မ်ားလုိ႔ မိမိ
ခႏၶာႀကီးဟာ မုန္းစရာႀကီးပါလားလုိ႔ ဉာဏ္အျမင္ေျပာင္းလာရင္ ဒါ နိဗၺိႏၵဉာဏ္ ေရာက္လာတာပဲ၊ ၿငီးေငြ႔တာ သန္ေလေလ၊ ေကာင္းေလေလပဲကြလုိ႔ ဘုရားက ေဟာထားတယ္၊ ၿငီးေငြ႔တာသန္ရင္ မလုိခ်င္တာ ျမင္တာ
ပဲကြတဲ့၊ ၿငီးေငြ႔ေပမယ့္လဲ ေပစိုက္ၿပီး႐ႈေန၊ ေနာက္႐ႈရာကေန ဒီခႏၶာႀကီးဟာ ဒုကၡအစစ္ပါပဲလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္
ခ်လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ၊ ဖ်တ္ဆိုျဖစ္ပ်က္ (ဆိုတဲ့ ဒုကၡသစၥာဟာ) ခ်ဳပ္သြားတယ္၊ ခ်ဳပ္သြားေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ေတြမ
ေတြ႔ေတာ့ဘူး၊ မေတြ႔ေတာ့ ဒီေနရာမွာ ျဖစ္ပ်က္ မရွိတာပဲက်န္ေတာ့တယ္၊ အဲဒီ ျဖစ္ပ်က္မရွိတာ (ခ်ဳပ္သြား
တာ ဆံုးသြားတာဟာ) ကိုျမင္တဲ့ ဉာဏ္ဟာ မဂ္ဉာဏ္ ပဲ၊ ျဖစ္ပ်က္ေတြလဲ ခ်ဳပ္သြားပါေရာ ဒီ မဂ္ဉာဏ္ေပၚ
လာၿပီး ျဖစ္ပ်က္အ႐ႈပ္ေတြ ရွင္းလင္းေနတဲ့ နိဗၺာန္ကိုျမင္ရေတာ့တာပဲ၊ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္တဲ့ တရားေတြဆိုတာ ႐ုပ္
နာမ္ဓမၼေတြပဲ (ဝိပါကဝဋ္ပဲ) ဒီ႐ုပ္နာမ္ဓမၼေတြဟာ ကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံဆိုတဲ့ ကံေၾကာင့္ (ကမၼဝဋ္
ေၾကာင့္) ျဖစ္လာတာပဲ၊ ဒီကံဆိုတာ.. ကမၼဝဋ္ ဆိုတာလဲ အဝိဇၨာ တဏွာဆိုတဲ့ ကိေလသာအရင္ခံ ၂-ပါး
(ကိေလသဝဋ္) ေၾကာင့္ျဖစ္ရတာပဲ၊ ဒီေတာ့ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼေတြ ႐ႈဖန္မ်ားလို႔ ေနာက္ မုန္းလာၿပီး၊ ဒီခႏၶာႀကီးဟာ
ဒုကၡအစစ္ပါပဲလုိ႔ ျမင္လုိက္ပါေရာ၊ ျဖစ္ပ်က္ ဒုကၡသစၥာလဲ ခ်ဳပ္သြားတာပဲ၊  ဒီျဖစ္ပ်က္ ဒုကၡသစၥာႀကီး ခ်ဳပ္သြား
တာဟာ အရင္းစစ္ေတာ့ အျမစ္ေျမကဆိုသလုိ အၾကာင္းျဖစ္တဲ့ (တဏွာ အဝိဇၨာ) ဆိုတဲ့ ကိေလသာခ်ဳပ္
သြားလုိ႔ အက်ိဳးျဖစ္တဲ့ ဒုကၡခ်ဳပ္သြားတာ (တဏွာ နိေရာဓာ ဒုကၡ နိေရာေဓာ ေပါ့) မဂ္ကေနၿပီး ခြာ..ပယ္လုိက္
ေတာ့ တဏွာခ်ဳပ္သြားတယ္၊ အေၾကာင္း တဏွာလဲခ်ဳပ္ေရာ အက်ိဳး ဒုကၡလဲခ်ဳပ္သြားရတာပဲ၊ ကိေလသာ
ဆိုတဲ့ အျမစ္ႀကီးကို မဂ္ကျဖတ္လုိက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ပင္မနဲ႔တူတဲ့ ႐ုပ္နာမ္တုိ႔၏ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္တာေတြ
ကို ျမင္တယ္၊ မဂ္ဉာဏ္ကေတာ့ ျဖစ္ပ်က္အ႐ႈပ္မွ ရွင္းသြားတာကို ျမင္တယ္၊ ဒီေတာ့ မဂ္ဉာဏ္ဟာ ကိေလ
သာ ႐ုပ္နာမ္ အ႐ႈပ္ေတြလဲ ရွင္းပစ္တယ္ အဲဒါေတြ ရွင္သြားတဲ့ ဆိတ္ၿငိမ္ခ်မ္းသာတဲ့ နိဗၺာန္ကိုလဲျမင္တယ္
မ်က္ေမွာက္ျပဳတယ္လုိ႔မွတ္ပါ။                       ။

                                                  ဤေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံ
                             ေစတနာအေပါင္းတုိ႔သည္ အားထုတ္ဆဲျဖစ္ေသာ
                             ဝိပႆနာဉာဏ္မွ မဂ္ဉာဏ္သို႔ေက်းဇူးျပဳျခင္းငွာ
                                         အေထာက္အပံ့ ပစၥည္းအျဖစ္ျဖင့္
                                             တည္ရွိပါေစသတည္း ။           ။

                                                                                                             အရွင္ဉာဏဓဇ
                                                                                           မုိးကုတ္ဝိပႆနာ မဂၤလာမဂၢင္ရိပ္သာ
                                                                                                     ပင္မသံေဝဇနိယဌာန
                                                                                                            အမရပူရၿမိဳ႕ ။              ။

မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ကံ အေၾကာင္းရွင္းလင္းေဟာၾကားသည့္ တရားစုမ်ား

တရားေတာ္အမည္ တိုက္ရိုက္နာယူရန္ ေဒါင္းေလာ့ယူရန္
ကံ ေစတနာ ကမၼ၀ါဒီ သႆတဒိ႒ိပယ္ပံု (၂၅-၁၁-၁၉၅၉) dw
ကံေျခာက္မ်ိဳး တရားေတာ္ (၆-၁၂-၁၉၅၉) dw
ကံသည္ အနတၱသေဘာျဖစ္ပံု (၂၀-၁-၁၉၆၀) dw
ကံေလးမ်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းျပပံု (၂၄-၃-၁၉၆၀) dw
ကံအမ်ိဳးမ်ိဳးကို အေဟာသိျဖစ္ေအာင္ လုပ္နည္းတရားေတာ္ (၄-၂-၁၉၆၁) dw
ကံေပၚကို ၀ိပလႅာသ(၁၂)ပါးအုပ္ခ်ဳပ္ပံု (၂၀-၆-၁၉၆၁) dw
၀ဋ္ကၽြတ္၊ ကံျဖတ္တရားေတာ္ (၂၉-၇-၁၉၆၁) dw
ကံျဖတ္၊ တဏွာျဖတ္၊ ၀ဋ္ျဖတ္ (၃၀-၇-၁၉၆၁) dw
ကံျပတ္(၁)တရားေတာ္ (၁၄-၈-၁၉၆၁) dw
ကမၼႆကတ သမၼာဒိ႒ိႏွင့္ ၀ိပႆနာသမၼာဒိ႒ိ ျခားနားပံု (၁၆-၈-၁၉၆၁) dw
ကံျပတ္(၂)တရားေတာ္ (၁၅-၈-၁၉၆၁) dw
ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥနီ၀ရဏ အာသဏၰကံေျပာင္းနည္းတရားေတာ္ (၂၁-၁၁-၁၉၆၁) dw
ကံႏွင့္တဏွာတြင္ တဏွာကပိုအေရးၾကီးပံု (၂၈-၁၁-၁၉၆၁) dw
ကံေပၚတြင္ တဏွာအုပ္ခ်ဳပ္ေနပံု (၁၈-၁၂-၁၉၆၁) dw
ကံကိုအတၱစြဲလမ္းထားၾကပံု တရားေတာ္ (၂၆-၄-၁၉၆၂) dw
ပဥၥနႏၱရိယကံထက္ မိစၦာဒိ႒ိကံက ပို၍ေၾကာက္စရာေကာင္းပံု(၁) (၂၇-၅-၁၉၆၂) dw
ပဥၥနႏၱရိယကံထက္ မိစၦာဒိ႒ိကံက ပို၍ေၾကာက္စရာေကာင္းပံု(၂) (၂၈-၅-၁၉၆၂) dw
ကံေလးမ်ိဳးတရားေတာ္ (ေသနိယႏွင့္ပုဏၰ) (၂၉-၁၂-၁၉၅၇) dw
ကံအမိ ကံအဖမွ ဉာဏ္အမိ ဉာဏ္အဖသို႔ ကူးေျပာင္းရန္တရားေတာ္ (၁၇-၄-၁၉၆၀) dw

မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ျမင္၊ၾကား၊နံ၊စား၊ထိ၊သိ၊တိုင္း၊ျဖစ္ပ်က္႐ႈနည္း

ရခဲလွတဲ့"ဒုလႅဘ တရား ၅-ပါး"မွာ ဘဝတုိင္း ဘဝတိုင္းမွာ သဒၶါတရားနဲ႔ ျပည့္စံုမႈရွိခ်င္မွရွိမယ္၊ ဒါေၾကာင့္
ယခုအခါ သဒၶါတရားနဲ႔ ျပည့္စံုတုန္းျမန္ျမန္ မဂ္ဉာဏ္ရေအာင္လုပ္ပါ၊ ေသမွာကို ေၾကာက္ရင္ မဂ္ဉာဏ္
ကိုရေအာင္ယူ၊ မဂ္ဉာဏ္ကိုရရင္ ေသမင္းမျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ေသမင္းရွာမေတြ႔ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္
ဝိပႆနာအလုပ္ကို မလုပ္ဘဲေနေနရင္ နင္ေသခ်င္လို႔လားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးပါ၊ မေသခ်င္ရင္ ခႏၶာ
၅-ပါးအေပၚမွာ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ျဖစ္ဒုကၡ၊ ပ်က္ဒုကၡကိုသာ ႐ႈေပေတာ့၊ ဘုန္းႀကီးတရားကိုေတာ့ ကုသိုလ္
ရခ်င္႐ုံနဲ႔ မနာၾကနဲ႔ ရေအာင္လုပ္ၾကပါ။ ဝိပႆနာရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားပံုကို ေျပာျပရဦးမယ္။
ဘုရားရွင္လက္ထက္က ဘိကၡဴနီမ ၅၀၀-က သြန္သင္းဆံုးမပါဥိီးဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္ထားထာနဲ႔၊ အရွင္နႏၵက
ေဟာၾကားဆံုမတယ္၊ သူေဟာၾကားဆံုးမတဲ့တရားကေတာ့၊ ကိုယ္ရယ္၊ ေလရယ္၊ ေနရယ္၊ ဒီ ၃-ခုရွိေနမွ
"ဖႆ"ဆိုတဲ့ ေတြ႔ထိမႈျဖစ္ေပၚလာတယ္၊ အခံဓာတ္၊ အဖိဓာတ္၊ အထိဓာတ္လို႔ေခၚတယ္၊ ဒီ ၃-မ်ိဳးေၾကာင့္
အေပၚဓာတ္ ေပၚလာတယ္။ ဒီေပၚလာတဲ့ အေပၚဓာတ္ဟာ အေၾကာင္း ၃-မ်ိဳးေၾကာင့္ေပၚလာတာ၊ ေဝဒနာ
ေပၚလာတာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေပၚတာ၊ ေရ၊ ေျမ၊ ေလ၊ ေနတို႔နဲ႔ လြတ္ေအာင္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ၎တို႔
နဲ႔ ေတြ႔ရင္ ေဝဒနာ ေပၚရမယ္၊ ေမႊးတယ္၊ နံတယ္၊ ေအးတယ္၊ ပူတယ္၊ ဆိုတာေဝဒနာေတြပဲ၊ ခႏၶာကိုယ္
ထဲက ျဖစ္ေပၚလာတဲ့"ကာယ ေဖာ႒ဗၺ ဖႆ ေဝဒနာ"(ကိုယ္၊ ေတြ႔ထိဖြယ္၊ ေတြ႔ထိမႈ၊ ခံစားရမႈ၊ )ေပၚတိုင္း
ျဖစ္ပ်က္႐ႈေပးလို႔၊ အရွင္နႏၵက ေဟာလိုက္တယ္၊ ဥပမာျပရရင္ မီးထြန္းတဲ့အခါ ဆီ၊ မီးစာ၊ မီးေတာက္၊ ဒီ
၃-ခုေပါင္းမွ အလင္းေရာင္ထြက္လာတာလိုပဲ၊ ေဝဒနာဟာ မၿမဲတဲ့ အနိစၥ၊ ဆင္းရဲတဲ့ ဒုကၡ၊ အစိုးမရတဲ့
အနတၱ တရားေတြပဲလိို႔ ေဝဒနာေပၚတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ကိုသာ ႐ႈၾကေပေတာ့။
စိတ္တစ္မ်ိဳး တစ္မ်ိဳးေပၚတိုင္းလဲ ျဖစ္ပ်က္႐ႈ၊ ႐ုပ္ကေလးတစ္မ်ိဳးတစ္မ်ိဳး ေျပာင္းလဲတိုင္းလဲ ျဖစ္ပ်က္႐ႈပါ၊
ခင္ဗ်ားတို႔ အဖို႔ အဘြားေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္သလဲလို႔ ေမးရင္ အနိစၥ ေရာက္ကုန္ၿပီလို႔ေျပာၾကပါမယ္၊
ခင္ဗ်ားတို႔လဲ အနိစၥေတြက ေမြးခဲ့လို႔ အနိစၥေတြပဲ၊ ခင္ဗ်ာတို႔က ေမြးမယ့္ ကေလးေတြလဲ အနိစၥပဲ၊ သူတို႔
ကတစ္ဆင့္ေမြးမွာလဲ အနိစၥခ်ည္းပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ျမင္၊ ၾကား၊ နံ၊ စား၊ ထိ၊ သိ တိုင္းျဖစ္ပ်က္႐ႈပါ၊ ျဖစ္တာလဲ
ဒုကၡ၊ ပ်က္တာလဲ ဒုကၡလို႔ ျမင္ေအာင္႐ႈပါလို႔ ရွင္နႏၵက ေဟာျပေတာ့ ဘိကၡဴနီမ (ရဟန္းမ) ၅၀၀-ဟာ
ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္၊ ရဟႏာၱေတြ အသီးသီးျဖစ္ကုန္ၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ေဝဒနာ႐ႈရင္ တဏွာကုန္တယ္၊ တဏွာကုန္ရင္ နိဗၺာန္ေရာက္ေတာ့တာပါပဲ။
႐ႈပံု႐ႈနည္းခ်ည့္ ေဟာေနပါတယ္၊ ႐ႈပံု႐ႈနည္း နားလည္တဲ့ လူေတြမ်ားၿပီ၊ ဒီ"ဖႆေဝဒနာ"တို႔ဟာေရာေန
ေတာ့၊ တစ္ခု႐ႈရင္ အကုန္ပါေတာ့တာပဲ၊ ဝိပႆနာအရာမွာ စိတ္ေပၚေပၚ ေဝဒနာေပၚေပၚ ျဖစ္တာနဲ႔ ပ်က္
တာလို႔သာ ႐ႈေပးဖို႔လိုပါတယ္၊ ကိုယ္ေပၚမွာ သုခ ေပၚေပၚ၊ ဒုကၡ ေပၚေပၚ၊ ျဖစ္တာနဲ႔ပ်က္တာပဲ ေပၚတာပါ၊
ဝိညာဏ္၊ နာမ္႐ုပ္၊ သဠာယတန၊ ဖႆ၊ ေဝဒနာ၊ စိတ္ေစတသိက္၊ ႐ုပ္ေတြကိုလဲ ေပၚလာတိုင္းေပၚလာ
တိုုင္းသာေစာင့္႐ႈပါ၊ ႐ႈရင္ရြံ႕စရာ မုန္းစရာေတြပါကလားလုိ႔ ၿငီးေငြ႔တဲ့စိတ္ေတြေပၚလာေတာ့တာပါပဲ၊ ျဖစ္
ပ်က္ကိုသာ ႐ႈဖန္မ်ားလာရင္ ဉာဏ္ေတြအဆင့္ဆင့္ ရင့္သန္လာၿပီး ဒီ ခႏၶာႀကီးကို မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး၊
ရြံ႕မုန္းလာၿပီး ခႏၶာရဲ႕လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းကို သူႀကံစည္ေတာ့တာပဲ။ ဒါဟာ ဒုကၡပိုင္းျခားသိတဲ့ဉာဏ္ပဲ၊
ျဖစ္ျဖစ္သမွ်ဟာ ဒုကၡေတြခ်ည့္ျဖစ္ေနလို႔ ျဖစ္ပ်က္ကိုသာ႐ႈ၊ ျဖစ္ပ်က္မွ တစ္ပါး ဘာမွ်မရွိဘူး၊ ျဖစ္ေပၚၿပီး
ပ်က္တာခ်ည္းပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ဒုကၡ ပ်က္ဒုကၡသာ႐ႈၾက၊ သတိိ ပညာႏွင့္ ႐ုပ္ပ်က္ နာမ္ပ်က္တို႔ကို ၾကည့္
႐ႈေနလို႔ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးၿပီးေနတာပါကလားလို႔ သိလားၿပီး ဒုကၡသစၥာကို ပိုင္းျခားသိလာရင္ မဂ္ဉာဏ္
ေပၚလာေတာ့တာပဲ။ 
ျမတ္စြာဘုရားသခင္က ေဟာတယ္၊ ဝိပႆနာ မ႐ႈေသာသူဟာ အပါယ္ငရဲေဘးေတြနဲ႔ေတြ႔ရမယ္၊ ေသခါ
နီး သား သမီး လင္မယား ပစၥည္းခင္တြယ္တာေတြေၾကာင့္ အပါယ္ေဘးနဲ႔ နီးလြန္းလွတယ္၊ ဒါေၾကာင့္
ဝိပႆနာဉာဏ္က မဂ္ဉာဏ္ကိုရေအာင္ေရာက္ေအာင္လုပ္ၾကရမယ္၊ ဝိပႆနာ ဉာဏ္က မဂ္ဉာဏ္ကူး
မွာ အပါယ္ငရဲေဘးမွလြတ္ၾကမယ္၊ ေသာတာပန္မ်ားဟာ ေသရမွာမေၾကာက္ၾကေတာ့ဘူး၊ အပါယ္ငရဲ
ဆိုတဲ့ေအာက္သံသရာေဘး မက်ေရာက္ေတာ့လို႔ မေၾကာက္ၾကတာ၊ မဂ္ဉာဏ္ေရာက္မွ ဒီေဘးကလြန္
ၿပီး(လြတ္ၿပီး) လားရာဂတိၿမဲမယ္။ ဘုရားေတာင္မွ တရားက်င့္မွ ဘုရားျဖစ္ရတယ္၊ ဘုရားေေတာင္ တရား
ကို ပူေဇာ္ကိုးကြယ္ေသးတယ္၊ ေရွးတုန္းက တကၠသိုလ္ျပည့္ရွင္ ပကၠဳသာတိ မင္းႀကီးဟာ ဤတရား ရတ
နာကို ရတနာအမွန္ဧကန္ျဖစ္ေၾကာင္း သိသျဖင့္ထီးနန္းကိုစြန္႔ၿပီး တကၠသိုလ္ကခြာ၍ ဘုရားရွင္ထံ
အေရာက္သြားရန္ ရည္းမွန္းၿပီး ၁၉၂-ယူဇနာေဝးတဲ့ ခရီးခဲႀကီးကို ထီးမေဆာင္းဖိနပ္မစီးဘဲ ဇြဲႀကီးစြာျဖင့္
ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးခံလ်က္ သြားေလရာ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည္၌ ဘုရားရွင္ထံေမွာက္ေရာက္ၿပီး တရားနာယူက်င့္သံုး
တာနဲ႔ ကၽြတ္တမ္းဝင္းသြားတယ္၊ ဒီေတာ့အဲဒီ ပကၠဳသာတိမင္းႀကီး ကိုႏွလံုုးမူၿပီး မင္းတို႔ႀကိဳးစားၾကပါလို႔
သတိေပးပါတယ္။
အဲဒီ ပကၠဳသာတိ မင္းကို ေဟာတဲ့တရားကေတာ့၊ ပထဝီဓာတ္၊ အားေပါဓာတ္၊ ေတေဇာဓာတ္၊ ဝါေယာ
ဓာတ္၊ အာကာသဓာတ္၊ ဝိညာဏဓာတ္ လို႔ဓာတ္ေျခာင္ပါးရွိတယ္၊ ဓာတ္ဆိုတာ သူ႔သေဘာသူလုပ္၊ သူ႔
သေဘာ သူေဆာင္တာပဲ၊ လူတို႔ရဲ႕သေဘာကို မလိုက္ဘူး၊ သတၱဝါဆိုတာ ဒီဓာတ္ ၆-ပါးအစုအေဝးႀကီးပဲ။
 ဒီဓာတ္ ၆-ပါးဟာသူ႔သေဘာအတိုင္း ျဖစ္ေပၚလာၿပီး ပ်က္သြားတာပဲ၊ သူ႔သေဘာ သူေဆာင္တာပဲ၊ ဒီလုိ
ဓာတ္ ၆-ပါးရဲ႕ျဖစ္ပ်က္ သေဘာကိုျမင္ေအာင္႐ႈ၊ သတၱဝါဆိုတာ ဓာတ္ေကာင္၊ ဓာတ္စု၊ ဓာတ္ခဲပါလား၊
သူ႔သေဘာ သူ ေဆာင္ေနတာပါလား၊ မိမိအလို မလိုက္ပါကလား၊ အစိုးမရပါကလား၊ အနတတၱတရား
ပါကလား လို႔ဓာတ္ေတြရဲ႕ ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးယိုယြင္း ပ်က္စီးေနပံုကို အထပ္ထပ္ ဆင္ျခင္ မျပတ္မလပ္
ထင္ျမင္လွ်င္ ပကၠဳသာတိမင္းႀကီးလို မဂ္ဖိုလ္ကို ရက္တိုတိုနဲ႔ရမွာမို႔၊ ဓာတ္ ၆-ပါးကိုသာ ျဖစ္ပ်က္႐ႈၾကေပ
ေတာ့ ဒကာ ဒကာမတို႔။      ။

                                              ဤေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံ
                               ေစတနာအေပါင္းတို႔သည္ အားထုတ္ဆဲျဖစ္ေသာ
                               ဝိပႆနာဉာဏ္မွ မဂ္ဉာဏ္သို႔ေက်းဇူးျပဳျခင္းငွာ
                                        အေထာက္အပံ့ ပစၥည္းအျဖစ္ျဖင့္
                                             တည္ရွိပါေစသတည္း ။

                                                                  အရွင္ဉာဏဓဇ
                                                မိုးကုတ္ဝိပႆနာ မဂၤလာမဂၢင္ရိပ္သာ
                                                            ပင္မသံေဝဇနိယဌာန
                                                                 အမရပူရၿမိဳ႕ ။              ။

Friday, February 8

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ေထရုပၸတၱိအက်ဥ္း

၁။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အေလာင္းလ်ာကို ဗဒုံမင္းတရားၾကီး၏ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ရြာေန ဦးေအာင္ထြန္း၊ ေဒၚေရႊအိတ္တုိ႔မွ ၁၂၆၁ ခုႏွစ္၊ နတ္ေတာ္လျပည့္ေက်ာ္ ၁၁ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔လည္ ၂နာရီ ၃၀မိနစ္တြင္ မီးရွဴးသန္႔စင္ ဖြားျမင္ေတာ္မူပါသည္။ ငယ္မည္မွာ ေမာင္လွေဘာ္ျဖစ္ၿပီး ေမြးခ်င္း ၈ ဦးရွိပါသည္။
၂။ ၁၂၆၉ ခုႏွစ္တြင္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ရြာ ေဂြးပင္ေတာရ ဆရာေတာ္ ဦးဇာဂရ ထံတြင္ ရွင္၀ိမလအမည္ျဖင့္ ရွင္သာမေဏျပဳပါသည္။
၃။ ၁၂၇၂-ခုႏွစ္တြင္ ကိုရင္ ၀ိမလ၏ သကၤန္းကို ၾကဳိးတန္း၌ လွန္းထာစဥ္ ပ်ားမ်ားအုံဖြဲ႔၍ နိမိတ္ထူးျပခဲ့ပါသည္။
၄။ ၁၂၈၇ ခုႏွစ္တြင္ အမရပူရၿမိဳ႕ရွိ မဂၤလာေက်ာင္းတုိက္၊ တုိက္အုပ္ ဆရာေတာ္ ဦးသုဇာတ ထံတြင္ ပရိယတၱိစာေပကို သင္ယူခဲ့ပါသည္။
၅။ မဂၤလာတုိက္အနီးရွိ ဇရပ္ႀကီးတြင္ အဘိဓမၼာပါရဂူ ပထမေက်ာ္ ဆရာႀကီး ဦးအုန္းထံတြင္ အဘိဓမၼာည၀ါ စာေပမ်ားကို ဆက္လက္သင္ယူခဲ့ၿပီး သာမေဏဘ၀ကပင္ အဘိဓမၼာက်မ္းဂန္မ်ားကို ေကာင္းစြာ တတ္ေျမာက္ခဲ့ပါသည္။
၆။ ၁၂၈၁- ခုႏွစ္တြင္ မဂၤလာေက်ာင္းတုိက္၊ တုိက္အုပ္ဆရာေတာ္ ဦးသုဇာတကုိ ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာျပဳ၍ ရဟန္းအျဖစ္ကို ခံယူေတာ္မူပါသည္။
၇။ ရဟန္းအျဖစ္ကို ေရာက္ရွိၿပီးေနာက္ သိမ္မွထြက္၍ မဂၤလာေက်ာင္းတုိက္အတြင္းရွိ မိမိေနထုိင္ရာ မကုဋေက်ာင္းသုိ႔ ျပန္ၿပီး ေခၽြးစုိေနသည့္ သကၤန္းကို တန္းေပၚ၌ လွန္းထားစဥ္ ပ်ားမ်ားအုံဖြဲ႔ကာ ဒုတိယ အႀကိမ္ စြဲျပန္ၿပီး နိမိတ္ထူးျပခဲ့ပါသည္။
၈။ စာေပသင္ၾကားမႈကို အားရ တင္းတိမ္ျခင္းမရွိဘဲ က်မ္းတတ္ အေက်ာ္ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားျဖစ္သည့္ (၁) ေခမာသီ၀ံဆရာေတာ္၊ (၂) ဘုရားႀကီးတုိက္ ဆရာေတာ္ ဦခႏၲီ (၃) ေရႊေရးေဆာင္တုိက္ ဆရာေတာ္ အရွင္ အာဒိစၥရံသီတုိ႔ထံ၌ ပရိယတၱိစာေပကို ဆက္လက္ သင္ယူခဲ့ပါသည္။
၉။  ၁၂၈၂ ခုႏွစ္တြင္ မုိးကုတ္ၿမိဳ႕မွ သီလရွင္ ေဒၚ၀ိစာရီက ရဟန္းအစ္မျပဳ၍ ဒုတိယအႀကိမ္ သိမ္ထပ္ေတာ္မူပါသည္။
၁၀။  ဦး၀ိမလသည္ မဂၤလာတုိက္အတြင္းရွိ အလယ္ ပိဋကတ္တုိက္ ေက်ာင္းအသစ္ႀကီးတြင္ သီတင္းသုံးၿပီး ျမန္မာျပည္ တစ္ခြင္မွ စာသင္သားမ်ားစြာတုိ႔အား အႏွစ္ ၃၀ တုိင္ေအာင္ အဘိဓမၼာဆုိင္ရာ `မာတိကာ ဓါတုကထာ ယမုိက္ပ႒ာန္း´ အစရွိသည့္ က်မ္းႀကီးမ်ားကို တစ္ႏွစ္လွ်င္  သုံးေခါက္ပုိ႔ခ်ခဲ့ပါသည္။ ခႏၶာဉာဏ္ေရာက္ တရားမ်ားကိုလည္း ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။
၁၁။ ၁၂၈၇ ခုႏွစ္တြင္ ဆရာႀကီး ဦးအုန္း ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ အၿပီး မသတ္ခဲ့ေသာ "အဘိဓမၼာည၀ါတံခြန္" က်မ္းႀကီးကို ဆက္လက္ျပဳစုခဲ့ပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ "ယမကမဥၥရီက်မ္းႏွင့္ ပုထုဇၨနအလင္းျပက်မ္း" တုိ႔ကို ျပဳစုခဲ့ပါသည္။
၁၂။ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး ဆရာေတာ္၏ ဆုံးမဩ၀ါဒ ေပးမႈကို ခံယူကာ မိမိရဟန္းကိစၥၿပီးေရးကို အနည္းငယ္သာ က်ိန္းစက္၍ သန္းေခါင္ခ်ိန္မွစၿပီး သဒၶါႏွင့္ ၀ီရိယကို စြဲကုိင္လ်က္ ၀ိပႆနာကမၼ႒ာန္းကို ပြားမ်ား အားထုတ္ေတာ္မူပါသည္။ ဆရာေတာ္သည္ အခ်ိန္ကို ေလးစား တိက်စြာ လုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိပါသည္။
၁၃။ ၁၂၉၂ ခုႏွစ္တြင္ လယ္တီစာခ် ဓမၼကထိက ဦးပဒုမ မက်န္းမာ၍ ၎ကိုယ္စား ေညာင္းေလးပင္ျမဳိ႕၊ ျပည္လုံးခ်မ္းသာ ဗုဒၶပူဇနိယ သဘင္၌ အဘိဓမၼာတရားမ်ားကို ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ၉ ႏွစ္တုိင္တုိင္ ဆက္လက္ ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါသည္။
၁၄။ ၁၂၉၄ ခုႏွစ္မွစ၍ ၁၃၀၃ ခုႏွစ္အထိ မုိးကုတ္ၿမိဳ႕တြင္ တရားဓမၼမ်ားကို ပုိ႔ခ်ၿပီး ၀ါဆုိခါနီးမွ အမရပူရျမဳိ႕သုိ႔ ျပန္ၾကြေလ့ရွိပါသည္။
၁၅။ စစ္ကာလအတြင္း၌ မုိးကုတ္ၿမိဳ႕ ေဘာ္ဘတန္းရြာတြင္ သီတင္းသုံးၿပီး ဝိပႆနာတရားကိုသာ အားထုတ္ေနခဲ့ပါသည္။
၁၆။ စစ္ႀကီးၿပီးေသာ္ အမရပူရျမဳိ႕၌ ၀ါတြင္း ကာလပတ္လုံး သီတင္းသုံးၿပီး ပရိယတ္စာေပပုိ႔ခ်မႈကို ၁၃၁၆ ခုႏွစ္မွစ၍ မျပဳေတာ့ဘဲ တရားေဟာမႈကိုသာ ျပဳခဲ့ပါသည္။
၁၈။ ၁၃၁၇ ခုႏွစ္တြင္ မႏၲေလးျမဳိ႕တြင္ တရားဓမၼမ်ားကို ႏွစ္စဥ္ ႂကြ၍ ခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။
၁၉။ ၁၃၂၄ ခုႏွစ္၊ ၀ါဆုိလဆန္း ၅ ရက္ေန႔တြင္ `အဂၢမဟာပ႑တ´ ဘြဲ႔တံဆိပ္ေတာ္ကို နုိင္ငံေတာ္အစုိးရ သာသနာေရးဌာနမွ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပါသည္။
၂၀။ ၁၃၂၄ ခုႏွစ္၊ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္(၄)ရက္တြင္ (ခရစ္ ၁၉၆၂-ခု ေအာက္တိုဘာ လ ၁၇-ရက္) ဗုဒၶဟူးေန႔၊ မြန္းလြဲ (၁) နာရီ၊ မိနစ္(၂၀)အခ်ိန္တြက္ ခႏၶာဝန္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္း၍ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူပါသည္။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ေနာက္ဆံုး မိန္႔ဟဩဝါဒေတာ္
(ေန႔ ၁-နာရီ၊ ၁၅ -မိနစ္)
"ခႏၶာရွိတဲ့သူတိုင္း ခံစားရမည့္ ေဝဒနာေတြကို ေက်ာ္လြန္ေအာင္ (ေဝဒနာျဖစ္ပ်က္တို႔ရဲ႕ အဆံုးကို ေတြ႔ေအာင္) ရႈၾက၊ မေမ့မေလ်ာ့ေနရစ္ၾက…"။
သပိတ္သြတ္လြတ္မူမွလြတ္ေအာင္လုပ္ပါ၊ ကံထက္ခ်ိန္ဉာဏ္ထက္ခ်န္ ေလကီကာမဂုဏ္နဲ႔ အခ်ိန္မကုန္ပါနဲ႔
ပရိတ္ရြတ္၍၎..ကမၼဝါညႇပ္၍၎..ႏွင့္ထုတ္ခံရသူမျဖစ္ေစနဲ႔
၂၁။ ၁၃၂၄ ခု၊ ျပာသုိလျပည့္ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို မီးသၿဂႋဟ္ရာ - ရုပ္ကလာပ္ေတာ္၏ ထူးျခားခ်က္ (၁၅)ခ်က္မွာ -
၁။ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ ေဆးသြင္းရာတြင္ ေသြးစိမ္းမ်ား အထက္သို႔ (၄)လက္မခန္႔ ေထာင္၍ ပန္းထြက္ျခင္း၊ ထို႔ေနာက္ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို (၇)ရက္တိုင္တိုင္ ေန႔စဥ္ ေဆးထိုးတိုင္း ေသြးစိမ္းမ်ားထြက္ျခင္း။
၂။ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္မွာ ေဆးသြင္းစက ညိဳမည္းသြားေသာ္လည္း တျဖည္းျဖည္းအသားေတာ္မွာ သက္ေတာ္ရွိစဥ္ကကဲ့သို႔ ဝင္းထိန္ ေတာက္ပလာျခင္း။
၃။ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္၏ အသားေတာ္မ်ားမွာ သက္ေတာ္ရွိစဥ္ကကဲ့သို႔ ေပ်ာ့ေပ်ာင္း၍ ေနျခင္း။
၄။ သက္ေတာ္ရွိစဥ္က ခ်ခဲ့ေသာ ဆံေတာ္မ်ား ဓာတ္ေတာ္ကဲ့သို႔ လံုးသြားျခင္း။
၅။ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္မွ ေျခသည္း၊ လက္သည္းမ်ား ရွည္ထြက္လာျခင္း။
၆။ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္မွ ဆံေတာ္မ်ား ရွည္ထြက္ျခင္း။
၇။ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို ဗဟို စံေက်ာင္း မ႑ပ္မွ ဦးေက်ာ္သိန္း၊ ေဒၚတင္လွတို႔၏ မ႑ပ္သို႔ ပင့္ေဆာင္လာစဥ္ မ်ားလွစြာေသာ လူအုပ္ႀကီးအေပၚမွ ေျမာက္ျမားစြာေသာ ပ်ားေကာင္မ်ားသည္ ဤရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို ပူေဇာ္ဖူးေျမာ္လ်က္ ပင့္ေဆာင္လာေသာ လမ္းစဥ္အတိုင္း ပ်ံသန္းလိုက္လာၿပီး ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ထားရွိသည့္ မ႑ပ္မုခ္ထိပ္တြင္ ဝင္ေရာက္စြဲအံုၾကျခင္း။
၈။ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို မီးသၿဂႋဟ္ရာ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ မီးမစြဲဘဲ က်ိန္းစက္ဘိသကဲ့သို႔ စင္းစင္းပင္ တည္ရွိျခင္း။
၉။ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို မီးသၿဂႋဟ္ရာ မီးစြဲေလာင္ေသာ္လည္း ရုန္းျခင္း၊ ေကြးျခင္း၊ မရွိဘဲ ပကတိ က်ိန္းစက္သကဲ့သုိ႔ တည္ရွိျခင္း။
၁၀။ မီးသၿဂႋဟ္စဥ္ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္မွ မေကာင္းေသာ အနံ႔မ်ား မထြက္ျခင္း။
၁၁။ မီးသၿဂႋဟ္စဥ္က ေကာက္ယူထားေသာ အရိုးေတာ္မ်ားမွာ တျဖည္းျဖည္း ဓာတ္ေတာ္မ်ား ျဖစ္လာျခင္း။
၁၂။ မီးသၿဂႋဟ္ၿပီးေနာက္ အုတ္ပလႅင္မွ အရိုးေတာ္တစ္ပိုင္း ဓာတ္ေတာ္တစ္ပိုင္း ရရွိျခင္း။
၁၃။ မီးသၿဂႋဟ္ၿပီးေနာက္ အုတ္ပလႅင္ဖ်က္ၿပီးမွ အေရာင္စံု အရြယ္စံု ဓာတ္ေတာ္မ်ား ရရွိျခင္း။
၁၄။ မီးသၿဂႋဟ္ၿပီးေနာက္ သက္ေတာ္ရွိစဥ္သကဲ့သို႔ အၾကည္ဓာတ္ မပ်က္ မီးမခဘဲ မ်က္လံုးေတာ္ က်န္ရွိျခင္း။
၁၅။ မီးသၿဂႋဟ္ၿပီးေနာက္ ခ်ိတ္ဆက္ျဖစ္ေသာ လက္ဆစ္ရိုးေတာ္မ်ား ရရွိျခင္း။
တို႔ျဖစ္ၾကပါသည္။

                         အရွင္ဉာဏဓဇ
          မုိးကုတ္ဝိပႆနာ မဂၤလာမဂၢင္ရိပ္သာ
                   ပင္မသံေဝဇနိယဌာန
                           အမရပူရၿမိဳ႕ ။             ။

Saturday, February 2

မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ တရားေတာ္စာအုပ္မ်ား


တစ္ဘဝသာသနာ(pdf ျဖင့္ ဖတ္လို႔ရေအာင္ ျပဳျပင္ထားၿပီး) မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ေထရုပၸတၱိႏွင့္ က်င့္စဥ္ မိုးကုတ္ဝိပႆနာ ပဏာမအရသာ

23

ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ စက္ဝိုင္းေဒသနာ အေမးႏွင့္ အေျဖ (အက်ဥ္းခ်ဳပ္) မိုးကုတ္ဝိပႆနာ အေျခခံတရား၊ အႏွစ္သာရ(ဦးကံညႊန္႔) မိုးကုတ္ေယာဂီလက္စြဲ (အမွတ္-၁)



သုညတ တရား သစၥာေလးပါး တရားေတာ္(အမွတ္-၅) သစၥာေလးပါး တရားေတာ္(အမွတ္-၆)



သစၥာေလးပါး တရားေတာ္(အမွတ္-၁၂) သစၥာေလးပါး တရားေတာ္(အမွတ္-၂၇) သစၥာေလးပါးတရားေတာ္(အမွတ္-၃၆)



ဒါနခန္း မဂၢင္အလုပ္မွတစ္ပါး ကယ္မယ့္သူမရွိ ေဝဒနာခြာနည္း


ေသာတာပန္ျဖစ္ဖို႔ႏွစ္ခ်က္ ေဇာ(၇)ႀကိမ္အက်ိဳးေပးတရားေတာ္ ရဟႏၲာႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ားေဟာခဲ့သည့္ တရားေတာ္မ်ား(ဦးကံညႊန္႔)



ဉာတပရိညာ မိုးကုတ္ေယာဂီလက္စြဲ (အမွတ္-၂) သစၥာေလးပါးတရားေတာ္(အမွတ္-၁၇)



ဘုရားဝါဒႏွင့္ အလုပ္စဥ္ ဝိသာခႏွင့္ ဓမၼဒိႏၷာ အေမး၊အေျဖမ်ား ပဋိစၥသမုပၸာဒ္ စက္ဝိုင္းေဒသနာ



Copyright