သိကၡာ ၃-ခု ရဟန္းမႈတြင္ သူ႔ျပင္မရွိ..ႀကီးဘိတုလတ္..အထြဋ္အထိပ္ျဖစ္ေသာ သေဘာကိုဆိုလုိတယ္၊
ေဝဒနာျဖစ္ျဖစ္..စိတ္ျဖစ္ျဖစ္ ႐ႈေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ဒုကၡေတြျမင္..ျဖစ္ပ်က္ဒုကၡေတြမုန္း..ျဖစ္ပ်က္ဒုကၡေတြဆံုးသြား
ရင္၊ မဂ္ဉာဏ္ေပၚလာမယ္၊ မဂ္ဉာဏ္ေပၚလာရင္ အဓိသီလ..အဓိစိတၱ..အဓိပညာျဖစ္တယ္၊ "အဓိ"ဆိုတာ
အႀကီးအကဲ..လႊန္ျမင့္ျမတ္ျခင္း အဓိပၸာယ္ရွိတယ္၊ ဝိပႆနာ ႐ႈတုန္းမွာရွိတဲ့ သီလ..သမာဓိ (စိတၱ) ပညာတုိ႔
ဟာ သာမည သီလ သမာဓိ ပညာေလာက္ပဲ ရွိေသးေတာ့၊ မခိုင္ၿမဲေသးဘူး၊ အလႈပ္မခံဘူး၊ စုေတၿပီးေနာက္
ပ်က္စီးသြားႏိုင္တယ္၊ မဂ္ဉာဏ္ေပၚတဲ့အခါ ျဖစ္လာတဲ့ သီလ ကမာဓီ ပညာကေတာ့ ထူးကဲျမင့့့္ျမတ္ အႀကီး
အကဲျဖစ္လာတဲ့"အဓိသီလ..အဓိစိတၱ..အဓိပညာ"မ်ိဳး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခိုင္ၿမဲသြားတယ္၊ အလႈပ္ခံႏိုင္တယ္
စုေတၿပီးေနာက္လဲ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္စီးေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့ ပုထုဇဥ္မွာ ရွိတာကေတာ့ သာမညသီလ သမာ
ဓိ ပညာေလာက္ပဲ ရွိတာ၊ အရိယာ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒါေတြဟာ အဓိသီလ အဓိစိတၱ (သမာဓိ) အဓိ
ပညာ ျဖစ္သြားတယ္၊ အဲဒီေတာ့ အဓိသီလ အဓိစိတၱ အဓိပညာ ျဖစ္ဖို႔ရန္မွာ မဂ္ဉာဏ္ရမွ အရိယာျဖစ္မွ ျဖစ္
တယ္၊ မဂ္ဉာဏ္ရဖို႔ရန္မွာ နိေရာဓနိဗၺာန္ျမင္မွျဖစ္တာ၊ နိေရာဓ..နိဗၺာန္ခ်မ္းသာျမင္ဖို႔ရန္လည္း ဒုကၡသစၥာ..
ဆင္းရဲမႈကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိျမင္မွ ျဖစ္တာ၊ ဒီေတာ့ ဆင္းရဲတာျမင္မွ ခ်မ္းသာတာ ထင္ရွားလာမယ္၊ ဆင္း
ရဲတာမွ မျမင္းဘူးတဲ့ပုဂၢိဳလ္မွာ ခ်မ္းသာတာမထင္ရွားဘူး၊ ခ်မ္းသာတျမင္မွလဲ ဆင္းရဲတာဟာ ပိုတင္ရွားမယ္
ဒုကၡျမင္ရင္ နိဗၺာန္ျမင္တယ္၊ ဆိုေတာ့၊ ပုထုဇဥ္ေတြဟာ မိမိတို႔ရထားတဲ့ခႏၶာ ေနရာတဲ့ဘဝကို ဒုကၡႀကီးပဲလုိ႔
ျမင္ဖို႔အေရးႀကီးတယ္၊ ဒါမျမင္ေသးသေရြ႕ေတာ့ တကယ့္ခ်မ္းသာ အစစ္ကိုလုိခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္
ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဒုကၡသစၥာျမင္ဖို႔အေရးအတြက္..သုဘရာဇာ..ဒြန္းစ႑ားဘဝ အေၾကာင္းနဲ႔အက်ယ္တဝင့္ ေျပာျပ
မယ္။ "ဒြန္းစ႑ား"မႏၱေလးမွာ ရြာဟုိင္း သုႆန္ဆိုတာရွိတယ္၊ အဲဒီမွာ သုဘရာဇာ..ဒြန္းစ႑ားေတြ ရွိတယ္၊
သူတို႔မွာ ဒီအထဲမွာပဲေမြး၊ သူတို႔ အေဖအေမေတြလဲ ဒီမွာအိမ္ေထာင္က်..ဒီမွာေမြး ဒီမွာေနဆိုိေတာ့၊ သူတို႔
မွာ အထူးေၾကာက္လန္႔ တယ္လုိ႔မရွိဘူး၊ ဘာေၾကာင့္တံုး၊ ဒီေမြး ဒီေနလုိေပါ့၊ သူတို႔မွာ မသာ..အသုဘလာလုိ႔
ရွိရင္ ဝမ္းသာတယ္၊ အသုဘလာေလ ဝမ္းသာေလပဲ၊ သူတုိ႔အဖို႔ ဒါဟာလာဘ္ႀကီးတစ္ခုျဖစ္ေနတယ္၊ ၿမိဳ႕ထဲ
ကလူေတြက်ေတာ့မသာ..အသုဘ ကိုယ့္လမ္းကသြားတာကို မေက်နပ္ဘူး၊ ႏွာေခါင္း႐ႈံၾကတယ္၊ ေႀကာက္
ၾကလန္႔ၾကတယ္၊ ဒီေတာ့ အျမင္တစ္မ်ိဳးစီျဖစ္ေနတာေပါ့၊ ၿမိဳ႕ထဲကလူေတြကအျမင္တစ္မ်ိဳး၊ သုဘရာဇာ..ဒြန္း
စ႑ားအျမင္က တစ္မ်ိဳး၊ ၿမိဳ႕ထဲကလူေတြက အသုဘဆိုလုိ႔ရွိရင္ မဂၤလာမရွိ..ရြံစရာေၾကာက္စရာလုိ႔ သ
ေဘာထားၾကတယ္။
ဒြန္းစ႑ားေတြမွာေတာ့ ဒီဟာလာရင္ ကူးတို႔ခတုိ႔..တြင္းတူးခတို႔..လက္ဘက္ ကြမ္း ေဆးလိပ္စသည္ရဖို႔ ျဖစ္
ေတာ့၊ လာဘ္ရႊင္တဲ့ေန႔ေပါ့၊ သူတို႔ေတာ့ လာဘ္ရႊင္တဲ့ေန႔၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔က အမဂၤလာေန႔၊ ဘာမ်ား ထူးျခားေန
တုန္းဆိုေတာ့"ေမြးဇာတိ"ထူးျခားေနတယ္၊ သူတို႔မွာေတာ့ ဒီ (သုႆန္) အထဲမွာေမြး၊ ဒီအထဲမွာေနေတာ့
ေမြးဇာတိ ထူးျခားေနတယ္၊ သူတို႔မွာ ဒီအထဲမွာေန ဒီေျမေပၚမွာ က်က္စားၾကတာပဲ၊ အသုဘမွာ ျမင္းေဘာင္
တုိ႔ မ်က္ႏွာက်က္တို႔ ပါလာရင္၊ သူတို႔က အိမ္ေဆာက္ဖုိ႔..ကာရံ႕ဖို႔ ယူငင္ၾကတယ္၊ ဒီေတာ့ အသုဘလာေလ
သူတို႔ဝမ္းသာေလပဲ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့ အိမ္ေရွ႕လာမျဖတ္နဲ႔ဟုတ္လား၊ အံမာ ခင္ဗ်ားတုိ႔မလဲ ေသြးႀကီးေမြး
ႀကီးရွိေနလုိက္တာ္၊ သူတို႔ကေတာ့ လာဘ္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္၊ အဲဒါ ဘယ္ႏွယ္ေၾကာင့္ လာဘ္ႀကီးျဖစ္ေနရသ
တံုးဆိုေတာ့၊ သူတို႔က နန္းေတာ္နဲ႔တူတဲ့ ေရႊေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ အလြန္ခမ္းနားႀကီးက်ယ္တဲ့ေနရာ မေရာက္ဘူး
ေတာ့၊ သူတုိ႔ေနရာေလးနဲ႔ သူတို႔ေတာ့ တလားပ်က္တို႔၊ ျမင္းေဘာင္တုိ႔စသည္နဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ေလးနဲ႔
ေနထိုင္ရေတာ့၊ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း အိမ္ခ်င္းၿပိဳင္ေပါ့ဗ်ာ၊ သူတို႔ဟာနဲ႔သူတို႔ေတာ့ အတင္းတိမ္ႀကီး တင္းတိမ္ေန
တယ္၊ ဘာျပဳလုိ႔တံုး ဒီအထဲေမြး၊ ဒီအထဲႀကီးလုိ႔၊ နန္းေတာ္အိမ္ေတာ္မေရာက္ဘူးေတာ့ ကိုယ့္အိမ္နဲ႔ကိုယ္
ေက်နပ္ေနၾကတယ္၊ ေပ်ာ္ေနတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္သူတုိ႔ဟာ"သူဆင္းရဲ"အမြဲေနာ္၊ သူတို႔အမ်ိဳးနဲ႔ သူတုိ႔အ႐ုိးနဲ႔ သူ
တုိ႔ျဖစ္လာတာမုိ႔ သူတို႔ မဂၤလာကတစ္မ်ိဳးဗ်ာ၊ သူတို႔မဂၤလာက ၿမိဳ႕ထဲကမသာမ်ားမ်ား လာေလေလ..သူတို႔
မွာလာဘ္ရႊင္ေလေလ..မဂၤလာ ရွိေလေလ၊ အက်ိဳးေပးသန္ေလေလပဲ၊ ဒီလုိျဖစ္ေနတယ္၊ ၿမိဳ႕ထဲကလူေတြ
ကေတာ့ဒီမသာေတြ ျမင္ရေလေလ..အမဂၤလာျဖစ္ေလေလ အႏၱရာယ္ကင္း အရိတ္ေတြ ရြတ္ေလပဲ၊ သူတို႔
မွာေတာ့ ဒါေတြလာေနတဲ့ေန႔မွာ အက်ိဳးေပးသန္တဲ့ေန႔ပဲ၊ တြင္းတူးတဲ့လူက တြင္းမ်ားမ်ားထူးရလို႔၊ ႏွစ္က်ပ္၊
သံုးက်ပ္ စသည္ရတယ္ဆုိၿပီး၊ ေငြဝင္မ်ားတာေပါ့ဗ်ာ၊ သူတုိ႔မွာ ဒီေနရာမွာေၾကာက္တယ္လန္႔တယ္လုိ႔ မရွိ
ဘူး၊ သူ႔ ဟာနဲ႔သူ ေပ်ာ္တာပဲ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကေတာ့ ဒီမသာကို ျမင္ေနရတာနဲ႔ ၾကာေတာ့ ေအာ္ဂလီဆန္အန္ၿပီး
ပုိ႔ပဲ မပို႔ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ မတတ္သာလုိ႔သာ ပို႔ေနရတယ္လုိ႔လာမွာဗ်ာ့၊ ဘာေၾကာင့္၊ အမဂၤလာ..မသာအသုဘနဲ႔
လုိက္ေနလုိ႔၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕ေလေလ..သူတို႔ကေတာ့ မဂၤလာရွိေလေလပဲ၊ ဒီမွာလဲ ဝိပႆနာ႐ႈေန
တာ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ နိေရာဓသစၥာႀကီးကို မျမင္ရေသးေတာ့၊ ကိုယ့္ခႏၶာကို အသုဘရယ္လုိ႔ယူေလ့မရွိဘူး၊ ဒုကၡ
သစၥာရယ္လို႔ ယူေလ့မရွိဘူး၊ ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ့္ယာကိုလဲအင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ခန္႔တဲ့အိမ္..အင္မတန္ က်က္
သေရ မဂၤလာရွိတဲ့အိမ္လုိ႔ထင္ေနတာလဲ"ဒြန္းစ႑ားစိတ္"ေပါက္လုိ႔ေပါ့ ရိပ္မိရဲ႕လား၊ သူဟာ စင္စစ္ေတာ့
ဒုကၡသစၥာပဲ၊ ဒီအထဲမွာအိမ္ဟာလဲ ဘာတံုးလုိ႔ေမးရင္ ေလာင္တိုက္တလားေတြေပါ့၊ ခဏခဏ ျဖစ္ပ်က္ေန
တာ ဒုကၡသစၥာ မဟုတ္လား၊ စားရေသာက္ရတာ ဒုကၡသစၥာ၊ အိမ္သာတုိ႔ကလဲ အသုဘေတြစြန္႔ရာမဟုတ္
လား၊ ေနထိုင္ၾကတဲ့ သားသမီးခႏၶာေတြကလဲဒုကၡသစၥာ အသုဘေတြမဟုတ္လား၊ ဒါေပမယ့္ နိဗၺာန္မျမင္
ဘူး ေသးေတာ့ကိုယ္ခႏၶာအသုဘ သားသမီးခႏၶာအသုဘေတြၾကည့္ၿပီး အေတာ္ဟုတ္ေနတာပဲ၊ ဘာျပဳလုိ႔
ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာတံုး ဆိုေတာ့ခုနက"ခ်မ္းသာတဲ့နိဗၺာန္"ကို မျမင္ဘူးေသးေတာ့ ဒီဒုကၡသစၥာဆိုတဲ့ ဒြန္း
စ႑ားရြာ..ဒြန္းစ႑ာအိမ္..ဒြန္းစ႑ား အျပဳအမူကိုပင္ ေပ်ာ္စရာလုိ႔ထင္ေနၾကတယ္၊ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္
ေပ်ာ္ပါလိမ့္၊ ဒီထက္ေကာင္းတာမျမင္းဘူးေသးလုိ႔၊ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ နိေရာဓသစၥာနိဗၺာန္ကို မျမင္းေသးလုိ႔
ေပါ့၊ အဲဒါ မျမင္းဘူးေသးေတာ့"ကုိယ့္ငါးခ်ဥ္ကိုယ္ခ်ဥ္"ေနၾကတာေပါ့။
ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေနထိုင္ၾကတဲ့ တစ္အိမ္လံုးကိုၾကည္ပါ၊ ဘယ္အိမ္မွာမသာ..အသုဘ ကင္းသတံုး၊ ေမးၾကည့္
ဘယ္အိမ္မွ မကင္းဘူး၊ ဒါအသုဘေတြပဲ၊ ေဘးကအကာအရံေတြကလဲ ဒီအသုဘေတြကို ကာရံထားတာပဲ
မဟုတ္လား၊ အဝတ္ေတြ ဘာေတြ ဘယ္လုိအဖိုးတန္ တန္ဆာပလာေတြဝတ္ထားတာကလဲ ဒါ အသုဘေတြ
ဖံုးၾကတာပဲ၊ အင္း...နိဗၺာန္မျမင္းေသးေတာ့ ကိုယ့္ဟာနဲ႔ကိုယ္ေတာ့ အံမယ္ ငါကဒီရြာထဲမွာ ေတာ္ေတာ္
ထည္ထည္ဝါဝါနဲ႔ ေနႏိုင္တယ္လုိ႔ၿပိဳင္လုိက္ ဆိုင္လုိက္ေသးတယ္၊ ဒါဟာ"ဒြန္းစ႑ားခ်င္းၿပိဳင္"တာေပါ့၊ ဒါ
နိဗၺာန္မျမင္ေသးခင္ ျဖစ္ေနတဲ့အျဖစ္ကို ေျပာေနတာ၊ နိဗၺာန္ကို မျမင္ေသးခင္သာ ခင္ဗ်ားတို႔ ကိုယ့္ဟာနဲ႔
ကိုယ္ ဟုတ္လွၿပီလုိ႔ ထင္ေနၾကတာ၊ ခ်မ္းသာအစစ္ကိုမျမင္ဘူးေသးေတာ့ ခုနက ဒြန္းစ႑ား ကေလးေတြ
လုိပဲ၊ သူတို႔အိမ္ပဲ သူတို႔ရြာပဲဆိုၿပီး၊ အေတာ္ မဂၤလာရွိေနသလုိ ျဖစ္ေနတယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔လဲ ေသေသခ်ာခ်ာ
စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့၊ ဘယ္အိမ္မွာပဲၾကည့္ၾကည့္ ေထြးခ့တို႔ ေနာက္ေဖးအိုးတို႔ အဆင္သင့္ရွိထားၾကရတယ္၊
ဘာလုပ္ဖို႔၊ အသုဘျဖစ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ စြန္႔ဖို႔၊ ဒီျပင္ ဘာေျပာစရာရွိေသးသလဲ၊ လက္သုတ္ပဝါ..မ်က္ႏွာသုတ္
ပဝါ..လက္ကိုင္ပဝါေတြ ထားရတာလဲ၊ အသုဘေတြ အတြက္အကုန္ျပင္ဆင္ထားရတဲ့ အဓိပၸာယ္ေပါ့၊ သုိ႔
ေသာ္လဲ ကိုယ့္အိမ္ေလး ကိုယ့္ဟာေလးနဲ႔ ေနရတာကို ဪ...ဒီေလာက္ အက်ိဳးေပးရင္ ေတာ္ေသးရဲ႕ဆို
ေတာ့၊ ဒါဒြန္းစ႑ားမ်ိဳး..ေက်နပ္ဝမ္းသာေနတာလုိ႔ပဲ မဟုတ္လား၊ ဒီ အသုဘေတြ မ်ားေလေလ ဝမ္းသာေလ
ေလ၊ မဟုတ္လား၊ သားသမီးေတြနဲ႔ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆုိင္ေလး ေနရေလေလ ဝမ္းသာေလေလမဟုတ္လား၊ အံ
မာေလး ေသြးႀကီးလုိက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း မေျပာပါနဲ႔ေတာ့၊ ဘာျပဳလုိ႔တံုး၊ အသုဘေတြ မ်ားလို႔တဲ့၊ အဲ..နိဗၺာန္မျမင္
ရေသးခင္ေတာ့ ဒီလုိပဲဘဝင္ျမင့္ေနတာေပါ့၊ ဒီထက္ခ်မ္းသာတာ မျမင္ဘူးေတာ့ ကိုယ္ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္ေန
တာေပါ့၊ အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဒီအျမင္မေျပာင္းရင္အျဖစ္မွန္ မရေသးရင္ေတာ့၊ ဒြန္းစ႑ားစိတ္ ေပါက္ၿပီး
ဒြန္းစ႑ားအျမင္ပဲ ရွိေသးတယ္၊ အခု ကိုယ့္ဟာေလးနဲ႔ကိုယ္ အသုဘေတြနဲ႔ေနလဲေက်နပ္ေနတာပဲမဟုတ္
လား၊ ေဆး႐ုံေပၚ တက္ေနရလဲ ေက်နပ္ေနတာပဲ၊ ငါက ဆယ့္ႏွစ္က်ပ္တန္း ဆယ္သံုးက်ပ္တန္း တက္ႏုိင္
တယ္ဆိုၿပီး၊ အံမယ္ ဘဝင္မ်ားျမင့္ေနလုိက္ေသးတယ္၊ သည္အသုဘထားရာဌာနႀကီးမွာေနရတာကိုပင္
ဘဝင္ျမင့္ၿပီးေနေသးတယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဆယ့္ႏွစ္က်ပ္တန္း၊ ဆယ့္ႏွစ္က်ပ္တန္း တက္ရလို႔၊ အင္း မမာေပ
မယ့္ေတာ္ေသးရဲ႕လုိ႔ လာခ်င္ေသးတယ္၊ အဲဒါ"ဒြန္းစ႑ားစိတ္ေပါက္ၿပီး ဘဝင္ျမင့္"ေနတာပဲ မဟုတ္လား၊
ဒီေတာ့ နိဗၺာန္ မျမင္ရေသးရင္ ဒြန္းစ႑ား ဘဝင္ျမင့္ေနတာခ်ည္းပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ပဋိသမၻိဒါမဂ္မွာ ဖြင့္ထားတာ
က"ကပဏ ဇနသဒိသ ဒုကၡဒႆေနန"အထီးက်န္ လူဆင္းရဲ အမြဲ ဒြန္းစ႑ားနဲ႔တူတာကိုျမင္သျဖင့္"ကုလာ
ဘ ကုလသဒိသ အဓိမေတယ်ေ႒ာ"ျပန္႔ေျပာေသာ အမ်ိဳးနဲ႔တူတဲ့ အစိုးရျခင္းလကၡဏာရွိေသာ နိဗၺာန္သည္
ထင္ရွားျဖစ္လာ၏၊ နိဗၺာန္ကိုျမင္မွ ဒြန္းစ႑ားအရပ္ စြန္႔တဲ့စိတ္ ေျပာင္းမွာ၊ ဒီေန႔ရာက ဟုတ္ေသးတယ္လုိ႔
ျဖစ္ေနရင္ မေျပာင္းခ်င္ပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ နိဗၺာန္မရတာ၊ ဒါဘာျဖစ္လုိ႔တံုးဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဒြန္းစ႑ား
ရြာကို လြမ္းေနတာကို၊ မဟုတ္ဘူးလား၊ ခင္ဗ်ားတို႔ အသုဘေတြေနတဲ့ အရပ္ဟာ ဒြန္းစ႑ားရြာႀကီး၊ အသု
ဘရြာႀကီးပဲ မဟုတ္လား။
ဒီေတာ့ ကိုယ့္ခႏၶာ ကိုယ့္အသံုးအေဆာင္ေတြဟာ အကုန္ဒုကၡသစၥာႀကီးပဲလုိ႔ ဒုကၡသစၥာကို ပရိေညယ်နဲ႔ ပိုင္း
ျခားသိမွ ဒီဘက္သုခသစၥာ (နိဗၺာန္) ဘက္ ကူးမွာ၊ ဒါေလး သုဘထင္ေနေသးရင္ ကိုယ့္ကိုယ္လဲသုခ (သုဘ)
ထင္ေနေသးရင္းဘယ္ေတာ့မွ နိဗၺာန္အကူးဘူး၊ ဘယ္ကူးမလဲ၊ တဏွာကမကုန္ပဲကိုး၊ မကုန္ေတာ့သူ႔အေတြး
နဲ႔သူဟာ သူ႔ငါးခ်ဥ္သူခ်ဥ္ၿပီး သူ႔အေရးနဲ႔ သူ႔အရာနဲ႔ ဟုတ္လွၿပီ ထင္ေနမွာေပါ့၊ အင္း..ဟုတ္လွၿပီသာထင္ရ
တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာက်ေတာ့ ဒုကၡသစၥာ..အသုဘသစၥာ ေငါေငါႀကီးေပၚလာတာပဲ၊ ကဲ တစ္ေယာက္ေသ
ၾကည့္စမ္း၊ ဘယ္သူကမ်ား ဒီဥစၥာႀကီးကို ပူေဇာ္ထိုက္တယ္လုိ႔ ထားခ်င္ေသးတံုး၊ မထားခ်င္ဘူး၊ ဘာျဖစ္လုိ႔
တံုး၊ အသုဘမို႔၊ အသုဘမို႔ ျမန္ျမန္လားေႏွးေႏွးလား၊ ျမန္ျမန္ပဲ၊ သူဘက္ကိုယ့္ဘက္ငဲ့ရလုိ႔ ေျပာမေကာင္းလုိ႔
သာ၊ အဲဒီေတာ့ ဒီဟာအသုဘမို႔ အသုဘထြက္ ထြက္တာပဲ၊ အိမ္ေနာက္ေဘးမွာ အိမ္သာေတြဘာေတြဟာ
လဲအိမ္ေပၚက အသံုးအတြက္ ထားရတာ မဟုတ္လား၊ အသုဘေတြမုိ႔ အျပည့္အစံုးထားရတယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႔
ဟာ အသုဘေတြျဖစ္လို႔၊ အဝတ္လဲရတာနဲ႔ ေရခ်ိဳးရတာနဲ႔ ဖီးလိမ္းျပဳျပင္ရတာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ေနတာပဲ၊ အ
ဝတ္အထည္ေတြဆိုတာလဲ အသုဘကိုဖံုးဖို႔ ႐ုံဖို႔ပဲ၊ အိမ္ေတြဘာေတြ ေဆာက္ထားတာလဲ မမာတဲ့ ဒုကၡခႏၶာ
ကိုယ္ႀကီးမွာ ဒုကၡပိုမေရာက္ေအာင္ ကာကြယ္ထားရတဲ့ ေဆး႐ုံႀကီးသေဘာပဲ..မဟုတ္လား၊ အဝတ္အထည္
ေတြကလဲ အသုဘဖို႔ ပတ္တီးေတြပဲ မဟုတ္လား၊ ထမင္း ခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ေတြကလဲေဆးေတြပဲ၊ ဒီခႏၶာႀကီး
ဟာတစ္ေန႔တစ္ႀကိမ္မ်ားစြာ အနာေပါက္လုိ႔ ေဆးမ်ိဳးစံုရထားတယ္၊ စားစရေသာက္စရာ ဟူသေရြြ႕ဟာ ေဆး
ခ်ည္းပဲ၊ ေဆးဆိုတာ လူမမာစားရတာ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးဟာ လူမမာမုိ႔ဒီေလာက္ေဆးေတြ ေဆာင္း
ထားရတာေပါ့၊ အမ်ားႀကီးေဆာင္းထားရတယ္ဆိုေတာ့၊ သာမညလူမမာမဟုတ္ဘူးေနာ္..အေတာ္ႀကီးတဲ့ လူ
မမာပဲ၊ ေအးဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔ဟာ တကယ့္ အထီးက်န္ လူဆင္းရဲ႕..အမြဲေရာဂါသည္ နာတာရွည္ဗ်၊ နာတာ
ရွည္ကိုမကုရတဲ့ေန႔မ်ား ရွိရဲ႕လား၊ မရွိဘူးတဲ့၊ အင္း..နာတာရွည္လွခ်ည္လား၊ ရွည္ဆို ေမြးကတည္းကစ ကု
လာခဲ့ရတာပဲ၊ ထမင္းနဲ႔ကု..ေရနဲ႔ကု..အဝတ္နဲ႔ကုရတယ္၊ မကုရတဲ့ ေန႔မ်ားရွိရင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အေတာ္ထူးတဲ့
ပုဂၢိဳလ္ပဲ၊ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ မကုႏုိင္ခင္တုန္းက အေဖအေမေတြဝိုင္းကုရတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ သူေပးလူေပးနဲ႔ေတာ္ေတာ္
ေလးလူလားေျမာက္လာၿပီဆုိေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္တိုင္ရွာေဖြၿပီး ကုရတယ္၊ အၿမဲကုေနရေတာ့ အားကိုအားၾက
ေသးရဲ႕လား၊ မအားဘူးတဲ့၊ ဘယ္ေတာ့အားမွာလဲ၊ ဘယ္ေတာ့မွမအားဘူးတဲ့၊ ဘာျပဳလုိ႔ ဒီေလာက္မအားရ
တာတံုး၊ ေရာဂါသည္..နာတာရွည္ျဖစ္လုိ႔၊ "ေရာဂါသည္ နာတာရွည္"ဆိုတာအထီးက်န္ေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါေပမယ့္ ခင္
ဗ်ားတုိ႔ ကေတာ့ ဒုကၡသစၥာ ထဲမွာပင္"ဒြန္းစ႑ားေပ်ာ္"ေပ်ာ္ေနၾကတယ္၊ ဒီလုိေျပာတာနာသလား၊ မနာနဲ႔၊ ဒီ
ထက္ဆုိတာ ေျပာလိမ့္ဦးမယ္၊ ဒါကိုမနာနဲ႔ေတာ့၊ တကဲ့ကုိျဖစ္ေနတာ၊ နိဗၺာန္မျမင္ေသးခင္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာ
ေလးနဲ႔ကိုယ့္ဟာ ဟုတ္ေနတာပဲ၊ ဒြန္းစ႑ားေတြ နန္းေတာ္အိမ္ေတာ္ေရာက္သြားမယ္ဆိုရင္၊ ကိုယ့္ဟာေတြ
ကုိ အကုန္ကန္ခ်ခ်င္မွာပဲ၊ သူစားေနတဲ့ ပစၥည္းေတြလဲ ကန္ခ်မွာပဲ၊ ဒြန္းစ႑ားရြာကိုလဲ ျပန္ခ်င္ေတာ့မွာမ
ဟုတ္ဘူး၊ အခုေတာ့ ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္ကိုယ္ခ်ဥ္ေနတာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္မို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘုရားေရွ႕သြားၿပီး ဆြမ္းေတာ္ပြဲ
နဲ႔..ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔..ဒီဘဝကေန စုေတမေနေသလြန္လုိ႔ရွိရင္ နတ္ျပည္ေရာက္ရပါလုိ၏လို႔..ဆုေတာင္းၾက
ေသးတာေပါ့၊ အနာေရာဂါေတြ ဆက္ကုပါရေစလုိ႔ ဆုေတာင္းတာပဲမဟုတ္လား၊ ဒါ ေဆး႐ုံေျပာင္းခ်င္တာ
ေပါ့၊ နတ္ျပည္ ေရာက္ခ်င္တာဟာ"ေဆး႐ုံေျပာင္း"ခ်င္တာပဲ၊ ဒါ ဒုကၡသစၥာကို ေဟာေနတာ၊ အဲဒီ ဒုကၡသစၥာ
ကို ဒီေလာက္ဆုိးမွန္းမသိေသးရင္၊ နိေရာဓသစၥာကို မ်က္ေမွာက္ျပဳဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိဘူး၊ ဒီအတိုင္းသြား
ေနမွာပဲ။
ခင္ဗ်ားတုိ႔ေနရတာ..စားရတာေတြကို စဥ္းစားၾကည့္စမ္း၊ စားရတဲ့အစာေတြ..ဝတ္ရတဲ့ အဝတ္ေတြဟာ မလႊဲ
သာလုိ႔စားရ ဝတ္ရကိုုင္ရတဲ့ပစၥည္းေတြခ်ည္းပဲ၊ မစားဘဲ..မေသာက္ဘဲ..မဝတ္ဘဲသာ က်န္းမာေနမယ္၊ ဆာ
ေလာင္မြတ္သိပ္တဲ့ အနာေတြမေပါက္ဘူးဆုိရင္၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ဒီအဝတ္ေတြ ဝတ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒီအစား
ေတြ စားျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ အခုေတာ့ ဒီဆာေလာင္တဲ့အနာ၊ အပူနာ၊ အေအးနာေတြေပါက္ေနလို႔ မလြဲသာ
လုိ႔..ဒီအစားေတြစားရ..ဒီအဝတ္ေတြ ဝတ္ရ ၿခံဳရတာ၊ ဒါေတြဟာ စင္စစ္ေတာ့ အသုဘျပင္ဆင္မႈခ်ည္းပဲ၊ အ
သုဘအနာေတြ ကုဖို႔ပဲမဟုတ္လား၊ ဒါေတြနဲ႔ အၿမဲကုေနေပမယ့္၊ နာတာရွည္က ေပ်ာက္ရဲ႕လား၊ မေပ်ာက္
ဘူး၊ အင္း နိဗၺာန္က်မွ ခင္ဗ်ားတို႔နာတာရွည္ ေပ်ာက္မွာ၊ ဒီၾကားမွာျဖင့္ သူလဲ ေဝဒနာသည္ ငါလဲေဝဒနာ
သည္၊ အေဖအားကုိးေတာ့ အေဖလဲ ေဝဒနာသည္ပဲ၊ သားလဲ ေဝဒနာသည္ပဲ၊ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ကယ္
တင္ႏိုင္သလဲ၊ မကယ္တင္ႏိုင္ဘူး၊ ကိုယ္လဲ ဒြန္းစ႑ားအမြဲ၊ သူလဲဒြန္းစ႑ားအမြဲဆိုေတာ့၊ ခြက္ခ်င္းခုတ္ေန
ဖို႔မလိုဘူး၊ အေမက သားကိုခ်စ္ပါတယ္ဆိုလဲ မကယ္ႏိုင္ဘူး၊ သားကအေမကိုခ်စ္ပါတယ္ဆိုလဲ မကယ္ႏိုင္
ဘူး၊ ေလာကြတ္ေတြေတာ့ေျပာၾကမွာေပါ့၊ အဟုတ္တမ္းက်ေတာ့ သားနဲ႔အေမ ကြဲၾကမွာပဲ၊ "ေသကြဲနဲ႔ရွင္ကြဲ"
တစ္ကြဲကြဲေပါ့ဗ်ာ၊ အေမလဲ အႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့ ဒုကၡသည္၊ သားလဲ အႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့ ဒုကၡသည္၊ အဲဒီ
ေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္သူူ႔ကိုမွ ကယ္လုိ႔မရတာကိုေထာက္ၾကည့္ေတာ့မွ..ဪ..ဒီအထဲသာေနလုိ႔ရွိရင္
ဒုကၡက"ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ခ်င္း မီးမႈတ္"ေနရမွာပဲဆိုတာ ေပၚလာတာပဲ၊ သားေလးခ်စ္ပါတယ္ဆိုလုိ႔လဲ ေတာ္ေတာ္
ၾကာ သားကေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ ျဖစ္တာက တစ္မ်ိဳး၊ ေသပြဲဝင္တာကတစ္မ်ိဳး၊ ေရာဂါေတြ စြဲကပ္လာတာက
တစ္မ်ိဳး၊ အေမမိဘဘာတတ္ႏိုင္ ေသးသတံုး၊ အေမအေဖျဖစ္တာကိုလဲ သားသမီးမ်ားက ဘာတတ္ႏိုင္ေသး
သတံုး၊ မတတ္ႏိုင္ဘူးတဲ့၊ ဘာျပဳလုိ႔ အားလုံုး ဒုကၡသစၥာ အသုဘေတြခ်ည္းမို႔၊ အဲ့ဒီေလာကြတ္ေတြကို ခင္ဗ်ား
တို႔က အဟုတ္ယံုၾကည္ေနေတာ့ ဒုကၡသစၥာက ကြယ္ေနတယ္၊ ဒါ ခင္ဗ်ားတုိ႔ျဖစ္စဥ္၊ အဲဒါ အေမက သားသ
မီးေျပာလဲ ယံုတာပဲ၊ သားသမီးကအေမကို ကႏြဲ႕ကယနဲ႔ ျပာျပန္ေတာ့လဲ ယံုနာပဲ၊ ဪ..ဒုကၡသစၥာ မျမင္လုိ႔
ယံုတာ၊ ဒါျဖင့္ခင္ဗ်ားတုိ႔ သစၥာဆိုတာ စာထဲမွာသာ ဖတ္တတ္တာေပါ့၊ ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာ မျမင္ဘူးဆိုတဲ့ အဓိ
ပၸာယ္ေရာက္ေနတာေပါ့၊ ဒီအဓိပၸာယ္ ေရာက္ေနလုိ႔ေပါ့၊ ခင္ဗ်ားတို႔ သစၥာဉာဏ္လဲမရ၊ ကိစၥဉာဏ္မရလုိ႔၊ အခု
ဒါေတြေျပာေနရတာ၊ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ အေျခအေနအားျဖင့္ ဒုကၡသစၥာေတြကုိ လြဲလို႔ကိုမရဘဲ ကိုယ္တိုင္
ခံစားေနရတဲ့အတြက္၊ ကိုယ့္ျဖစ္စဥ္ဟူသေရြ႕ အကုျဖဳတ္၊ တစ္ခုမွအေကာင္းမရွိဘူး၊ မပါဘူး၊ ဒြန္းစ႑ားစိတ္
ေပါက္ၿပီ၊ ဒြန္းစ႑ား အေနမ်ိဳး ေနရ၊ ဒြန္းစ႑ား အစားမ်ိဳးေတြ စားေနရတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ပဲ၊ ဘာျပဳလုိ႔
တံုး၊ နိဗၺာန္က်ေတာ့ ဒီအနာေတြ မရွိေတာ့ဘူး၊ သူေပး..လူေပးေတြ ယူဖို႔ မလိုေတာ့ဘူး၊ အဝတ္ေတြ အထည္
ေတြ ၿခံဳဖို႔႐ံုဖို႔ မလိုေတာ့ဘူး၊ ဘာျပဳလို႔တံုးဆိုေတာ့ သဘာဝေကာင္းလို႔ ေပါ့ဗ်ာ၊ မျပဳမျပင္ဘဲနဲ႔ ေကာင္းေနတဲ့
အသခၤတကိုး၊ အသခၤတဆိုတာ မျပဳျပင္ဘဲနဲ႔ ေကာင္းေနတာ၊ ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ ျပဳျပင္ေနတာကို ေထာက္သ
ျဖင့္၊ ဪ..သခၤ ါရဒုကၡပါလားဆုိတာ ေပၚလာတယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာ ဒီ သခၤ ါရဒုကၡကို မသိေသးေတာ့၊ နဲနဲ
ေတာ့ ခ်ဲ႕ေပးရဦးမယ္။"သခၤ ါရဒုကၡ"ကဲ..ဝက္သားဟင္း ၾကက္သားဟင္း တစ္ခုခုစားခ်င္တယ္ ဆိုပါေတာ့၊
ေစ်းသြားၿပီး အဝယ္ခိုင္းရတာနဲ႔၊ ဆား ဆီ နႏြင္းေတြနဲ႔ လုပ္ကုိင္ ခ်က္ျပဳတ္ရတာနဲ႔ဆိုေတာ့ ဒါ သခၤ ါရခ်ည္းပဲ
ၿပီးေတာ့ ဒီျပဳျပင္လိုက္တဲ့ဟင္းစားေတာ့ လွ်ာေပၚမွာ သုခေလး ေပၚတယ္၊ ဝမ္းထဲလဲ ေသာမနႆေလး ေပၚ
တယ္၊ ဒီသုခေလးဟာလဲ ၾကာရဲ႕လား၊ မၾကာဘူး၊ ခဏေလးနဲ႔ ပ်က္သြားတာပဲ၊ ပ်က္သြားေတာ့ ဒုကၡေပါ့ဗ်ာ၊
"သုခေဝဒနာ ဒုကၡေတာ ဒ႒ဗၺာ" (သုခေဝဒနာကုိ ဒုကၡအားျဖင့္ သိအပ္၏) လုိ႔..ဘုရားကေဟာတယ္၊ ဒါျဖင့္
သခၤ ါရရယ္..ဒုကၡရယ္..ဒါပဲရွိတယ္၊ သခၤ ါရဆိုတာျပဳျပင္ေနရတာပဲ၊ သူလဲ ဒုကၡတစ္မ်ိဳးပဲ၊ ျပဳျပင္လုိ႔ေပၚလာ
တဲ့ သုခေဝဒနာေလးကလဲ ပ်က္တဲ့ဒုကၡမွာ လမ္းဆံုးတာပဲ၊ ဒီေတာ့ သခၤ ါရနဲ႔ ဒုကၡေပါင္းရင္ သခၤ ါရဒုကၡပဲ၊
ခင္ဗ်ားတုိ႔ အခုေနခဲ့ၾကရတာ ႏွစ္ေပါင္းလဲမ်ားလွၿပီ၊ ဘာနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ရတံုး၊ သခၤ ါရဒုကၡနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ရ
တယ္တဲ့၊ သုခကို မလာဘူး၊ ဒါျဖင့္ တစ္သက္လံုးရွာေနတာက သခၤ ါရ၊ ေနာက္ နဲနဲခ်မ္းသာေယာင္ေလးေပၚ
လာၿပီး ပ်က္စီးသြားေတာ့ ဒုကၡလမ္းဆံုးတယ္၊ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ သုခကို အပ္ဖ်ားနဲ႔ေထာက္
(ရွာ) လုိ႔ တစ္ေထာက္စာမွ မရွိ (ေတြ႔) ဘူး၊ ဘာေတြ ရွိသလဲ၊ ဒုကၡေတြသာ ရွိတယ္၊ ဘာဒုကၡလဲ၊ သခၤ ါရဒုကၡ၊
ေနရတာလဲ ဘာနဲ႔ေနရသတံုး၊ သခၤ ါရဒုကၡနဲ႔သာေနရတယ္၊ သခၤ ါရေတြကမနဲ႔ ထူမေနရတယ္၊ ေနာက္ သုခ
ေလးရမလား..ေအာက္ေမ့ခါရွိေသး၊ တစ္ခါတည္း ဒုကၡဝင္လာတာပဲ၊ သက္သာရာမ်ားပါေသးရဲ႕လား၊ မပါး
ဘူး၊ ဒီလုိ သခၤ ါရဒုကၡခ်ည္း အခ်ိန္ေတြကုန္ရျငားေသာ္လဲ၊ ဒီသခၤ ါရဒုကၡကို ခင္ဗ်ားတုိ႔က သုခထင္ေနၿပီး
ကိုယ့္ဟာကုိယ္ အေတာ္ဟုတ္ေနၿပီ ထင္ေနတာ၊ အဲဒါ ဒြန္းစ႑ားစိတ္ေပါက္လုိ႔ေပါ့။
အဲဒီ ဒုကၡသစၥာႀကီးကို ခင္ဗ်ားတုိ႔က ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္လဲမျမင္ေသး၊ သူ႔အေပၚလဲ အက်ိဳးအ
ျပစ္ေတြ မသိေသးေတာ့၊ ခင္ဗ်ားတို႔မွာ သခၤ ါရဒုကၡကိုႀကိဳက္ေနတယ္၊ သခၤ ါရဒုကၡကို ႀကိဳက္ေနရင္၊ အသခၤ
တသုခကို ဘယ္ေတာ့မွ မရဘူးမွတ္၊ ဒါျဖင့္ သခၤ ါရဒုကၡကို ဒြန္းစ႑ားႀကိဳက္ ႀကိဳက္ေနတယ္၊ ကိုယ့္ဟာေလး
နဲ႔ကိုယ္ပဲ အဟုတ္လုပ္ၿပီး ေပ်ာ္ေနေတာ့..ဒါ ဒြန္းစ႑ားေပ်ာ္ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့၊ အဲဒါ ဒုကၡသစၥာကို သုခထင္ေန
လုိ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနႏုိင္ၾကတာ၊ စင္စစ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရကို တစ္ကြက္မွ မပါးဘူး၊ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဘာေၾကာင့္
နိဗၺာန္ မေရာက္တာဆိုတာ ေပါေလာႀကီးေပၚလာတယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႔က ဒုကၡသစၥာကိုလဲမျမင္..ဒုကၡသစၥာကိုလဲ
သုခလို႔ ထင္ေနတာမို႔..ဒြန္းစ႑ားေပ်ာ္ ေပ်ာ္ေနတာ၊ အဲဒါေၾကာင့္ နန္းေတာ္အိမ္နဲ႔တူတဲ့ နိဗၺာန္မေရာက္တာ၊
ဒါျဖင့္ ဒီ ဒြန္းစ႑ားစိတ္ မေပ်ာက္သေရြ႕ ဘယ္ေတာ့မွ ရွင္ဘုရင္စိတ္ေပါက္မွာမဟုတ္ဘူး၊ အဓိပတိစိတ္
ေပါက္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြတ္စိတ္ ကူလီစိတ္ ဒြန္းစ႑ားစိတ္ပဲ ေပါက္ေနမွာပဲ၊ အဲဒီေတာ့ အရင္တုန္းက ဒီ
သာမည ဝိပႆနာစိတ္ေတြ သီလေတြ သမာဓိေတြ ပညာေတြဟာ ဒီဒြန္းစ႑ားသေဘာကိုေကာင္းေကာင္း
မေက်ာ္ႏုိင္ေသးဘူး၊ ဒြန္းစ႑ားစိတ္ေပ်ာက္ၿပီး ဒြန္းစ႑ားအထည္ႀကီး စြန္႔ပစ္ေအာင္ မတတ္ႏိုင္ေသးဘူး၊ ဒါ
ေသခ်ာတယ္၊ ေရွးကေဆာက္တည္ခဲ့တဲ့ သီလ သမာဓိ ပညာေတြဟာ ခင္ဗ်ားတုိ႔မွာ အထိုက္အေလ်ာက္ရွိ
ေပမယ့္၊ ဒီ နိေရာဓ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳတဲ့သေဘာမေရာက္ေသးဘူး၊ မေရာက္ေသးေတာ့ သူတို႔က ပစ္
ခ်လိုက္ရင္ ဒြန္းစ႑ားရြာအထိက်မယ္၊ အဲ လူျပည္ နတ္ျပည္ဆိုတာ ရြာႀကီး ရြာေလးပဲကြာမယ္၊ ရြာႀကီးနဲ႔ရြာ
ေလးပဲ ေျပာင္းခ်င္ ေျပာင္းမယ္ေပါ့၊ နန္းေတာ္ႀကီးျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကိုေတာ့ မေရာက္ႏုိင္ဘူး၊ ဟာေၾကာင့္၊ ဒြန္းစ
႑ားစိတ္ မေပ်ာက္လုိ႔၊ ရွင္ဘုရင္စိတ္မေပါက္လုိ႔၊ ဒါျဖင့္ ဒုကၡသစၥာကို ဒုကၡသစၥာအစစ္လုိ႔ မသိေသးသေရြ႕
ေတာ့ နိေရာဓသစၥာလာဖို႔ရာ ေဝးပါေသးတယ္၊ ဒီေရွ႕ ဒြန္းစ႑ားစိတ္ေပ်ာက္ၿပီး ဒြန္းစ႑ားရြာကိုစြန္႔ပါ၊ ဒါမွ
ဘုရင္စိတ္ေပါက္ၿပီး နန္းေတာ္ေရာက္မွာ၊ ႐ုိးရာစြန္႔ဖို႔ေတာ့ တယ္လြယ္မယ္မထင္းဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ မိမိတုိ႔အ
ျဖစ္ဟာ အျဖစ္ဆိုးႀကီးပါ့လားလုိ႔ ေဘခ်ာမွ နိဗၺာန္ႀကိဳက္မွာ၊ ဒီ အျဖစ္ဆိုးႀကီးကိုပင္ အင္း..ကိုယ့္အက်ိဳးေပးနဲ႔
ကိုယ့္ကံနဲ႔ကို္ယ္ တန္႐ံုပဲ၊ လွသေလာက္ေတာ့ လွတာပဲနဲ႔..ေက်နပ္ေနရင္ေတာ့၊ ကိုယ့္ရြာကို အေပ်ာ္ဆံုးပဲ
ဟုတ္လား၊ ေပ်ာ္ေနေတာ့ ထြက္ေပါက္ရွာမေတြ႔ေတာ့ဘူး၊ ဒါမွားသလား၊ မယံုရင္ ကိုယ့္အိမ္ကိုျပန္ၾကည့္၊
ေပ်ာ္မေပ်ာ္၊ သူမ်ားအိမ္ေနရတာနဲ႔ ကိုယ့္အိမ္ေနရတာ ဘယ္ကေပ်ာ္တံုး၊ ကိုယ္အိမ္မွာ ေပ်ာ္တယ္တဲ့၊ ကိုယ့္
အိမ္ကလဲ တလားပ်က္နဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့ ေလာင္တိုက္ပဲ၊ ရွိတာကလဲ မသာ အသုဘပစၥည္းေတြပဲ၊ အိမ္မွာရွိ
တဲ့ ဆန္ ဆီ ဆား ငါးပိ ငါးေျခာက္စတဲ့ ဟာေတြလဲ ဒီအသုဘခႏၶာႀကီးကို ကုသဖို႔ပဲ မဟုတ္လား၊ "အနာနဲ႔
ခႏၶာ"ဟာ မကင္းတာနဲ႔ ေဆးကို အျပတ္ခံလို႔မရဘူးေနာ္၊ မျပတ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ေဆးနဲ႔ကိုယ္ေတာ့ အေတာ္
ေက်နပ္ေတာပဲ၊ အနာေပါက္လိုက္ေဆးကုလိုက္၊ အနာေပါက္လိုက္ေဆးကုလိုက္၊ အနာေပါက္လို႔ ေဆးကုရ၊
ကုလုိ႔ ဒီအနာေပ်ာက္ၿပီး ဟုိအနာေပါက္လာျပန္၊ ေပါက္ေတာ့ ကုရျပန္၊ အနာေတြကလဲ ၉၆-ပါး တစ္ခုၿပီးတစ္
ခုလည့္ေပါက္ေနေတာ့ အနာကင္းတယ္လို႔ ရွိရဲ႕လား၊ မရွိဘူး၊ ကုလုိ႔ေကာ ၿပီးရဲ႕လား၊ မၿပီးဘူး၊ အနာေတြ
ေဆးကုရတာနဲ႔ကို အားတယ္လုိ႔မရွိၾကဘူး၊ တစ္သံသရာလံုးေရာဂါနဲ႔ကို မျပတ္ေတာ့ေဆးနဲ႔လဲမျပတ္ခဲ့ဘူး၊
ဒါျဖင့္"ဝဋ္ေကာင္"အစစ္ေပါ့။
ဒီေလာက္ ဆိုးေနတဲ့ဥစၥာ ကိုယ့္ဟာေလးနဲ႔ကိုယ္ တင္းတိမ္ေနၾကတယ္၊ ဒါနန္းေတာ္အိမ္ေတာ္ မရာက္ဖူးလုိ႔
တင္းတိမ္ေနတာ၊ ဒြန္းစ႑ား စိတ္ေပါက္လုိ႔ တင္းတိမ္ေနတာ၊ ႏို႔မို႔ရင္ တင္းတိမ္မေနပါဘူး၊ ကဲ..ကိုယ့္အျဖစ္
ကို ကိုယ္သိၿပီလား၊ စားရတာ..ဝတ္ရတာ..ေနရတာ..ဘာမွလြမ္းစရာမရွိပါဘူး၊ ခ်မ္းသာတယ္လို႔မွ မရွိပဲ၊ ဆန္
ရွိေပမယ့္ ဆီကလိုေနျပန္၊ ဆီရွိေပမယ့္ ဆားကလုိေနျပန္၊ အဝတ္အထည္ေတြ ရွိေပမယ့္..ေရႊကလုိေနျပန္၊
ေရႊရျပန္ေတာ့ စိန္ကလိုေနျပန္၊ လုိတာခ်ည္းျဖစ္ေနတယ္၊ ဘယ္ေတာ့ ျပည့္စံုမွာလဲ၊ မျပည့္စံုဘူးတဲ့၊ ဟာ..
အမြဲခ်ည္းပါလား၊ ဘာေၾကာင့္လုိေနတာေတြ မျပည့္စံုပါလိမ့္၊ ဆင္းရဲလြန္းလုိ႔၊ ဘယ္ေတာ့မ်ား ဆင္းရဲေပ်ာက္
ၿပီး ခ်မ္းသာျခင္းသို႔ေရာက္မွာပါလိမ့္၊ ခ်မ္းသာျခင္းမေရာက္ဘဲနဲ႔ ေသသြားၾကရတာခ်ည္းပဲ၊ အဲဒီေတာ့ ဒီက
ထြက္မွပဲ ဆင္းရဲလက္စသတ္မွာ၊ ဒါေၾကာင့္ ပဋိသမၻိဒါမဂ္ကလာတဲ့အတိုင္း ဒုကၡသစၥာမ်ားမ်ားႀကီးပိုင္ဖို႔ အ
ေရးႀကီးတယ္၊ ဒုကၡအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းပိုင္ႏိုင္သိတဲ့အခါက်မွ (ဘုရင္စိတ္ေပါက္ၿပီး) နန္းေတာ္ အိမ္
ေတာ္နဲ႔တူတဲ့ နိဗၺာန္ေရာက္မွာ၊ အဲဒီေရာက္မွပဲ ဒုကၡလက္စသတ္မယ္။ ဒီလု ဒုကၡကို ပိုင္းျခားၿပီး မသိေသးသ
ေရြ႕၊ ဒြန္းစ႑ားေလးေတြ ညအခါ ေျမပံုေပၚမွာ ဇရပ္ေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားၿပီး က်ားထိုးရင္း..ေဆးလိပ္
ေသာက္ရင္း ဆိုသလုိ..ကစားၿပီးေပ်ာ္ၾကတယ္၊ ကိုယ့္ရြာကို က်က္သေရအရွိဆံုး အေပ်ာ္ဆံုးလုိ႔ ထင္ၾက
တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဝင္ေငြအမွန္ဆံုးလို႔ ထင္ထားတယ္၊ မေသတဲ့လူမွ မရွိဘဲကိုး၊ အဲဒီကေနၿပီး ထိုင္ေစာင့္ေန႐ုံ
ပဲ၊ အဲဒီေတာ့ ဘယ္မွမေရာက္ဘူးရင္ သူတို႔ရြာ သူတို႔အေပ်ာ္ဆံုး ျဖစ္မွာပဲ၊ အဲ..ခင္ဗ်ားတုိ႔လဲ နိဗၺာန္ မရာက္
ေသးခင္ေတာ့ ကိုယ့္ရြာကိုေပ်ာ္ၾကအံုးမွာပဲ၊ လူ႔ျပည္ေရာက္လဲေပ်ာ္မွာပဲ၊ နတ္ျပည္ေရာက္လဲေပ်ာ္မွာပဲ၊ နတ္
ျပည္ေရာက္ေတာ့လဲ ဒီ အသုဘခႏၶာေတြနဲ႔ ဒုကၡေရာက္မွာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ဒုကၡသစၥာမပိုင္းျခားႏိုင္ေသးလုိ႔
နိေရာဓသစၥာ မ်က္ေမွာက္မျပဳႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္၊ ခင္ဗ်ားတို႔"၃၁-ဘံုး ဒြန္းစ႑ားရြာႀကီးမွာ ဒြန္းစ႑ားေပ်ာ္
ေပ်ာ္ေနၾကတာ၊" ဒါေၾကာင့္"ဒုကၡသစၥာ ပိုင္းျခားမသိဘဲ နိဗၺာန္မေရာက္ဘူး၊ ဒုကၡပုိင္းျခားသိမွ နိဗၺာန္ေရာက္
မွာ" အဲ...မဂၢင္ ၈-ပါးနဲ႔ နိဗၺာန္ကိုျမင္ေတာ့၊ ၃၁-ဘံုး ဒြန္းစ႑ားရြာႀကီးကို မျပန္ေတာ့တဲ့ စိတ္..လာမွာ၊ အဲဒီက်
မွ ၿမဲၿမံခုိင္ခံတဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္စီးတဲ့..အဓိသီလ၊ အဓိစိတၱ၊ အဓိပညာျဖစ္မွ၊ ဒီအေျခေရာက္မွ ဒြန္းစ႑ား
ရြာႀကီးကိုမျပန္ေတာ့တဲ့ေအာင္..ရြာအေၾကာင္းေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္ေပေတာ့၊ တကယ္သိရင္ နိဗၺာန္ေရာက္ၿပီ
မွတ္။ ။
ဤေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံ
ေစတနာအေပါင္းတို႔သည္ အားထုတ္ဆဲျဖစ္ေသာ
ဝိပႆနာဉာဏ္မွ မဂ္ဉာဏ္သို႔ေက်းဇူးျပဳျခင္းငွာ
အေထာက္အပံ့ ပစၥည္းအျဖစ္ျဖင့္
တည္ရွိပါေစသတည္း။ ။
အရွင္ဉာဏဓဇ
မုိးကုတ္ဝိပႆနာ မဂၤလာမဂၢင္ရိပ္သာ
ပင္မသံေဝဇနိယဌာန
အမရပူရၿမိဳ႕ ။ ။
