ဒီခႏၶာႀကီးကို
ရ,ထားတယ္ဆိုတာ အားလံုးပဲ ခႏၶာရ, ထားၾကတယ္။ အခုဘယ္သူနဲ႔ အတူေနၾက သတံုး
ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ခႏၶာငါးပါးနဲ႔ အတူတူေနၾကတယ္လုိ႔ ေျပာၾကရမွာပဲ၊
ဒီခႏၶာငါးပါးႀကီးဟာ ယခုအခါ၌ ဘယ္ကို အမွန္သြားေနသလဲလုိ႔ေမးရင္
ေသရာသြားေနတယ္လုိ႔ ေျဖရမွာပဲ … (မွန္ပါ့ ဘုရား)။
ဒီခႏၶာႀကီး၏
အမွန္သြားရာလမ္းကို ေျပာစမ္းပါ ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ဘယ့္ႏွယ္ေျပာမလဲ …
(ေသရာသြားေန ပါတယ္ဘုရား) ဒီလမ္းကိုေတာ့ျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔က သူက
ထိုင္လ်က္နဲ႔လဲ သြားေနတာပဲ … (မွန္ပါဘုရား) အိပ္ရင္းလဲ …
(သြားပါတယ္ဘုရား)၊ ထမင္းစားရင္လဲ … (သြားပါတယ္ဘုရား)၊ ေဆးလိပ္ ေသာက္ရင္း …
(သြားပါတယ္ဘုရား)။ ေဆးလိပ္တစ္ဖြာနဲ႔ တစ္ဖြာ ဆိုလုိ႔ရွိရင္ျဖင့္
ပထမအဖြာထက္ ဒုတိယ ဖြာလိုက္မႈသည္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသရာက ပိုနီးတယ္ဆိုတာေတာ့
ေျပာဖုိ႔မလိုေတာ့ဘူး … (မလိုပါ ဘုရား)။
ဒါျဖင့္
ဒီခႏၶာရ,ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္၏ အလုပ္သည္ ေသရာသြားတဲ့အလုပ္ဟာ အၿမဲတမ္းအလုပ္
(မွန္ပါ့) ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားတဲ့ အလုပ္သည္ကားလုိ႔ဆိုရင္
ယာယီတည္းခိုေနၾကတဲ့အလုပ္ … (မွန္ပါ့) အၿမဲတမ္း အလုပ္ကေတာ့
(ေသရာသြားတဲ့အလုပ္ပါ ဘုရား)။
အဲဒီလိုမွတ္ထားေတာ့မွ
ေၾသာ္ … ခႏၶာရေအာင္ ႀကိဳးစားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ ေသရာသြားတာကို
မပ်င္းေသးလုိ႔ ဒုတိယဘ၀ အစသည္ ရ,ခ်င္တာကိုးလုိ႔ သူ႕ကိုအျပစ္တင္ရမယ္ …
(မွန္ပါ့) မထင္ထုိက္ဘူး လား … (တင္ထိုက္ပါတယ္ ဘုရား)။
ခႏၶာေနာက္ထပ္ရခ်င္တဲ့ပုဂၢိဳလ္
လူခႏၶာ၊ နတ္ခႏၶာ၊ ျဗဟၼာခႏၶာ ရခ်င္တဲ့ ခႏၶာရ၊ ေတာင္းခ်င္တဲ့ခႏၶာ
ကိုေတာင္း၊ ေတာင္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟူသေရြ႕ကေတာ့ ေသရြာသြားတဲ့အလုပ္ကို
မပ်င္းၾကေသးလုိ႔ကိုး … (မွန္ပါ့) ဒီအတိုင္းပဲေျပာရမယ္ … (မွန္ပါ့)
ေသရာသြားတဲ့အလုပ္ ခဏခဏသြားရတဲ့အလုပ္က မပ်င္းႏိုင္ေအာင္ဘဲ သူသည္
လုပ္ခ်င္ေသးလုိ႔ ဒီခႏၶာရခ်င္တာပဲလုိ႔ ဒီလို ေျပာၾကရမယ္ … (မွန္ပါ့)။
ဒါျဖင့္
ဒကာ ဒကာမေတြ ဒီခႏၶာႀကီးဟာျဖင့္ သူ႕အလုပ္က အၿမဲတမ္းလုပ္တာဟာ
သူလုပ္ခ်င္လုိ႔ လုပ္ရသမားလုိ႔ ေမးဖုိ႔လုိလာတယ္ … (မွန္ပါ့)
သူ႕ကိုခင္မင္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္သည္ ခင္မင္လုိ႔ရတာ ပဲ ဒီခႏၶာႀကီးဟာ …
(မွန္ပါ့) ခင္မင္တဲ့ သေဘာေၾကာင့္ ဒီခႏၶာႀကီး ေပၚလာတယ္၊ ခင္မင္တဲ့
သေဘာမရွိလုိ႔ ရွိရင္ … (မေပၚပါ ဘုရား)။
ဒါျဖင့္
ဒီခင္မင္တဲ့ အလုပ္မျပတ္ေသးသေရြ႕ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသရာသြားတဲ့အလုပ္
ေနာက္ဆုတ္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး … (မွန္ပါ့)။ ခင္မင္တဲ့အလုပ္ မျပတ္သေရြ႕
ေသရာသြားမည့္အလုပ္ ေနာက္မဆုတ္ပါဘူးဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ပါဗ၊ သေဘာပါပလား …
(ပါ, ပါၿပီဘုရား)။
အဲဒီေတာ့
ဒီေန႔ေရွ႕ပိုင္းမွာ ဘုန္းႀကီး သတိေပးခ်င္တာက ေၾသာ္ … ဒကာ ဒကာမေတြ
လမ္းမွားေတာ့ျဖင့္ လိုက္ခဲ့ၾကလုိ႔ ျပင္လုိ႔မရခဲ့ၾကဘူး … (မွန္ပါ့)။
ခႏၶာႀကီး
ဆုေတာင္းၿပီးသကာလ လာခဲ့ၾကလုိ႔ ခႏၶာရေအာင္ ဆုေတာင္းလာၾကလုိ႔ ေသရာသြားတဲ့
အလုပ္ကို ေနာက္ဆုတ္လုိ႔ ရၾကေသးရဲ႕လား … (မရပါဘုရား)။
အခုမွ
ကိုယ္က်ိဳးနည္းမွန္း သိေန႐ံုနဲ႔လဲ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး … (မွန္ပါ့)
တက္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း ျမင္ေသးရဲ႕လား (မျမင္ပါဘုရား) ကိုယ့္အလုပ္က
ဘယ္ကိုမွန္မွန္ သြားေနရသလဲ … (ေသရာကို မွန္မွန္သြား ေနရပါတယ္ဘုရား)
သြားရမွာပဲ၊ ဇရာက ေမာင္းထုတ္ေနတာကိုး … (မွန္ပါ့)။
ဇရာက
ေန႔တိုင္းေမာင္းထုတ္ေန ဗ်ာဓိဆီေရာက္၊ ဇရာဆိုတဲ့ ဒဏ္ခ်က္ကလဲ
အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင္ေနေတာ့ ဗ်ာဓိဆိုတဲ့ အိပ္ရာဖ်ာကပ္ အလုပ္သုိ႔ ေရာက္ရေတာ့မယ္ …
(မွန္ပါ့)။
အဲဒီဗ်ာဓိဆိုတဲ့
အိပ္ရာဖ်ာကပ္အလုပ္သုိ႔ ေရာက္တဲ့အခါ ေျခမသယ္ႏိုင္ လက္မသယ္ႏိုင္နဲ႔
မရဏဆိုတဲ့ ဓမၼစီမံသလို ကိုယ့္မွာ အသာခံ႐ံုပဲ ဆိုတာကလဲ ေသခ်ာေနတယ္ …
(ေသခ်ာပါတယ္ဘုရား)။
ဒါျဖင့္
ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဒီခႏၶာႀကီးဟာျဖင့္ နဂိုက အေနလြဲခဲ့လုိ႔ အခုေတာ့
အရေတာ့ျဖင့္ လြဲေနၾကၿပီေပါ့။ မဆိုထိုက္ဘူးလား (ဆိုထိုက္ပါတယ္ဘုရား)။
လြဲလိုက္တာမွ
ျပင္လုိ႔ေတာင္ ရေသးရဲ႕လားလုိ႔ေမးရင္ (မရပါဘုရား) ေသရြာသြားတဲ့လူအတြက္
မတတ္ႏိုင္ဘူး … (မွန္ပါ့) ဘုရားေဟာတဲ့နည္းအတိုင္း ဘုန္းႀကီးတုိ႔
တတ္ႏိုင္တာက ေနာက္ထပ္ မသြားဖုိ႔သာ တတ္ႏိုင္တယ္ … (မွန္ပါ့ဘုရား)။
အခုမသြားဖုိ႔ရာ
အလုပ္ကိုေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး … (မွန္ပါ့) ေနာက္ထပ္
ဒီစခန္းနဲ႔ ဒီလမ္းမ်ိဳးမေတြ႕ရေအာင္၊ မႀကံဳရေအာင္ေတာ့ျဖင့္
တတ္ႏိုင္တဲ့နည္းလမ္းရွိပါတယ္လုိ႔ပဲ မွတ္ၾကပါ … (မွန္ပါ့)။
အဲဒီေတာ့
အခုေတာ့ျဖင့္ မတတ္ႏိုင္တာ ဘာျဖစ္လုိ႔ မတတ္ႏိုင္ပါလိမ့္မတံုးလုိ႔ ဦးဘတင္
ေမးဖုိ႔လိုလာတယ္ … (မွန္ပါ့) ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကိုယ္တိုင္က
အရယူထားလုိ႔ မတတ္ႏိုင္တာပါလုိ႔ ေျဖ႐ံုပဲ … (မွန္ပါ့)။
ဘယ္လို
ေျဖၾကပါ့မလဲ (တပည့္ေတာ္တုိ႔က အရယူထားလုိ႔ မတတ္ႏိုင္တာပါဘုရား)၊
ခင္ဗ်ားတုိ႔ကိုက လက္မလႊတ္ခ်င္လုိ႔ (မွန္ပါ့) လက္မလႊတ္ခ်င္လုိ႔
အရအၿမဲဆုပ္ထားတဲ့အတြက္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ဒီဥစၥာျဖင့္ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ဥပါဒါန္က စြဲၿပီးလုပ္ထားတဲ့ အလုပ္ႀကီးတစ္ခုကိုး … (မွန္ပါ့)။
အဲဒီေတာ့ တတ္ႏိုင္တဲ့နည္းကေလး ေရွ႕ပိုင္းမွာ နည္း, နည္းနည္းေပးမယ္၊ ဒါကို ၾကပ္ၾကပ္သတိ ထားပါေနာ္ … (မွန္ပါ့ဘုရား)။
တတ္ႏိုင္တဲ့နည္းကိုပဲ
ေပးပါမယ္။ ဒီဘ၀မွာေတာ့ျဖင့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဆုေတာင္းျပည့္ေနတဲ့အတြက္
တားဆီးုလို႕မရဘူး၊ ေနာက္မေတြ႕တဲ့နည္းကေလး ဒါကိုပဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ နည္းယူၿပီး
ႀကိဳးစားဖုိ႔ အေရးႀကီးပါ တယ္ (ႀကီးပါတယ္ ဘုရား)။
ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး
လက္ထက္က ဖဂၢဳဏဆိုတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးရွိတယ္။ အဲဒီရွင္ဖဂၢဳဏ ဆုိတဲ့
ရဟန္းတစ္ပါးဟာ ဒကာသစ္တုိ႔ ကိုျမေရႊတုိ႔ မမာဘူးေပါ့ဗ်ာ … (မွန္ပါ့)
မမာေတာ့ ရွင္အာနႏၵာက သြားၾကည့္တယ္။ ေၾသာ္ … သနားစရာပဲ၊ ခိုကိုးရာမဲ့
ျဖစ္ေနတယ္၊ မမာတာကလဲ လြန္လုိ႔ပါကလား … ေရာဂါကလဲႀကီးလိုက္တာ၊ ဒါနဲ႔
ရွင္အာနႏၵာက ဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးထဲ သြားေလွ်ာက္တယ္ … (မွန္ပါ့)။
အရွင္ဘုရား
… ရွင္ဖဂၢဳဏဆိုတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးဟာ ဘာမွလဲ မသိမလိမၼာေသးပါဘူး။ ေ၀ဒနာကလဲ
ႀကီးက်ယ္ပါတယ္၊ ဒီအတိုင္းပဲၾကည့္ရတာျဖင့္ အလြန္သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္ ဘုရား၊
ဒါေၾကာင့္ အရွင္ဘုရား သနားသျဖင့္ ရွင္ဖဂၢဳဏရွိတဲ့ေနရာကို
ၾကြေပးေတာ္မူပါလုိ႔ ရွင္အာနႏၵာကပဲ ေရွ႕ေဆာင္ေရွ႕ရြက္ လုပ္ၿပီး
သြားေလွ်ာက္တယ္ … (မွန္ပါ့)။
ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကလဲ
ရွင္ဖဂၢဳဏရွိရာ သို႔ၾကြလာခဲ့တယ္၊ ဘုရားသခင္ ၾကြလာတယ္ဆိုေတာ့
လူမမာျဖစ္သူက ေနရာထိုင္ခင္း ေပးမလုိ႔ ခႏၶာကိုယ္ ထ,မလုိ ထိုင္မလို အ႐ိုအေသ
သေဘာေတြျပေနေတာ့ ဘုရားက ငါ့မွာ ေနထိုင္စရာေတြရွိတယ္ မင္းကလူမမာမို႔
ဒီအတိုင္းပဲေန၊ ငါထိုင္စရာရွိတဲ့ ေနရာမွာ ထိုင္မယ္ဆိုၿပီး
တားျမစ္ေတာ္မူတယ္….(မွန္ပါ့)။
ဒါနဲ႔
ဘုရားက မင္းေ၀ဒနာ ဘယ့္ႏွယ္ေနသတံုး စသည္ျဖင့္ သတင္းေမးေတာ့ ရွင္ဖဂၢဳဏက
ေ၀ဒနာေတြဟာ ဘုရားမဆုတ္ပါဘူး၊ တိုးသာတိုးေနပါတယ္၊ ေခါင္းကိုက္လိုက္တာလဲ
လြန္ေနတာပါပဲ ဘုရား၊ ၀မ္းထဲက နာတာေတြလဲ အင္မတန္မွ
ျပင္းထန္ပါတယ္…အစရွိသည္နဲ႔ ေ၀ဒနာေတြက ႏွိပ္စက္ပံုေတြကို
အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု ေလွ်ာက္ထားျပတယ္…. (မွန္ပါ့)။
ေလွ်ာက္ထားျပေတာ့
ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ေဟာလိုက္တာ ေ၀ဒနာက ေ၀ဒနာကၡႏၶာဆိုေတာ့
ေ၀ဒနာကၡႏၶာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာေစနဲ႔ ေဟ့လို႔ဆိုလိုရင္း …(မွန္ပါ့)။
ဒကာဒကာမေတြ
ဘာတဲ့တံုး…(ေ၀ဒနာကၡႏၶာနဲ႔ ငါနဲ႔မေရာေစနဲ႔) ေ၀ဒနာကၡႏၶာက သူ႔ဟာသူ
ေ၀ဒနာကၡႏၶာ၊ ငါက သြားၿပီး မေရာပါနဲ႔၊ ေ၀ဒနာက သူ႔ဟာသူ ဟုိကနာလိုက္၊ ဟိုက
က်ဥ္လိုက္၊ ဒီက ကိုက္လိုက္၊ ဟိုက ထိုးလိုက္၊ ဒီက ထိုးလိုက္နဲ႔
ခႏၶာကိုယ္ရွိေနရင္ ေ၀ဒနာကၡႏၶာခ်ည္းဆိုေသာေၾကာင့္ ဦးဘအုန္း ေ၀ဒနာကေတာ့
ရွိေနမွာပဲ၊ ေ၀ဒနာကၡႏၶာကိုးဗ် (မွန္ပါ့)။
အဲဒီအထဲ
ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ဒကာ ဒကာမေတြ ေ၀ဒနာကၡႏၶာကို ေ၀ဒနာကၡႏၶာလုိ႔ပဲ သိထားရမယ္
…(မွန္ပါ့) ေၾသာ္ … ငါ့မွာ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလျခင္းလုိ႔ ေ၀ဒနာထဲမွာ
ငါ၀င္မထုိးလိုက္နဲ႔ …(မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီ ဘုရား)။
ေ၀ဒနာထဲမွာ
… (ငါ၀င္မထုိးလိုက္ပါနဲ႔) ဒါ ေသခါနီးမွ ဒီတရား ပြားမ်ားရတယ္၊ နဂိုက
ဘာမွမသိတဲ့ ဖဂၢဳဏရဟန္းကေလးဟာ အနာဂါမ္တည္ပါတယ္၊ ဒါကိုေျပာခ်င္လုိ႔ေနာ္
…(မွန္ပါ့)။
ေကာင္းၿပီ
… ဒါက ဒီတရား ေရွ႕ထားတာ ေဟာလိုရင္း တရားက ဒါမဟုတ္ပါဘူး၊ ေသလြယ္
ေပ်ာက္လြယ္ အခါမုိ႔ ဒီဥစၥာက ေရွ႕ထားေဟာတယ္လုိ႔ မွတ္ထားၾကပါ …(မွန္ပါ့)။
ေသပံုေသနည္းမွာ ဒီေသနည္းဟာ ေကာင္းတယ္ဆိုတာ ဒကာ ဒကာမေတြကို ေရွ႕ပိုင္းက သိေစခ်င္လုိ႔ေျပာပါတယ္ …(မွန္ပါ့)။
ဘုရားက
ရွင္ဖဂၢဳဏကို ေ၀ဒနာဟာ ေ၀ဒနာကၡႏၶာပဲကြ … တဲ့၊ မင့္ခႏၶာထဲမွာ
ဟိုေနရာေပၚလိုက္၊ ဒီေနရာေပၚလိုက္၊ အဲဒီမွာ ေၾသာ္ … ဟိုေနရာလဲ ငါနာတာပဲ၊
ဒီေနရာလဲ ငါနာတာပဲ၊ ငါကေလး သြားသြားမေရာနဲ႔တဲ့၊ သေဘာက်ပလား
(က်ပါၿပီဘုရား)။
ေ၀ဒနာကေတာ့
ေနရာတိုင္း ဟိုေနရာ ဒီေနရာမွာ မနာေပဘူးလား (နာပါတယ္ဘုရား)။ အဲဒါကို
ဒကာဒကာမေတြက အင္း … ငါ့မွာျဖစ္မွျဖစ္ရေလျခင္းလုိ႔ လက္ေမာင္းနာလဲ ငါပဲ၊
က်ဳပ္လက္ေမာင္း နာေနျပန္ၿပီ၊ က်ဳပ္လည္ေခ်ာင္း နာေနျပန္ၿပီ၊
က်ဳပ္ရင္ေခါင္း နာေနျပန္ၿပီ အစရွိသည္နဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔ ငါတုိ႔က အဲဒီ ေ၀ဒနာနဲ႔
သြားသြားပူးတယ္ (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။
ဘာနဲ႔သြားသြားပူးသလဲ … (က်ဳပ္တုိ႔ငါတို႔နဲ႔ သြားသြားပူးပါတယ္ဘုရား)။
ေ၀ဒနာနဲ႔
က်ဳပ္တုိ႕၊ ငါတုိ႔နဲ႔ သြားသြားၿပီးပူးကပ္ေတာ့ “ေ၀ဒနံ အတၱေတာ သမႏုပႆတိ”
ေ၀ဒနံ - ေ၀ဒနာကို၊ အတၱေတာ - ငါ,ဟူ၍၊ သမႏုပႆတိ - ႐ႈ၍ေန၏ဆိုေတာ့ ငါ့မွာ
ျဖစ္မွျဖစ္ရေလျခင္းဆိုၿပီး ေ၀ဒနာထဲမွာ ငါသြားေရာတယ္ …(မွန္ပါ့) ရွင္းၾကပလား
… (ရွင္းပါၿပီ ဘုရား)။
ေ၀ဒနာထဲမွာ
ငါသြားေရာတယ္ေနာ္ …(မွန္ပါ့) အဲဒါမမာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွန္လုိ႔ရွိရင္
ေရာတတ္ၾကပါတယ္ …(မွန္ပါ့) ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ဟာ ဘယ့္ႏွယ္ေနၾကသတံုး ...
(ေရာတတ္ပါတယ္ဘုရား)။
အဲဒီေတာ့
စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါလား၊ ငါ့ေ၀ဒနာလုိ႔ ဆုိရမွာလဲ ငါကလဲတျခား၊
ေ၀ဒနာကလဲတျခား၊ ငါဆိုတာက ရွိတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး … (မွန္ပါ့) ဘာဆိုင္သတံုးဗ်
(မဆိုင္ပါဘုရား) မဆိုင္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေ၀ဒနာဟာ ေ၀ဒနာကၡႏၶာေပါ့၊
ေ၀ဒနာကၡႏၶာဟာ အနိစၥပဲ … (မွန္ပါ့)။
ဒါျဖင့္
မမာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဥာဏ္ကေလးနဲ႔ ေၾသာ္ … ဒီေနရာ ေ၀ဒနာေပၚၿပီး ဒီေနရာမွာ
ေ၀ဒနာပ်က္ တယ္၊ ဒီလိုသာ ဥာဏ္နဲ႔လိုက္ေနပါ၊ သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီ ဘုရား)
ေ၀ဒနာေပၚရာကို ျဖစ္ပ်က္လိုက္ ေနပါလုိ႔ သတိေပးလိုက္တယ္ … (မွန္ပါ့)။
ေသေသခ်ာခ်ာ
မွတ္ၾကပါ။ ေ၀ဒနာကျဖင့္ အႏွံ႔အျပားေပၚလိမ့္မယ္။ ဘယ္က နာသတံုး၊
တစ္ကိုယ္လံုးက နာေပမယ့္ ျပင္းထန္တဲ့ေနရာကို ျဖစ္ပ်က္႐ႈေပး … (မွန္ပါ့)
သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီ ဘုရား)။
ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ဖဂၢဳဏေထရ္ကို ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာေစနဲ႔ေဟ့လုိ႔ ဘုရားက ဒီလူမမာကို ဒါပဲ ေဟာေနတယ္ … (မွန္ပါ့)။
အားလံုး
ဒကာ ဒကာမေတြ က်ဳပ္တုိ႔အားလံုးဟာ ေသမည့္ပုဂၢိဳလ္ခ်ည္းပဲ … (မွန္ပါ့)
ေသေပမယ့္ ေ၀ဒနာနဲ႔ ေတြ႕ၾကရဦးမယ္ (မွန္ပါ့) မေတြ႕မည့္ပုဂၢိဳလ္ ဒီအထဲမွာ
တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး (မပါ,ပါဘုရား) အဲဒီ မေရာေစနဲ႔ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကေလးကို
ရွင္းထားၾကပါ၊ အဓိပၸါယ္ရွင္းထားၾကပါ၊ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာေစနဲ႔ …
(မွန္ပါ့)။
ကိုျမေရႊ
ဘာတဲ့တံုး (ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာပါေစနဲ႔ဘုရား) ေ၀ဒနာဆိုတာက ေ၀ဒနာကၡႏၶာပဲ။
ဒီအထဲ ငါသြားၿပီး ႐ႈပ္ေနတာ္ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီဘုရား)။
ေ၀ဒနာက
ဘာခႏၶာတံုး … (ေ၀ဒနာကၡႏၶာပါဘုရား) ေ၀ဒနာကၡႏၶာဆိုတာ ေ၀ဒနာေစတသိက္ပဲ၊
နာမ္ဓမၼတစ္မ်ိဳးပဲ၊ ငါဆိုတာက ဒိ႒ိဓမၼတစ္မ်ိဳးပဲ။ ဒိ႒ိနာမ္နဲ႔ ေ၀ဒနာနာမ္ကို
သြားၿပီး ေရာေထြးပစ္ေနၾကတာ … (မွန္ပါ့)။
ပရမတ္သဘာ၀ကိုက
တျခားစီပဲ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကေရာျဖစ္ေအာင္ ေရာေနတယ္ … (မွန္လွပါဘုရား)
မဆိုႏိုင္ဘူးလား (ဆုိႏိုင္ပါတယ္ဘုရား) ပရမတ္ သဘာ၀ခ်င္းကေတာ့ ေရာရဲ႕လား …
(မေရာပါဘုရား) ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဘယ့္ႏွယ္တံုး (ေရာေနၾကပါတယ္ဘုရား)
ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ေလာကြတ္ေခ်ာ္လြန္းတယ္ … (မွန္ပါ့)။ ေလာကြတ္ေခ်ာ္လြန္းတယ္လုိ႔ ဆုိထိုက္ - မဆိုထိုက္ (ဆိုထိုက္ပါတယ္ဘုရား)။
ေ၀ဒနာက
ေ၀ဒနာေစတသိက္ ေ၀ဒနာနာမ္ ဓမၼတစ္မ်ိဳး၊ ငါဆိုတဲ့ ဥစၥာ ဒိ႒ိနာမ္တစ္မ်ိဳး …
(မွန္ပါ့ဘုရား)။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ သဘာ၀ခ်င္း ေရာစပ္လုိ႔မရဘူး … (မွန္ပါ့)။
ေရာမရေပမယ့္
ခင္ဗ်ားတုိ႔ ထံုးစံက သူမ်ားပါးစပ္မွာ လမ္းဆံုးေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ
ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီေ၀ဒနာကိုပင္လွ်င္ ငါ့လည္ပင္းက နာလိုက္တာ၊ ငါ့၀မ္းထဲက
နာလိုက္တာ၊ ငါ့ေျခသလံုးက နာလိုက္တာ၊ အစရွိသည္နဲ႔ ေ၀ဒနာက ေျခဖမိုးမွာေပၚတာ
ငါက ၀မ္းထဲကေနၿပီး သြားေရာတာပဲ … (မွန္ပါ့)၊ သေဘာက်ပလား …
(က်ပါၿပီဘုရား)။
ေ၀ဒနာက
ေျခဖမိုးမွာ ေပၚတယ္၊ ငါက ဘယ္ေနရာသြားေရာသလဲ (၀မ္းထဲသြားေရာပါတယ္ဘုရား)၊
အေ၀းႀကီးပဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔မို႔ ေဆြမ်ိဳးေတာ္တတ္ပါေပတယ္၊ သေဘာက်ပလား …
(က်ပါၿပီဘုရား)။
ေ၀းတာကေတာ့
မေ၀းဘူးလား (ေ၀းပါတယ္ဘုရား) ေ၀ဒနာက ကာယဒြါရ ကိုယ္ေပၚမွာ ေပၚေနတယ္၊
မေနာဒြါရကေနၿပီး သြားၿပီးေရာလိုက္တယ္၊ သြားၿပီးေရာလိုက္တဲ့အတြက္
ငါ့မွာျဖစ္ရေလျခင္း စသည္ျဖစ္လာတယ္ … (မွန္ပါ့ဘုရား)။
ဒါျဖင့္
ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ ေရာမိတဲ့အတြက္ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ဒကာဒကာမေတြ၌ “ေ၀ဒနံ အတၱေတာ
သမႏုႆတိ” ဆိုၿပီး ေသခါနီးေတာင္ ဒိ႒ိကျဖစ္လာတတ္တယ္ … (မွန္ပါ့)
နာလိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း … (မွန္ပါ့)။
ဒကာ
ဒကာမတုိ႔ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ ဒိ႒ိျဖစ္တာတံုးဆိုေတာ့ ကိုယ္ေပၚမွာေပၚတဲ့
ေ၀ဒနာကို ၀မ္းထဲက ဒိ႒ိေစတသိက္ကသြားၿပီး သကာလ အဲဒီ ေ၀ဒနာဟာ ငါပဲလုိ႔
တစ္ခါတည္း ဒိ႒ိစြဲ စြဲသြားတာနဲ႔ ဦးဘတင္ ကိုယ္က်ိဳးနည္းတယ္ … (မွန္ပါ့)။
ေ၀ဒနာက
ေျခဖမိုးေပၚတယ္၊ ငါက ၀မ္းထဲမွာ၊ အဲဒီ ၀မ္းထဲကေနၿပီး သကာလ
ေျခဖမိုးေပၚမွာျဖစ္တဲ့ ေ၀ဒနာဟာ ငါပဲလုိ႔ သူဟာ ၀မ္းထဲက ငါနဲ႔
သြားၿပီးေရာလိုက္တယ္ (မွန္ပါ့) မေရာလိုက္ဘူးလား … (ေရာလုိက္ပါတယ္ဘုရား)။
ေရာလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့
ေ၀ဒနာကို ငါထင္တဲ့ေ၀ဒနံ အတၱေတာ သမႏုပႆတိဆိုၿပီး သကာလ ဦးဘအုန္း ေ၀ေဒနာဟာ
ငါျဖစ္သြားတယ္ … (မွန္ပါ့) ငါျဖစ္သြားေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္ျဖစ္လာသတံုးဆိုေတာ့
ငါေတာ့ျဖင့္ ဒီေ၀ဒနာနဲ႔ ေသရေတာ့မွာပဲ လာျပန္တာပဲ … (မွန္ပါ့)။
ဒီမွာလဲဘုရားက
မေရာေစနဲ႔ကြ၊ မေရာေစနဲ႔ကြလုိ႔ ဘုရားက ရွင္ဖဂၢဳဏကို ေဟာတယ္ … (မွန္ပါ့)
ဖဂၢဳဏကို ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ ဘယ့္ႏွယ္တံုး (မေရာေစနဲ႔) မေရာေစနဲ႔ဆိုေတာ့ ဒကာ
ဒကာမေတြ ဒိ႒ိနဲ႔ မေရာလုိ႔ ရွိရင္ျဖင့္ မေရာေစနဲ႔ဆိုတာ ေျပာေတာ့အလြယ္ကေလး …
(မွန္ပါ့) မေရာေစနဲ႔ ဥစၥာသည္ ငါနဲ႔သြားမေရာနဲ႔ … (မွန္ပါ့)။
အဲဒါမေရာေအာင္
ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ရမတံုးဆိုလုိ႔ ရွိရင္ျဖင့္ ေ၀ဒနာဟာ ေ၀ဒနာကၡႏၶာ၊ ေ၀ဒနာကၡႏၶာ
သည္ကားလုိ႔ ဆုိရင္ျဖင့္ မိစာၦဒိ႒ိနဲ႔ သြားမေရာဘဲနဲ႔ သမၼာဒိ႒ိနဲ႔
လွည့္ပစ္လိုက္၊ ေ၀ဒနံ အနိစၥေတာ သမႏုပႆတိ၊ ေ၀ဒနာဟာ အနိစၥပဲလုိ႔
႐ႈေပးလိုက္ပါ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။
ဒါျဖင့္
ခုနင္တုန္းကေတာ့ မိစာၦဒိ႒ိနဲ႔ သြားေရာတယ္၊ အခုေတာ့ သမၼာဒိ႒ိနဲ႔
႐ႈလိုက္တယ္ … (မွန္ပါ့) မိစာၦဒိ႒ိနဲ႔ သြားေရာတုန္းကေတာ့
အပါယ္သြားရေတာ့မယ္၊ အခု သမၼာဒိ႒ိနဲ႔ ေရာတဲ့အခါက်ေတာ့ ေ၀ဒနာေနာက္က
မဂ္လိုက္မလာဘူးလား (လိုက္ပါတယ္ဘုရား) သမၼာဒိ႒ိ မဂၢင္လုိက္တယ္၊ ခုနင္က
မိစာၦဒိ႒ိလိုက္ေနတယ္ … (မွန္ပါ့)။
ေ၀ဒနာနဲ႔
ငါနဲ႔ေရာေတာ့ (မိစာၦဒိ႒ိလိုက္ပါတယ္) ေ၀ဒနာဟာ ငါလဲမဟုတ္ပါဘူး၊
အနိစ ၥပါလုိ႔ သိလိုက္တဲ့အခါ က်ေတာ့ သမၼာဒိ႒ိနဲ႔ သိတာမေရာက္ဘူးလား
… (ေရာက္ပါတယ္ဘုရား)။
အဲဒီလို
ဘုရားကေဟာလိုက္တယ္။ ဖဂၢဳဏရဟန္းကေလး မမာေနတာ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ေနာ္ (မွန္ပါ့)
မမာေနတာကို ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာေစနဲပဆိုေတာ့ ျဖစ္ပ်က္႐ႈဆိုတဲ့
စကားျဖည့္စြက္မွရတယ္လုိ႔ ဦးဘတင္တုိ႔ မွတ္ရလိမ့္မယ္ (မွန္ပါ့) ျဖစ္ပ်က္မ႐ႈ
ေတာ္ပါ့မလား … (မေတာ္ပါဘုရား)။
ဒါျဖင့္
ေ၀ဒနာကို အတၱေတာ န သမႏုပႆတိ - ေ၀ဒနာဟာ ငါမဟုတ္ဘူး၊ ဒီဥစၥာ အနိစၥသာဟုတ္
တယ္၊ ဒီလို ဒကာ ဒကာမေတြက ႐ႈေပးလုိက္ေတာ့ ေ၀ဒနာေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ဒကာ
ဒကာမေတြမွာ ဘယ္လုိျဖစ္လာသတံုးဆိုလုိ႔ရွိရင္ ေ၀ဒနာ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း
၀ိပႆနာမဂ္ဥာဏ္ ရ,ရလာတယ္ (မွန္ပါ့)၊ ဘယ္လို မဂ္ဥာဏ္ရပါလိမ့္မတံုးလုိ႔
ေမးတဲ့အခါက်ေတာ့ ေ၀ဒနာက ျဖစ္ပ်က္၊ ငါမဟုတ္မွန္း သိတာက မဂ္ … (မွန္ပါ့)။
ေ၀ဒနာက
… (ျဖစ္ပ်က္ပါဘုရား) ငါမဟုတ္မွန္းသိတာက (မဂ္ပါဘုရား) ငါမွမဟုတ္ဘဲ
အနိစၥပဲလုိ႔ သူသိလိုက္ၿပီကုိး၊ သူသိလိုက္ေတာ့ မဂ္မျဖစ္သြားဘူးလား …
(ျဖစ္သြားပါတယ္ဘုရား)။
ဒါျဖင့္ ဖဂၢဳဏရဟန္းကေလးကို ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာေစနဲ႔ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ရွင္းၾကပလား … (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။
ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက
ေဟာၿပီးသကာလ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာတဲ့နည္း႐ႈပါလုိ႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့
ေ၀ဒနာဟာ ငါမဟုတ္ဘူး၊ အနိစၥသာဟုတ္တယ္၊ ေ၀ဒနာေပၚတိုင္း လိုက္ေနတာ ေပါ့ဗ်ာ …
(မွန္ပါ့)။
ေ၀ဒနာေပၚတိုင္း
လိုက္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့ ဖဂၢဏက ဘယ့္ႏွယ္ျဖစ္သြားသတံုးဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာျဖစ္
ပ်က္ေတြခ်ည္းျမင္ရာက ဥာဏ္ရင့္သန္လြန္းမက သန္လာေတာ့ ေ၀ဒနာက
ေပ်ာက္ထြက္သြားတယ္၊ ေ၀ဒနာနံခေယာ ဘိကၡဳ ဆိုတဲ့အတိုင္း
ျဖစ္သြားတယ္ဆိုၾကပါစုိ႔၊ ေ၀ဒနာကုန္ေအာင္ ႐ႈႏိုင္တဲ့ ရဟန္းကေလး
ျဖစ္သြားတယ္ … (မွန္ပါ့)။
ဦးဘတင္
ဘယ္လုိျဖစ္သြားပါလိမ့္ … (ေ၀ဒနာကုန္ေအာင္ ႐ႈႏိုင္တဲ့ရဟန္း
ျဖစ္သြားပါတယ္ဘုရား) ေ၀ဒနာကုန္တယ္ဆိုတာ ဒကာ ဒကာမေတြ စဥ္းစားၾကည့္ပါလား၊
နဂိုက ေ၀ဒနာလုိ႔သာဆိုတယ္၊ ကိုယ္႐ႈေတာ့ အနိစၥပဲေတြ႕တယ္ … (မွန္ပါ့)
မကုန္ဘူးလား၊ ကုန္သလား … (ကုန္ပါတယ္ဘုရား)။
နဂိုက
ေ၀ဒနာေတြေနာ္ … (မွန္ပါ့) ႐ႈတဲ့ဥာဏ္နဲ႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာေတြ႕သတံုး …
(အနိစၥပဲ ေတြ႕ပါတယ္ဘုရား) အဲဒီ အနိစၥေတြခ်ည္း ေတြ႕ၿပီးသကာလေနေတာ့
ဖဂၢဳဏမွာ အရင္လို မ်က္ႏွာၫိႈးငယ္ မေနေတာ့ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ေတာ့
ကြဲထြက္သြားၿပီဆိုတာ သိႏိုင္တယ္ … (မွန္ပါ့)။
အရင္တုန္းကေတာ့
နာလိုက္တာ ျပဳလိုက္တာ ဘယ္လိုေနရမန္းမသိဘူး၊ ဘယ္လိုထိုင္ရမွန္း မသိဘူး၊
ေရွ႕သာတိုးေနတယ္၊ ေနာက္မဆုတ္ဘူးနဲ႔ ေ၀ဒနာတစ္ခုတည္းကုိပဲ ေရွ႕တိုးလိုက္
ေနာက္ဆုတ္လိုက္ဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာကို အတၱဒိ႒ိ ျဖစ္ေနတာေပါ့ … (မွန္ပါ့)။
ဒါနဲ႔
ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးလဲ ၾကြသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ရွင္ဖဂၢဳဏက
ဘယ္လိုသိလိုက္ သတံုးဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာ ကေလးသည္ကား … လုိ႔ ဆုိလုိ႔ရွိရင္
အနိစၥပဲ၊ ျဖစ္ပ်က္ပဲလုိ႔ သိသိေနတယ္၊ ၾကာေတာ့ ဒီေ၀ဒနာကေလးေတြဟာ
အနိစၥျမင္ပါမ်ားေတာ့ ကုန္ထြက္သြားမယ္၊ ေ၀ဒနာနံ ခေယာကိုးဗ် … (မွန္ပါ့)။
အနိစၥကုန္ထြက္သြားေတာ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေ၀ဒနာကၡႏၶာႀကီးလုိ႔ ေျပာထားေတာ့ ခႏၶာပါ အာ႐ံုအျဖစ္မွ ေပ်ာက္သြားတာေပါ့ … (မွန္ပါ့)။
ခႏၶာေပ်ာက္သြားေတာ့
ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဒီေနရာမွာ ခႏၶာခ်ဳပ္ဆံုးရာကို ျမင္လာတယ္ … (မွန္ပါ့)
ျမင္လာေတာ့ ေ၀ဒနာနံ ေယာ ဘိကၡဳ - ေ၀ဒနာကုန္တဲ့ရဟန္း ျဖစ္လာတယ္
(မွန္ပါ့ဘုရား) ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ ကုန္ပါလိမ့္မတံုးဆိုေတာ့ ေသာေ၀ဒနံ
ပရိညာယ။ ေသာ၊ ထုိရဟန္းသည္။ ေ၀ဒနံ၊ ေ၀ဒနာကို။ ပရိညာယ၊ ျဖစ္တဲ့ပ်က္တဲ့
သေဘာသာဟု ပိုင္းျခားႏိုင္၍ ေ၀ဒနာမဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ပ်က္သေဘာ ပါပဲ …
(မွန္ပါ့)။
ေ၀ဒနာကို
ျဖစ္ပ်က္သေဘာ သိေသာေၾကာင့္ ေ၀ဒနာ ပစၥယာ တဏွာေကာ လာရဲ႕လား …
(မလာပါဘုရား)၊ ေမာဟေကာ … (မလာပါဘုရား) ဒိ႒ိေကာ (မလာပါဘုရား) ဒါျဖင့္
ကာမာသ၀ ဘ၀ါသ၀ ဒိ႒ာသ၀ အ၀ိဇၨာသ၀ဆိုတဲ့ အာသေ၀ါ ကုန္သြားတယ္ … (မွန္ပါ့)။
ေသာ၊
ထုိရဟန္းသည္။ ေ၀ဒနံ၊ ေ၀ဒနာကို။ ပရိညာယ၊ ေၾသာ္ … ဒီဥစၥာသည္
ျဖစ္ၿပီးပ်က္တဲ့ သေဘာမွ တစ္ပါး ဘာမွမရွိပါကလားဟု ပိုင္းျခားဆင္ျခင္
သိျမင္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဒိေ႒၀ ဓေမၼအနာသေ၀ါ … တဲ့။ ေ၀ဒနာပစၥယာမဂ္သာ
ျဖစ္ေနေတာ့ ဦးဘအုန္း တဏွာဒိ႒ိ လာေသးရဲ႕လား (မလာပါဘုရား) အ၀ိဇၨာေကာ …
(မလာပါဘုရား)။
ျဖစ္ပ်က္ကို မသိရင္ အ၀ိဇၨာ၊ အခုေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ကို သိေနေတာ့ ၀ိဇၨာျဖစ္ေနေတာ့ အ၀ိဇၨာသ၀လဲ လာေသားရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား)။
ဒါျဖင့္
ဒကာဒကာမေတြ ဒါက ဒကာဒကာမေတြ၏ ခႏၶာေ၀ဒနာ ဒီကေနၿပီး သကာလ ျဖစ္ပ်က္ေတြ
႐ႈေနကတည္းက မဂၢင္ေတြလုိ႔ မဆုိႏိုင္ဘူးလား (ဆိုႏိုင္ပါတယ္ဘုရား) ဒါက ဒကာ
ဒကာမေတြ၏ ခံစားတဲ့ ေ၀ဒနာေပါ့ဗ်ာ … (မွန္ပါ့) ဒီကေန႔ ႐ႈတာက ဘာပါလိမ့္ …
(မဂၢင္ပါဘုရား) မဂၢင္နဲ႔ သိပါတယ္တဲ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ပရိညာယ၊
ဒါဟာအျဖစ္အပ်က္မွ တစ္ပါး ဘာမွမဟုတ္ပါလားလုိ႔ ပိုင္းျခင္းၿပီး
သိလိုက္တဲ့အတြက္ ေ၀ဒနာနဲ႔ ဒီက ငါနဲ႕ေကာ ေရာေသးလား (မေရာပါဘုရား)။
ဒါ
မလာရင္ေတာ့ ေနာက္က ငါလိုက္မွာပဲ … (မွန္ပါ့) ငါဆုိရင္ ဒိ႒ာသ၀လာၿပီ …
(မွန္ပါ့) မလာေပဘူးလား (လာပါတယ္ဘုရား) ေ၀ဒနာသည္ အျဖစ္အပ်က္ပါပဲ ဆုိသျဖင့္
အ၀ိဇၨာသ၀ေကာ လာေသးရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား)၊
ဒါျဖင့္
ေနာက္ကေနၿပီး အာသေ၀ါတရား မခ်ဳပ္ဘူးလား၊ (ခ်ဳပ္ပါတယ္ဘုရား) ဘာျဖစ္လုိ႔
ခ်ဳပ္သတံုး၊ ေဟာဒီ မဂ္၀င္လုိ႔ခ်ဳပ္တယ္ … (မွန္ပါ) ေ၀ဒနာေပၚ၌ ခ်ဳပ္လုိ႔
မဂ္၀င္တယ္လုိ႔ မွတ္လိုက္စမ္းပါ … (မွန္ပါ)။
မဂ္ပဲျဖစ္ပ်က္သာ
အစစ္ပါပဲဆုိၿပီး သကာလ ဦးဘအုန္း ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိလုိက္တာနဲ႔
(မွန္ပါ့) ေ၀ဒနာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိတာဟာ ဒုကၡသစၥာသိတာပါပဲ …
(မွန္ပါ)။
ဒိေ႒၀ဓေမၼအနာသေ၀ါတဲ့၊
႐ႈတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အာသေ၀ါကို မရွိဘူး။ ဒီဘက ရွိေသးရဲ႕လား … (မရွိပါဘုရား)
ေနာက္က ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေတာ့ ဘာရွိသတံုး … (မရွိပါဘုရား)
ေ၀ဒနာပစၥယာ
တဏွာေကာ လာေသးရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား) တဏွာလာရင္ ကာမာသ၀ျဖစ္ရမယ္၊ ေ၀ဒနာကို
ငါစြဲရင္ ဒိ႒ာသ၀ျဖစ္ရမယ္၊ (မွန္ပါ့) လာေသးရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား)
ဘယ္သူကလာေနသတံုး (မဂ္လာပါတယ္ဘုရား) မဂ္လာတာပဲရွိတာပဲ၊ မဂ္မလာရင္ေတာ့
သူတုိ႔လာရမယ္ … (မွန္ပါ) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား) ဒါျဖင့္
အာသေ၀ါတရားေတြ မကုန္ဘူးလား … (ကုန္ပါတယ္ ဘုရား)။
ဒါနဲ႕
ဖဂၢဳဏမေထရ္ကလဲ ဒီလုိပဲ႐ႈေနတယ္ဆိုၾကပါစုိ႔ … (မွန္ပါ) ေ၀ဒနာဟာ ျဖစ္ပ်က္ပဲ
… ျဖစ္ပ်က္ပဲ … ျဖစ္ပ်က္ပဲ … ျဖစ္ပ်က္ပဲလုိ႔ ေ၀ဒနာေပၚတိုင္း ဒီကေနၿပီး
သကာလ ပိုင္းျခားသိေနတယ္၊ ပိုင္ပိုင္ ႏိုင္ႏိုင္ သိေနတာပဲ … (မွန္ပါ)။
ဒါျဖင့္
ေ၀ဒနာေပၚတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေသာေၾကာင့္ ေနာက္က
အာသ၀ မလာရဘူး … (မွန္ပါ) ရွင္းပလား … (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။
ေနာက္ကဘာတံုး (အာသေ၀ါ မလာရပါဘုရား) အာသ၀ မလာရဘူးဆိုေတာ့ ဦးဘအုန္းတုိ႔က စဥ္းစားရမယ္ေနာ္။
ကမာသ၀ဆုိရင္ ေလာဘေနရမယ္၊ ေလာဘဆိုရင္ တဏွာဥပါဒါန္, ကံလာမယ္ … (မွန္ပါ) မလာေပဘူးလား … (လာပါတယ္ဘုရား)။
ဒိ႒ာသ၀ဆုိရင္
ဒိ႒ိကလဲ ေလာဘပဲ၊ တဏွာ, ဥပါဒါန္, ကံပဲ မလာေပဘူးလား … (လာပါတယ္ ဘုရား)
အ၀ိဇၨာသ၀လာရင္ အ၀ိဇၨာသခၤါရ၀ိဥာဏ္က်ေအာင္ ေနာက္ဘ၀ေတြ မဆက္ေပဘူးလား …
(ဆက္ပါတယ္ဘုရား) ကဲ - ဒါေတြလာေသးရဲကလား … (မလာပါဘုရား) ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္
မလာပါလိမ့္မတံုးဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာပိုင္းျခားသိလုိ႔ … (မွန္ပါ့)။
ဘယ္လုိဆိုၾကပါ့မလဲ
(ေ၀ဒနာကို ပိုင္းျခားသိလုိ႔ပါဘုရား) ဘာနဲ႔ ပိုင္းျခားသိသလဲ … (မဂ္နဲ႔
ပိုင္းျခား သိပါတယ္ဘုရား) မဂ္နဲ႔ ပိုင္းျခားၿပီး ေ၀ဒနာကေလးေတြဟာ
ျဖစ္ပ်က္ေနတယ္လုိ႔ သိတယ္၊ အဲဒါ ပိုင္းျခင္း သိတာပဲ … (မွန္ပါ့)။
ေ၀ဒနာကေလးဟာ
ဘယ္လုိေနပါလိမ့္ … (ျဖစ္ပ်က္ေနပါတယ္ ဘုရား) ျဖစ္ပ်က္ေနတယ္လုိ႔ ေဟာဒီက
မဂ္က ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိတယ္ - (မွန္ပါ့ဘုရား) သေဘာက်ပလား
(က်ပါၿပီဘုရား) မဂ္က ဘယ္လုိ သိေနပါလိမ့္ (ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္
သိပါတယ္ဘုရား) ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေနပါတယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပါ …
(မွန္ပါ့) ဦးဘအုန္းတုိ႔ ဦးဇံရင္တုိ႔ ေက်နပ္ပလား - (ေက်နပ္ပါၿပီဘုရား)။
ခႏၶာကိုထဲမွာ
ဟိုကျဖစ္ပ်က္နဲ႔ ဒီကပိုင္ပိုင္ ႏိုင္ႏိုင္သိတဲ့မဂ္နဲ႔ ဦးဘတင္
ဒါကေလးႏွစ္ခုတည္း ရွိေတာ့တယ္၊ အာသ၀ ဘယ့္ႏွယ္ေနသတံုး - (ခ်ဳပ္ပါတယ္ဘုရား)။
“ေသာ
ေ၀ဒနံ ပရိညာယ” ေသာ = ထုိရဟန္းသည္၊ ေ၀ဒနံ၊ ေ၀ဒနာကို။ ပရိညာယ၊ ျဖစ္ပ်က္ဟု
ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေသာေၾကာင့္။ ဒိေ႒၀ဓေမၼ၊ ယခု
မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ပင္လွ်င္။ အနာသေ၀၊ အာသေ၀ါကင္း တယ္တဲ့ … (မွန္ပါ့) ဒကာ
ဒကာမတုိ႔ ေကာင္းေကာင္းရိပ္မိပလား (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။
ဒါက ေရွ႕ပိုင္းမွာ သတိေပးတဲ့ တရားပဲရွိေသးတယ္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ေနာ္ … (မွန္ပါ့)။
အဲဒီေတာ့ ေ၀ဒနာ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ပဲလုိ႔ သိေနလုိ႔ရွိရင္ ေနာက္က အာသ၀ေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ ကုန္ႏိုင္တယ္ … (မွန္ပါ့)။
အာသေ၀ါကုန္ရပါလုိ၏လုိ႔
ဘုန္းႀကီးကေရွ႕က ခ်ေပးတယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကလဲ လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီကေတာ့ ကုန္ရာ
ကုန္ေၾကာင္းကို အက်င့္ေပးတတ္တဲ့ ဆရာနဲ႔ ေတြ႕ရပါလုိ၏ ဆိုတဲ့အတိုင္း
အခုလဲကုန္ တာေကာ မေသခ်ာဘူးလား (ေသခ်ာပါတယ္ဘုရား) ႐ႈသာ႐ႈ ေသေသခ်ာခ်ာ
ကုန္ပါတယ္ (မွန္ပါ့ဘုရား)။
ေသာ
ေ၀ဒနံ ပရိညာယဆုိတဲ့အတိုင္း ေ၀ဒနာေပၚ၌ မဂ္ႏွင့္ပိုင္းျခင္း၍
သိေသာေၾကာင့္၊ အနာသေ၀ါ၊ အာသေ၀ါကင္းတယ္ဆုိတဲ့အတိုင္း ဘာျဖစ္လုိ႔
ကင္းပါလိမ့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ (မဂ္နဲ႔ ပိုင္းျခားသိလုိ႔ပါဘုရား) မဂ္နဲ႔
ေ၀ဒနာကို ျဖစ္ပ်က္လုိ႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေနလုိ႔ … (မွန္ပါ့)။
ဒီဥစၥာ
ငါလဲမဟုတ္ဘူး၊ သူလဲမဟုတ္ဘူး၊ ျဖစ္ပ်က္တဲ့ အနိစၥပဲလုိ႔
ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေနေသာေၾကာင့္၊ ဒိ႒ိ၀ ဓေမၼအနာသေ၀ါတဲ့။ ယခု
မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ပင္လွ်င္ အာသေ၀ါကင္းတယ္၊ သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)
ဒီဘက္က အာသေ၀ါတရား လာေသးရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား)။
ခင္ဗ်ားတုိ႔
က်ဳပ္တုိ႔ ဆုေတာင္းျပည့္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကေတာ့ ေသရာသြားေနတယ္၊
သြားတဲ့ အခါမွာလဲ ေ၀ဒနာနဲ႔ တြဲလ်က္ႀကီး (မွန္ပါ့) သတ္မည့္ေ၀ဒနာနဲ႔
အသတ္ခံရမည္ ခႏၶာန႔ဲဟာ တြဲလ်က္ႀကီး (မွန္ပါ့) မသြားဘူးလား …
(သြားပါတယ္ဘုရား)။
အဲဒီေတာ့
ဒီေ၀ဒနာကို က်ဳပ္တုိ႔က ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိရမယ္ (မွန္ပါ့ဘုရား)
မင္းဟာ သတ္မလုိ႔ လာတာလား။ သို႔မဟုတ္ မင္းသည္ကား … လုိ႔ ဆုိရင္ျဖင့္
အနိစၥလားလုိ႔ က်ဳပ္တုိ႔က ေမးေမး, ေမးေမးၿပီး သကာလ
ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္သိေအာင္လုပ္ပါတဲ့ … (မွန္ပါ့)။
ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္သိေအာင္ လုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ သူဟာ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္တဲ့အနိစၥပဲဆိုတာ ဥာဏ္ထဲမွာ မရွင္းဘူးလား (ရွင္းပါတယ္ဘုရား)။
ဒါျဖင့္
ေ၀ဒနာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေသာေၾကာင့္ ဒိ႒ိေ၀ဓေမၼ၊
ယခုပစၥကၡဘ၀၌ပင္လွ်င္။ အနာသေ၀ါ၊ အာသေ၀ါကင္းသည္။ ေဟာတိ၊ ျဖစ္၏။ ဒီဘက္က
အာသေ၀ါကင္းတယ္ ေဟာဒီမဂ္ေၾကာင့္ (မွန္ပါ့) ဒီမဂ္သာမလာရင္
ဘယ့္ႏွယ္ေနၾကပါ့မလဲ … (မကင္းပါဘုရား) ေၾကာက္တယ္, လန္႔တယ္ ဆုိရင္ျဖင့္
ဒိ႒ာသ၀ေတြ, အ၀ိဇၨာသ၀ေတြ မလာေပဘူးလား (လာပါတယ္ဘုရား) ကဲ - ဒါဟာ ဘယ္ေလာက္
အေရးႀကီးလုိ႔ေျပာတယ္ဆိုတာေကာ ရိပ္မိၾကပလား (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။
ဘာျဖစ္လုိ႔
ဆရာဘုန္းႀကီးကလဲ ဒီေလာက္ေတာင္ အေသစခန္းကို အႀကီးအက်ယ္ဖြဲ႕ၿပီး ေဟာေနရ
ပါလိမ့္မတံုးဆိုေတာ့ အို - ခင္ဗ်ားတုိ႔ခႏၶာကိုယ္က နားေနရင္ေတာ့
အဟုတ္သားေပါ့ - (မွန္ပါ့) ခင္ဗ်ားတုိ႔ ခႏၶာကိုယ္က ေသရာမသြားဘဲနဲ႔
နားလုိ႔ရပ္လုိ႔ရရင္လဲ အဟုတ္သားေပါ့ - (မွန္ပါ့)။
အခုလို
တရားတာေနၾကတယ္ဆိုတာက တစ္ခါတေလ ဟိုစိတ္ေရာက္သြား ဒီစိတ္ေရာက္သြားနဲ႔
တရားထဲနာခ်င္မွနာတာ၊ အဲဒါလဲ ၾကားေပါက္ပါေသးတယ္ - (မွန္ပါ့)။
ေသရာသြားတာကေတာ့ ၾကားေပါက္မရွိဘူး၊ ၾကားေပါက္စိတ္လာလဲ သူက သြားေနတာပဲ - (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီဘုရား)။
အဲဒီေတာ့
တုိ႔ ၀ဋ္သင့္ေနလုိ႔ ဒီဥစၥာကို တို႔ဆုေတာင္းျပည့္တဲ့အလုပ္ႀကီး
ေနာက္ထပ္မျပည့္ေအာင္ လုပ္မွပဲ၊ ေနာက္ထပ္မျပည့္ေစခ်င္လုိ႔ ေဟာထားတာ။
ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဘ၀တိုင္း ဘ၀တိုင္း ဒီသားဒီသမီးနဲ႔ မခြဲရပါလုိ၏ဆိုေတာ့
ဘ၀တိုင္း ဘ၀တိုင္း ေသရာသြားရပါလုိ၏က ပါေနတယ္ လြယ္သလား (မလြယ္ပါဘုရား)
အမွားက ေသးေသးလား၊ ႀကီးႀကီးလား (ႀကီးႀကီးပါဘုရား)။
ႀကီးတဲ့အထဲမွာ
ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဟိုဘ၀က်ေတာ့ ဟိုဘက္ဘ၀ သားသမီးနဲ႔ မခြဲရပါလို၏ - တဲ့။
ဒီဘ၀က်ေတာ့ေကာ - (ဒီဘ၀သားသမီးနဲ႔ မခြဲရပါလုိ၏ဘုရား)။
ဒါျဖင့္
သားသမီးေပါင္းက ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့ၾကသတံုး … (မေရတြက္ႏိုင္ပါဘုရား) ဒါျဖင့္
မခြဲႏိုင္ ေပါင္းကလဲ ကမၻာတစ္၀ွန္းလံုးရွိတာနဲ႔ မခြဲႏိုင္တာ … (မွန္ပါ့)။
အားလံုးနိဗၺာန္သြားမွ
သြားမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မသြားႏိုင္ေတာ့ဘူး (မွန္ပါ့) သြားႏိုင္ဖုိ႔ရာ
ျမင္ေသးရဲ႕လား (မျမင္ပါဘုရား) ခင္ဗ်ားတုိ႔ ၀ါဒျဖန္႔ထားတာက နည္းနည္းေနာေနာ
က်ယ္တာမဟုတ္ပဲ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီဘုရား)။
ဒါျဖင့္
ဒကာဒကာမတုိ႔ ဒီတရား ေဟာထိုက္၊ မေဟာထိုက္ … (ေဟာထိုက္ပါတယ္ဘုရား)
ခ်က္ခ်င္း အာသေ၀ါကင္းႏိုင္တာကို ဦးဘတင္ ေကာင္းေကာင္းေက်နပ္ပလား
(ေက်နပ္ပါၿပီဘုရား) ျဖစ္ပ်က္ျမင္လုိ႔ ကင္းတယ္ေနာ္ (မွန္ပါဘုရား)။
ျဖစ္ပ်က္ျမင္လုိ႔ရွိရင္
ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသေသခ်ာခ်ာျဖစ္ပ်က္ဟာ ဒုကၡသစၥပဲလုိ႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္
သိသြားလုိ႔ရွိရင္ မဂၢင္ရွစ္ပါးဟာ ဒီေနရာမွာ ေပၚတယ္လုိ႔ မွတ္လိုက္တာေပါ့၊
(မွန္ပါ့) ရွင္းၿပီေနာ္ … (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။
ကာယႆ
ေဘဒါ … တဲ့။ ကာယႆ၊ ယခု ခႏၶာကိုယ္၏။ ေဘဒါ၊ ပ်က္သည္၏အျခားမဲ့၌။ ေသာ၊
ထုိပုဂၢိဳလ္သည္။ ဓမၼေ႒ာ၊ နိဗၺာန္၌တည္သည္။ ေဟာတိ၊ ျဖစ္၏။ ဒကာ ဒကာမတုိ႔
တစ္ခါတည္း နိဗၺာန္ေရာက္သြားတာပဲတဲ့ … (မွန္ပါ့)။ ဒါေတြ ခုနင္က ဒုကၡေတြ
ခ်ဳပ္ၿပီးသကာလ ေရာက္သြားတယ္ (မွန္ပါ့) ရွင္းပလား (ရွင္းပါၿပီဘုရား)
အာသေ၀ါကုန္တာနဲ႔ ဒီဘက္ကျဖစ္ပ်က္ဆံုးတာနဲ႔ဟာ တစ္ခ်က္တည္းပဲ (မွန္ပါ့)။
ဒါျဖင့္
ဖဂၢဳဏရဟန္းဟာ ေသာတာပန္, သကဒါဂါမ္, အနာဂါမ္က်ေအာင္ ေသခါနီးမွာ အလုပ္လုပ္
သြားႏိုင္တယ္လုိ႔ ဦး၀တုိ႔ မွတ္ဖုိ႔ပဲ (မွန္ပါ့) ဒါနဲ႔
ျမတ္စြာဘုရားကလဲသူ႕မွာ ေအာက္သံသရာကို ပို႕တတ္တဲ့
အာသေ၀ါေတြလဲကုန္ပါၿပီဆိုၿပီး ဘုရားက ေက်ာင္းေတာ္ျပန္သြားတယ္ … (မွန္ပါ့)။
ရွင္အာနႏၵာကေတာ့
က်န္ေနရစ္တယ္၊ က်န္ေနရစ္ေတာ့ သူ႕ေရွ႕မွာ ဖဂၢဳဏဆိုတဲ့ ရဟန္းကေလးက
ေခါင္းကေလးေတာင္ဘက္ေစာင္းၿပီး စုတိစိတ္က်တယ္ (မွန္ပါ့) စုတိစိတ္က်သြားေတာ့
ရွင္အာနႏၵာကၾကည့္ တယ္၊ စကၡဳမ်က္လံုးၾကည့္ျပန္လဲ သူေသမ်က္လံုးန႔ဲ မတူဘူး၊
နားၾကည့္လိုက္လဲ သူမ်ားလို က်ိဳးေကြးေန တယ္ မဟုတ္ဘူး၊ လူေသနားနဲ႔ မတူဘူး၊
ႏွာေခါင္းၾကည့္လိုက္ျပန္လဲ ကၽြံသြားတယ္၊ ေဖာင္းလာတယ္ ဒီလို မဟုတ္ဘူး၊
လူရွင္ကိုယ္အတိုင္းပဲ (မွန္ပါ့)။
ကိုယ္ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့လဲ
ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေပ်ာင္းပဲ (မွန္ပါ့) ေၾသာ္ - ဖဂၢဳဏ တယ္ထူးပါလား၊
သူမ်ားလူေသနဲ႔ ကိုမတူဘူး … (မွန္ပါ့)။
၀ိညာဏ္ေတာ့
ခ်ဳပ္သြားၿပီတဲ့၊ သုိ႔ေသာ္လဲ မ်က္လံုးၾကည့္လိုက္လဲ (လူေကာင္းအတိုင္း)
ႏွာေခါင္း ၾကည့္လိုက္လဲ (လူေကာင္းအတိုင္းပါ) ကိုယ္ၾကည့္လိုက္လဲ …
(လူေကာင္းအတိုင္းပါ) အကုန္လူေကာင္း အတိုင္းျဖစ္ေနေတာ့ ထူးတယ္ဆိုေတာ့
ရွင္အာနႏၵာက ဘုန္းဆီသြားျပန္တယ္ (မွန္ပါ့)။
ဘုရားဆီသြားၿပီး
ေလွ်ာက္ျပန္တယ္၊ အရွင္ဘုရား ဖဂၢဳဏကေတာ့ ေသၿပီဘုရာ့၊ ေသေပမယ့္
သူမ်ားေသပံုနဲ႔ မတူဘူး၊ ေခါင္းကလဲ ေတာင္ဘက္ေစာင္းတယ္၊ စကၡဳ၊ ေသာတ၊ ဃာန၊
ဇိ၀ွာ---ေျႏၵေတြကလဲ ဘာမွမၫိႈးဘူးဘုရားလုိ႔ ေလွ်ာက္ေတာ့ ဘုရားက အာနႏၵာ,
ေသခါနီးမွာ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ႐ႈ ၿပီးေ၀ဒနာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္သိလုိ႔
ေအာက္သံသရာ သြားတတ္တဲ့ အာသေ၀ါ ကုန္ၿပီးေသတဲ့ အနာဂါမ္ေသ တာလုိ႔
ေျဖလိုက္တယ္ (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။
အနာဂါမ္ျဖစ္သြားတာတဲ့ (မွန္ပါ့) ဒါဟာ ေသခါနီးမွ ျဖစ္တာ (မွန္ပါ့) အနာဂါမ္ဆိုေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြ စိတ္ခ်ရၿပီမဟုတ္လား … (မွန္ပါ့)။
အနာဂါမ္ဆိုတာ
ကာမတစ္ဆယ့္တစ္ဘံုဆိုတဲ့ ဒီလူျပည္တုိ႔ နတ္ျပည္တုိ႔ကို လံုး၀မလာေတာ့ဘူး။
ျဗဟၼာ့ျပည္ကေနၿပီး နိဗၺာန္ကူးေတာ့မွာပဲ - (မွန္ပါ့) ရွင္းပလား
(ရွင္းပါၿပီဘုရား)။
သူဘယ္လုိလုပ္သြားပါလိမ့္၊
ေ၀ဒနာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိသြားလုိ႔ (မွန္ပါ့) အနိစၥလုိ႔
ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိသြားတဲ့အတြက္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ မေသခင္ပဲ
ေအာက္သံသရာလည္ေစတဲ့ အာသေ၀ါကုန္တယ္၊ ေသေတာ့ သူမ်ားပံုစံနဲ႔ တူေသးရဲ႕လား
(မတူပါဘုရား)။
အဲဒါ ဖဂၢဳဏ၀တၳဳ အဂၤုတၱိဳရ္မွာလာတယ္၊ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဘုရားကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေဟာတာပါပဲေနာ္ (မွန္ပါ့)။
