ခႏၶာဘက္ ဉာဏ္လွည့္ရမယ္။ အိမ္မွာေနၾကေတာ့ အျပင္ဘက္သာလွည့္ေနတယ္၊ ခႏၶာဘက္လွည့္တယ္ဆုိတာ မပါဘူး။ လွည့္ျပန္ေတာ့လည္း ဒီခႏၶာႀကီးကုိ အနိစၥဘက္ ဒုကၡဘက္ အနတၱဘက္မွည့္ဘဲနဲ႔ ႐ုပ္ဟာ ငါပဲ သူပဲ ေ၀ဒနာလည္း ငါပဲ စိတ္လည္းငါပဲဆုိၿပီး ဒိ႒ိနဲ႔ခ်ည္းလွည့္ေနတယ္။ ဉာဏ္နဲ႔လွည့္တယ္လုိ႔ မရွိဘူး။
ဒိ႒ိနဲ႔ခႏၶာလွည့္ေနၾကတာ။ အိမ္မွာေနတဲ့အခါ ဒါဘယ္သူ႔ဖုိ႔တံုး- ငါ့ဖို႔၊ ဘာေၾကာင့္ရွာေနတာတံုး- ငါစားဖုိ႔ ဒိ႒ိနဲ႔ ခႏၶာလွည့္ေနတာ။
တစ္ခါတေလက်ေတာ့ တဏွာနဲ႔ ခႏၶာလွည့္ေနတာ။ ငါ့သား ငါ့သမီးဖို႔ ရွာေနရတယ္ဆိုတာ တဏွာနဲ႔ခႏၶာလွည့္ေနတာ။ ခႏၶာေပၚ ဘာလွည့္ေနၾကသလဲဆုိရင္ ဒိ႒ိနဲ႔တစ္ခါလွည့္လုိက္ တဏွာနဲ႔ တစ္ခါလွည့္လုိက္။ ဒိ႒ိနဲ႔လွည့္ျပန္ေတာ့လည္း ပဋိစၥသမုပၸါဒ္က ဆက္ျပန္တယ္။ တဏွာနဲ႔လွည့္ေတာ့လည္း ပဋိစၥသမုပၸါဒ္က ဆက္ျပန္တယ္။
ေစ်းထြက္ ပြဲ႐ံုထုိင္ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားလုပ္ေနၾကတယ္ဆုိေပမယ့္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ရွာေန စီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့သူကလည္း ငါ့ဖုိ႔ ငါ့သားဖုိ႔ ငါ့သမီးဖုိ႔ပါပဲ။ အေသးစားစီးပြားေရး တစ္ပုိင္တစ္ႏုိင္စီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့သူကလည္း ငါ့ဖုိ႔ ငါ့သားဖုိ႔ ငါ့သမီးဖုိ႔ပါပဲ။ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္း၊ အစိုးရ၀န္ထမ္း၊ စာရင္းငွားလုပ္ေနတဲ့သူကလည္း ငါ့ဖုိ႔ ငါ့သားဖုိ႔ ငါ့သမီးဖုိ႔ပါပဲ။ ေန႔တုိင္း ခႏၶာဘက္သာ လွည့္ၾကတယ္၊ ဒိ႒ိနဲ႔လွည့္လုိက္ တဏွာနဲ႔လွည့္လုိက္။ ေန႔တုိင္း ငါစားဖုိ႔ ငါသံုးဖုိ႔ဆုိေတာ့ ဒိ႒ိနဲ႔လွည့္တယ္၊ ငါ့သားသမီးေတြ စားဖုိ႔ သံုးဖုိ႔ဆုိေတာ့ တဏွာနဲ႔လွည့္တယ္။ တစ္ေန႔လံုး ဒါနဲ႔ ကုန္သြားတယ္။
ခႏၶာငါးပါးနဲ႔ ေစ်းထုိင္ေရာင္းေနၾကတယ္ဆုိပါစုိ႔။ ဘာလုိ႔ စီးပြားရွာေနၾကတံုးလို႔ ေမးရင္ ကုိယ့္အတြက္ပါဘုရားလုိ႔ ဆုိခ်င္ဆုိမယ္။ ခႏၶာငါးပါးကို ကုိယ္လုပ္ပစ္လုိက္တယ္၊ ဒိ႒ိနဲ႔ ယူပစ္လုိက္တယ္။ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ လံုေလာက္ပါၿပီဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တုိ႔က အၿခံအရံနဲ႔ေနတာ။ အၿခံအရံဘက္လွည့္လုိက္ေတာ့ တဏွာနဲ႔ ခႏၶာကို လွည့္လုိက္တယ္။ ကုိယ့္ဘက္လွည့္လုိက္ေတာ့ ဒိ႒ိ၊ သားသမီး ေျမးျမစ္ ေဆြမ်ိဳး အေျခြအရံေတြဘက္လွည့္လုိက္ေတာ့ တဏွာ။
အသက္က ႀကီးလွၿပီ။ ဘာလုိ႔ စီးပြားေရးလုပ္ေနရတာလဲလို႔မ်ားေမးရင္ ကုိယ့္အတြက္ ကုိယ္လုပ္ေနရတာပါ။ ဒိ႒ိက ကိုယ့္ဘက္လွည့္သြားတယ္။ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးကုိ ကုိယ္လုိ႔ထင္လုိက္တယ္။ ဒါမမဟုတ္ ကုိယ္ေမြးထားတဲ့ သားသမီးေတြ ကုိယ္မေကၽြး ဘယ္သူေကၽြးမွာတံုး၊ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းေတြက ရွိေနေသးေတာ့ မလုပ္လုိ႔မျဖစ္ဘူး။ ခႏၶာကုိယ္ႀကီး တဏွာနဲ႔ လွည့္လုိက္တယ္။ ဒိ႒ိနဲ႔လွည့္လုိက္၊ တဏွာနဲ႔လွည့္လုိက္။ လာေမးတဲ့သူ စကားလာေျပာတဲ့သူကို ဒိ႒ိနဲ႔ ဧည့္ခံလုိက္၊ တဏွာနဲ႔ ဧည့္ခံလုိက္။ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ လံုေလာက္ပါၿပီ၊ သားသမီးေတြအတြက္ ပုိလုပ္ေနရတယ္။ စကားကေတာ့ လွလုိက္တာ။ သနားစရာေတာင္ ေကာင္းေလာက္တယ္။ အဲဒါ တဏွာနဲ႔ ဧည့္ခံေနတာ။ ကုိယ့္ဖုိ႔ပါဆုိျပန္ေတာ့ ဒိ႒ိနဲ႔ ဧည့္ခံေနတာ။
ဘုစုခ႐ုေတြဘုရား၊ မွီခုိစားေနၾကတာေတြကလည္း မနည္းဘူး၊ သူတုိ႔ဘ၀ သူတို႔ မရပ္တည္ႏုိင္ၾကေသးဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္၏ေစာင္မျခင္း ႏႈတ္၏ေစာင္မျခင္းနဲ႔ မကင္းတရားေလးက ရွိေနေတာ့ နားလုိ႔မရေသးဘူးဘုရား။ မကင္းတရားက တဏွာကုိး။ ဒါျဖင့္ လူလာတုိင္း ဧည့္ခံေနၾကတာ ဒီတရားႏွစ္ပါးပဲ။ ဒိ႒ိနဲ႔ဧည့္ခံလုိက္၊ တဏွာနဲ႔ ဧည့္ခံလုိက္။
ဒီလုိသာ ျဖစ္ေနေလေတာ့ အျမင္ကေတာ့ စီးပြားရွာေနတာဆုိေပမယ့္ အေရာက္ကေတာ့ အပါယ္ေလးပါး ေရာက္ရမယ္။ သီလတရားနဲ႔ေတာ့ အျပစ္မရွိဘူး၊ ထြက္ရပ္လမ္းအစစ္တရားနဲ႔က်ေတာ့ အျပစ္ရွိတယ္။ ခႏၶာႀကီးကို ငါစားဖုိ႔ဆုိေတာ့ ဒိ႒ိစြဲတယ္။ ကုိယ္စားဖုိ႔ရွာတာ ခႏၶာ ကုိယ္ထင္တဲ့ဒိ႒ိ ၀မ္းထဲမွာေပၚတယ္။ ဒိ႒ိေပၚေတာ့ ဒိ႒ိ ဒိ႒ဳပါဒါန္ ဒိ႒ိအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ကံ။ ကာယကံ ၀စီကံနဲ႔ ေျပာလုိက္ဆုိလုိက္တာေတြ။ ဒိ႒ိနဲ႔ ခႏၶာကုိယ္ကို စြဲစြဲလမ္းလမ္းျဖစ္တဲ့အခါ ဥပါဒါန္လာလုိ႔ ဒီခႏၶာကုိယ္ႀကီးကို လူခ်င္းတူတူ သူခ်င္းမွ်မွ် ၀တ္ရစားရေအာင္ ျပဳမယ္ စုမယ္ဆုိတဲ့ ကာယကံ ၀စီကံေတြနဲ႔လုပ္ေတာ့ ဒိ႒ိ ဒိ႒ဳပါဒါန္ ဒိ႒ိအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ကံ။ ဒါျဖင့္ ေရွ႕ဆက္ေတာ့ ကမၼဘ၀ပစၥယာ (အပါယ္ဇာတိ)၊ ဇရာမရဏဆုိၿပီး သံုးခ်က္။
ဘာလုိ႔ရွာၾကတာတံုး- ကုိယ္လည္းစားဖုိ႔ (ဒိ႒ိကေျပာတာ)။ အဟုတ္ကုိစားဖုိ႔ဆုိျပန္ေတာ့ (ဥပါဒါန္ကေျပာတာ)။ ကုိယ္စားဖုိ႔အတြက္ ကုိယ္ေရာႏႈတ္ေရာ အားထုတ္ရတာက ကာယကံ၊ ၀စီကံ။ ဒါျဖင့္ မေသခင္ေတာ့ ဒိ႒ိ ဒိ႒ဳပါဒါန္ ဒိ႒ိအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ကံ။ ေနာက္တစ္ခါလွည့္လုိက္ျပန္ေတာ့လည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ ေသေတာ့ ကမၼဘ၀ပစၥယာ အပါယ္ဇာတိ။ ဒိ႒ိရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ အပါယ္သြားရမွာကုိး။ ကုိယ္စားဖုိ႔ဆုိတာနဲ႔ ခႏၶာငါးပါးကုိ ကုိယ္ထင္ပစ္လုိက္တာ။ ခႏၶာလုိ႔ မျမင္ေတာ့ဘူး။ ကုိယ္စားဖုိ႔ဆုိတာ ဒိ႒ိက ေျပာတဲ့အသံ။ ဒိ႒ိကေျပာေတာ့ ဒိ႒ိ ဒိ႒ဳပါဒါန္ ကမၼဘ၀ပစၥယာ ေသသည္၏အျခားမဲ့၌ အပါယ္ဇာတိ။ ကုိယ္ဟူေသာ အထိမ္းအမွတ္ကုိ မျဖဳတ္ႏုိင္ေသးသ၍ ကာလပတ္လံုး ဒိ႒ိလာမယ္၊ ဒိ႒ဳပါဒါန္ ဒိ႒ိအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ကံ လာမယ္။ ဒါဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ရပါလိမ့္ဆုိရင္ အရိယာဓမၼကို မႀကိဳးစားလုိ႔ ျဖစ္ရတာ။
ဒီပဋိစၥသမုပၸါဒ္အဆက္ကုိ ကုိယ့္ဉာဏ္နဲ႔တားရင္ ရတယ္။ ကုိယ့္ဉာဏ္နဲ႔မွမတရားရင္ေတာ့ ဘုရားကုိယ္တုိင္ ေဘးနားက ထုိင္တားလည္း မရဘူး။ ဘုန္းႀကီးက တားလည္းမရဘူး။ ဒါေပမယ့္ အရိယာဓမၼကို ႀကိဳးစားလုိက္ျပန္ေတာ့လည္း ရသြားတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဉာဏ္၀င္လုိက္ရင္လည္း တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ ၿပီးပါတယ္။ ဉာဏ္မ၀င္လုိ႔ကေတာ့ သြားၿပီ။ အိမ္တြင္းကေန သြားတဲ့အပါယ္ေလးပါး။ အိမ္တြင္းမွာ စီးပြားေရးလုပ္ေနရင္း သြားတဲ့အပါယ္ေလးပါး။ ကုိယ့္အိမ္ကေန အပါယ္သြားမယ္ဆိုတဲ့သေဘာ သက္ေရာက္တယ္။ ကုိယ့္အတြက္ လုပ္ေနရတာဆုိေတာ့ ခႏၶာက ကုိယ္ျဖစ္ၿပီး ဒိ႒ိ ဒိ႒ဳပါဒါန္ ဒိ႒ိအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ကံ၊ ေသသည္၏အျခားမဲ့၌ အပါယ္ဇာတိ။ ဒါ ကုိယ့္ဖုိ႔လုပ္ရာကေန သြားတဲ့အသြား။ ကုိယ့္ဖုိ႔ကေတာ့ မလုိေတာ့ပါဘူး၊ သူတို႔ေလးေတြ လူေအာက္ သူေအာက္မက်ေအာင္ လူ႔၀တၱရားကလည္း ရွိေနေလေတာ့ မကင္းရာေလးေတြအတြက္- မကင္းတာက တဏွာ။ မကင္းမႈစြဲလန္းတာက ဥပါဒါန္၊ မကင္းမႈေၾကာင့္ ကာယကံ ၀စီကံနဲ႔လုပ္တာက ကမၼဘ၀၊ ကမၼဘ၀ပစၥယာ အပါယ္ဇာတိ။ ဒါက မကင္းတရားနဲ႔ က်သြားတာ။ ခုနင္ကေတာ့ ကုိယ့္ဖုိ႔နဲ႔က်တယ္။ ဒီအတုိင္း စီးပြားရွာေနျငားေသာ္လည္း ဒီလို အပါယ္ေလးပါး သြားေနပါလားဆုိတာ ဘယ္သူမွ မစဥ္းစားမိဘူး။ စဥ္းစားမိရင္ေတာင္ ဖံုးမ်ား ထားလုိက္ၾကေသးတယ္။ ပုိလွ်ံတာေလးနဲ႔ ဆြမ္းေလာင္းရတာေပါ့ဘုရား- ဆြမ္းကြမ္းနဲ႔ လာဖံုးလုိက္ေသးတယ္။ ဖံုးပင္ဖံုးေသာ္လည္း ဒီဆြမ္း မတတ္ႏုိင္ဘူး။ ငါ့ဖုိ႔ပိုမွ လွဴတာ၊ သားသမီးဖုိ႔ ပုိမွလွဴတာ။ အပုိအတြက္လွဴေတာ့ အပိုအတြက္ပဲရမယ္၊ အျပည့္အစံုေတာ့မရဘူး။
ဒီေန႔ေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပပါဘူး၊ ကုိယ္စားဖုိ႔ထမင္းဖုိး ဟင္းဖုိးေလာက္ပဲရပါတယ္၊ ဒိ႒ိေပၚလာတာ။ ကုိယ့္အတြက္တင္မကဘူး သားေတြ သမီးေတြအတြက္ပါ ရလာတယ္ဆုိေတာ့ တဏွာလာတယ္။ ဒီၾကားထဲ မဂ္မသြင္းေတာ့ ဒိ႒ိ ဒိ႒ဳပါဒါန္ ဒိ႒ိအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ကံ၊ ကမၼဘ၀ပစၥယာ အပါယ္ဇာတိ။ ဇာတိက်ေတာ့ ျငင္းလုိ႔ကိုမရဘူး။ ဒါေၾကာင္း ဆြမ္းကြမ္းကေလးနဲ႔ မဖံုးနဲ႔၊ ေက်ာင္းကေလး ကန္ကေလးေဆာက္တာနဲ႔ မဖံုးနဲ႔။ ဒိ႒ိ တဏွာနဲ႔ ေက်ာင္းေဆာက္တာနဲ႔ ဘယ္သူအႀကိမ္ေရမ်ားသလဲသာ ခ်ိန္ၾကည့္လုိက္။ ေက်ာင္းေဆာက္ေနရင္းလည္း ဒိ႒ိ တဏွာက လုပ္လ်က္ပဲ၊ ဘုရားတည္ေနရင္းလည္း လုပ္လ်က္ပဲ။ ေက်ာင္းေဆာက္တာကတစ္ျခား၊ စီးပြားေရးကတစ္ျခားဘုရား- တပည့္ေတာ္တုိ႔ အလုပ္မပ်က္ပါဘူး။ လူကသာ ေက်ာင္းလာေနေပမယ့္ အိမ္က ၀င္ေငြက ရွိေနတာပဲ။ အိမ္မွာလည္း ဒိ႒ိ တဏွာမျပတ္ပါဘူး။
အဲဒီၾကားကို အရိယာဓမၼသြင္းေပးလုိက္ပါ။ သြင္းမေပးလုိ႔ရွိရင္ အကုန္ အပါယ္သြားမယ္။ အရိယာဓမၼကမွ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကုိ ျဖတ္မွာ။ အရိယာဓမၼမဟုတ္ရင္ မျဖတ္ဘူး။ ကယ္မယ့္သူဆုိတာ အရိယာဓမၼပါပဲ။ အရိယာဓမၼသာ အားကုိးရာရွိေတာ့တယ္။ အရိယာဓမၼဟာ ဒိ႒ိလည္းျဖတ္တယ္၊ တဏွာလည္းျဖတ္တယ္၊ ကံလည္းျဖတ္တယ္။ လူလားေျမာက္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး တဏွာပဋိစၥသမုပၸါဒ္၊ ဒိ႒ိပဋိစၥသမုပၸါဒ္လုပ္လာၾကတာ။ အကုန္ အပါယ္ဒုိင္းဒုိင္းေျပးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အရိယာဓမၼႀကိဳးစား၊ အခ်ိန္မီေသးတယ္။
ဘုရားရွင္ သာ၀တၳိျပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူစဥ္က မည္သူမွ မေတာင္းပန္ဘဲ ရဟန္းပရိသတ္ လူပရိသတ္တို႔အား ဘုရားရွင္က တရားေဟာလုိက္တယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အိမ္ႏွစ္အိမ္ၾကားကေန ဟုိအိမ္ကလည္း တံခါးေပါက္နဲ႔ ဒီအိမ္ကလည္း တံခါးေပါက္နဲ႔၊ အလယ္ကေန ထုိင္ၾကည့္ေနရင္ ဟုိအိမ္ကလူ ဆင္းသြားတာလည္း ျမင္ရ၊ ဒီအိမ္ကလူ တက္သြားတာလည္းျမင္ရ၊ ဆင္းတာတက္တာ ျမင္ရတဲ့ေနရာကေန ေစာင့္ၾကည့္ေနတာကုိး။ ဒီအတိုင္းပဲ ငါဘုရားျဖစ္တဲ့ေန႔ကစၿပီး ဒိဗၺစကၡဳအဘိညာဥ္နဲ႔ ၾကည့္ေနတာ နတ္ျပည္တက္သြားတဲ့ပုဂၢိဳလ္လည္း ျမင္တာပဲ၊ အပါယ္ဆင္းသြားတဲ့ပုဂၢိဳလ္လည္း ျမင္တာပဲ။ ငါကုိတုိင္ျမင္တာ ငါေဟာမယ္။ ဘုရားက အိမ္ႏွစ္အိမ္ၾကားမွာ ထုိင္ေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္နဲ႔တူတယ္။ တစ္အိမ္ကလူ တက္သြားတာကုိလည္းျမင္တယ္၊ တစ္အိမ္ကလူ ဆင္းသြားတာကုိလည္း ျမင္တယ္။ ထုိအတူ ငါဘုရား ဒိဗၺစကၡဳအဘိညာဥ္နဲ႔ၾကည့္ေနတာ။ လူ႔ျပည္ကေန အပါယ္ဆင္းသြားတာကုိလည္း ျမင္တယ္၊ လူ႔ျပည္ကေန နတ္ရြာသုဂတိ နိဗၺာန္တက္သြားတာကုိလည္း ျမင္တယ္။ ကုိယ္တုိင္ထုိင္ၾကည့္ၿပီး ျမင္တဲ့အျမင္နဲ႔ ငါဘုရား တရားေဟာမယ္။
လူ႔ျပည္မွာ ခႏၶာ ဉာဏ္မလွည့္ဘဲ သားေရး သမီးေရး စီးပြားေရးနဲ႔ စားေသာက္ၿပီး ေရာင္းေရး၀ယ္ေရးနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး ေနတဲ့သူေတြ၊ ဒုစ႐ုိက္နဲ႔အသက္ေမြးၿပီး မုသားေျပာလုိက္၊ ေဖာ္လံဖားလုိက္လုပ္ေနသူေတြရွိတယ္။ အဲဒီလုိလူေတြ အပါယ္သြားတာကုိလည္း ငါျမင္တယ္။ သုစ႐ုိက္ေတြလုပ္ သူေတာ္ေကာင္းအလုပ္ေတြလုပ္ၿပီး ၀ိပႆနာလုပ္ေနတဲ့သူေတြ သုဂတိ နတ္ျပည္ နိဗၺာန္ထိေအာင္ တက္သြားၾကတဲ့သူေတြကုိလည္း ငါျမင္တယ္။ သို႔ေသာ္ အပါယ္သြားတဲ့ပုဂၢိဳလ္က မ်ားတဲ့အတြက္ အပါယ္သြားတဲ့ပုဂၢိဳလ္အေၾကာင္း ေဟာမယ္ဆုိၿပီး ေဟာေတာ္မူပါတယ္။
ဒုစ႐ုိက္ေတြ သားေရးသမီးေရး စီးပြားေရးေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး ေသေတာ့ အပါယ္ဘံု ယမမင္းဆီေရာက္သြားတယ္။ ငရဲထိန္းေတြက အဲဒီပုဂၢိဳလ္ကုိ ဖမ္းၿပီး ယမမင္းဆီ ျပၾကတယ္။ လူ႔ျပည္က စုေတသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ အပါယ္မွာ အပါယ္ေကာင္ႀကီး ခ်က္ခ်င္းျဖစ္သြားတယ္။ ငရဲထိန္းေတြက ျဖစ္ရာဌာနကေန လက္ေမာင္းေတြ ဟုိဘက္ဒီဘက္ ဆြဲၾကၿပီး ယမမင္းဆီျပၾကတယ္။ ယမမင္းႀကီးူ- ေဟာဒီလူကို ဖမ္းလာခဲ့ပါတယ္၊ လူ႔ျပည္ကဒုစ႐ုိက္ ဒုရာဇီ၀ေတြနဲ႔ အသက္ေမြးလာတဲ့သူပါ၊ သားေရးသမီးေရး စီးပြားေရးနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တဲ့သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ အပါယ္ေရာက္လာတဲ့အတြက္ ယမမင္းႀကီး စစ္ေတာ္မူပါဆုိၿပီး ယမမင္းႀကီးထံ အပ္လုိက္ၾကတယ္။ ယမမင္းက ထံုးစံအတုိင္းစစ္တယ္။
၁။ အေမာင္လူသား၊ လူ႔ျပည္မွာ ကေလးသူငယ္ လူမမယ္ေလးေတြ၊ ကုိယ့္က်င္ႀကီးက်င္ငယ္မွ မထိန္းႏုိင္ဘဲ ေျခေထာက္ကေလး ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ လက္ကေလးေတြကလည္း ဟုိလႈပ္ဒီလႈပ္နဲ႔ ကုိယ့္က်င္ႀကီးက်င္ငယ္စြန္႔တာမွ ကုိယ္မသိေသးတဲ့ ကေလးသူငယ္ေလးကို ျမင္ဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ဖူးပါတယ္။ ေၾသာ္ ဒါျဖင့္ အဲလုိျမင္ရတဲ့အတြက္ ဒီဒုကၡေတြ လြတ္ေရးကၽြတ္ေရး၊ လြတ္ရာကၽြတ္ရာရွာမယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာမေပၚဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္မေပၚပါဘူးခမ်ား။
ေၾသာ္- ဒီကေလးသူငယ္က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဒုကၡိတပါ၊ ဘာမွအသံုးမက်ပါဘူး။ သူေပးလူေပးနဲ႔ စားရပါတယ္၊ သူထူမွ ထႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒုကၡသစၥာကေလးပါလို႔ သူကေျပာေနတာ။ မင္းဉာဏ္ထဲမွာ ဒီကေလး ဒုကၡသစၥာလုိ႔မျမင္ဘူး၊ ဒီကေလးခ်မ္းသာ ေနတယ္လုိ႔ျမင္ၿပီး ဒုကၡသစၥာလြတ္ရာကၽြတ္ရာ ငါရွာမွပဲဆုိတဲ့စိတ္ကေလးေတာင္ မေပၚတာေတာ့ အေမာင္လူသား တယ္ေမ့ပါလား (သစၥာေမ့တာ)။ ေကာက္ခ်က္ေရးလုိက္တယ္။ ကေလး ျပၿပီးစစ္တယ္။
ခုလည္း ကေလးေတြ႔ရင္ ဒုကၡသစၥာလုိ႔ မျမင္ဘဲ အၫြန္႔ကေလးေပါက္လာတယ္လို႔ေတာင္ ထင္ၾကေသးတယ္။ ကေလးက ဒုကၡသစၥာျပေနတာ၊ သူတုိ႔က အၫြန္႔ေပါက္တာလို႔ ျမင္ေနတာ။ အေမာင္လူသား တယ္ေမ့ပါလား။ ေမ့တာက အ၀ိဇၨာ၊ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ။ သခၤါရပစၥယာ ၀ိညာဏံဆုိေတာ့ အပါယ္၀ိညာဏ္။ အေမာင္လူသား ေမ့မႈအ၀ိဇၨာေၾကာင့္ အေမာင္ ျပဳခ်င္သလုိျပဳၿပီးေနခဲ့တယ္၊ ေရာင္းခ်င္သလုိေရာင္း ၀ယ္ခ်င္သလုိ၀ယ္ၿပီးေနခဲ့တယ္။ ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ကိုယ့္ေမ့ျပစ္ ကုိယ္သာခံရမယ္။ သင့္အေမျပဳတာမဟုတ္ဘူး၊ သင့္အေဖျပဳတာမဟုတ္ဘူး။ ရဟန္းပုဏၰားေတြကလာျပဳတာမဟုတ္ဘူး၊ သင့္ကိစၥ သင္သာဆုိင္တယ္။ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္ သခၤါရ၊ သခၤါရေၾကာင့္၀ိညာဏ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္နဲ႔က် ျငင္းလုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ေမ့ျပစ္သင့္လုိ႔ အပါယ္ေလးပါးသို႔ေရာက္ရတယ္။ ေမ့သြားလုိ႔ ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ေျပာလုိ႔ မရဘူး။ လူအခ်င္းခ်င္းဆုိရင္ေတာ့ ေမ့သြားလုိ႔ဆုိတာ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ေကာင္းလႊတ္ေပးလိမ့္မယ္။ အပါယ္က ခြင့္မလႊတ္ဘူး။ ေမ့လုိ႔ ျပဳခ်င္သလုိျပဳတယ္၊ ျပဳခ်င္သလုိျပဳလုိ႔ ေရာက္ခ်င္သလုိေရာက္တယ္။ ရခ်င္သလုိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရိယာဓမၼ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ မေမ့တာက အရိယာဓမၼ၊ ေမ့တာက မိစၧာဓမၼ။
ပထမစစ္ခ်က္ေတာ့ အေမာင္ေမ့ျပစ္သင့္တာ အေမာင္နဲ႔ပဲဆုိင္တယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္တယ္။ အပါယ္ေလးပါး ဘယ္သူနဲ႔ဆုိင္တံုးဆုိရင္ ေမ့တဲ့သူနဲ႔ပဲဆုိင္တယ္။
၂။ “ေမာင္လူသား- နံ႐ုိးက်ဲက်ဲနဲ႔ ေတာင္ေ၀ွး အေဖာ္လုပ္ေနတဲ့ ခါးကုိင္း နားထုိင္းေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္မ်ား မျမင္ဘူးဘူးလား“။ ”ျမင္ဘူးပါတယ္“။ “ဇရာဒုကၡဆုိတာ မင္းမသိဘူးလား”။ “အိုတာေတာ့ သိတယ္၊ ဒုကၡသစၥာေတာ့မသိဘူး”။ “မအုိရာရွာမယ္ဆုိတဲ့ မဂၢင္စိတ္ေလးမ်ား မေပၚဘူးလား”။ “မေပၚပါဘူး”။ “အေမာင္ တယ္ေမ့ပါလား”။
အအိုေတြေတြ႔ရင္ မအုိခင္ အရိယာဓမၼလုပ္မွပဲဆုိတဲ့စိတ္ မလာဘဲ ေမ့ေနတာ မ်ားတယ္။ ေမ့တာ အ၀ိဇၨာ၊ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ အပါယ္၀ိညာဏ္။ ဒီပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ဘုရားတားလုိ႔မရဘူး။ ကုိယ္လုပ္တဲ့ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ခံရမွာ။ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ အပါယ္၀ိညာဏ္။ အဲဒါ ေမ့ျပစ္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အေမာင့္ေမ့ျပစ္ဟာ အေမာင္သာလွ်င္ဆုိင္တယ္၊ ဒုတိယမွတ္ခ်က္ေရးလုိက္တယ္။ စစ္ေနတဲ့ ယမမင္းႀကီးက မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရင္ကုိပဲ ဒီက ေသမွာ၊ အေလာက္ကို ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ယမမင္းႀကီးက စစ္ေနတာ။ အေမာင့္ ေမ့ျပစ္ဟာ မင္းအေမမိဘေတြနဲ႔လည္းမဆုိင္ဘူး။ သားမယားလည္းမဆုိင္ဘူး။ ရဟန္းသံဃာေတြလည္း မဆိုင္ဘူး။ ေဆြမ်ိဳးဉာတကာေတြလည္း မဆုိင္ဘူး။ အေမာင္သာလွ်င္ဆုိင္တယ္လုိ႔ မွတ္ခ်က္ေရးလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အပါယ္က်ေစဆုိတဲ့ဒီဂရီ မခ်ေသးဘူး။
၃။ “လူ႔ျပည္မွာ ရာဇ၀တ္ေဘးသင့္တဲ့ပုဂၢိဳလ္မ်ား ျမင္ဘူးလား။ လက္ထိပ္ခတ္ၿပီး ႀကိမ္နဲ႔႐ိုက္၊ မ်ဥ္းလံုးေတြနဲ႔ ေျခေထာက္လွိမ့္ၿပီး စစ္၊ ေျခေထာက္ေတြ မုိးေပၚဆြဲၿပီး ေခါင္းေဇာက္ထုိးခ်စစ္ေနတာေတြ အေမာင္ျမင္ဘူးလား”။ “ျမင္ဖူးပါတယ္”။ “ေၾသာ္- မေကာင္းမႈလုပ္တဲ့သူမ်ား ဒိ႒ဓမၼ အက်ိဳးေပးပါလား။ အရိယာဓမၼမရေသးသေရြ႕ ဒီလုိသံသရာလည္ေနရမွာပါလားဆိုၿပီး အရိယာဓမၼလုပ္ဦးမယ္လုိ႔မ်ား မေတြးမိဘူးလား”။ “ၾကားေတာ့ၾကားဖူးတယ္၊ မေတြးမိဘူး”။ “အေမာင္ တယ္ေမ့ပါလား”။
အေမာင့္ေမ့ျပစ္ဟာ အေမာင္တစ္ေယာက္ပဲဆုိင္တယ္။ အေမလည္းမဆုိင္ဘူး၊ အေဖလည္းမဆုိင္ဘူး၊ သားသမီးေတြလည္းမဆုိင္ဘူး၊ ဇနီးခင္ပြန္းေတြလည္းမဆုိင္ဘူး။ ေဘးက ရဟန္းပုဏၰားေတြလည္း မဆိုင္ဘူး။ အေမာင္သာလွ်င္ ေမ့ျပစ္သင့္တာပဲ။ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ အပါယ္၀ိညာဏ္။
၄။ “လူ႔ျပည္တုံုးက ေဘးက ေဆးခြက္ေတြ၀ိုင္းလို႔၊ သူ႔အ၀တ္မွ သူမဖံုးႏုိင္တဲ့ လူနာမ်ား ျမင္ဘူးရဲ႕လား”။ “ျမင္ဖူးပါတယ္”။ “သူ႔ေရမွသူမေသာက္ႏုိင္၊ သူ႔က်င္ႀကီးမွ သူမသုတ္သင္ႏုိင္၊ အ၀တ္ေတြမွ မဖံုးႏုိင္၊ အရွက္အေၾကာက္ေတြေတာင္မွ မလံုၿခံဳေအာင္ျဖစ္လာတဲ့ လူမမာမ်ား ျမင္ဖူးရဲ႕လား”။ “ျမင္ဖူးပါတယ္”။ “ဒါျဖင့္ ဗ်ာဓိဓေမၼာမွိ ဗ်ာဓႎ အနတီေတာတိ- ဒါ မလြတ္ႏုိင္တဲ့တရားပဲ၊ လြတ္ေျမာက္ရာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အရိယာဓမၼျဖစ္တဲ့ မဂၢင္အလုပ္ကုိ လုပ္မွျဖစ္မယ္လုိ႔မ်ား မေပၚဘူးလား”။ “ကၽြန္ေတာ္ မေပၚပါဘူးခင္ဗ်ား”။ “အေမာင္ တယ္ေမ့အားသန္ပါလား”။ ေမ့တာက အ၀ိဇၨာ၊ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ အပါယ္၀ိညာဏ္။ အပါယ္၀ိညာဏ္ဆုိေတာ့ ဘယ္သူ ေရွာင္လုိ႔ရေသးတံုး။ ဘယ္သူမွ ကန္႔ကြက္လုိ႔ မရဘူး။ အ၀ိဇၨာရွိရင္ သခၤါရျဖစ္မယ္၊ သခၤါရရွိရင္ အပါယ္၀ိညာဏ္ျဖစ္မယ္။ မျဖစ္ပါနဲ႔ဆုိလို႔ မရဘူး။
ဘုရားတားလုိ႔သာ ရမယ္ဆုိရင္ သိဒၶတၳမင္းသားဘ၀က ယေသာဓရာ့အေဖ သုပၸဗုဒၶ၊ ေယာကၡမေတာ္ခဲ့တာပဲ။ အပါယ္သြားတာက်ေတာ့ ဘုရား မတားႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ လုပ္ခ်လုိက္တာ။ ဒါျဖင့္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကုိ ဘုရား တားမေပးႏုိင္ဘူး၊ တရားသာ တားႏုိင္တယ္။ သံဃာကလည္း မတားႏုိင္ဘူး။ အရိယဓမၼ ကုိယ္က်င့္တဲ့ မဂၢင္တရားကသာ တားႏုိင္တာ။ အရိယာမဂၢင္တရားကို မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ အခု အပါယ္၀ိညာဏ္ အပါယ္ေကာင္ ျဖစ္ေနရတာ။ ဒါေပမယ့္ ယမမင္းႀကီးက ေနာက္ကေစာင့္ေနတဲ့ ငရဲထိန္းေတြကုိ အပါယ္ဆြဲခ်လုိက္လို႔ မေျပာေသးဘူး။
၅။ “လူ႔ျပည္မွာ မသာမ်ား ပို႔ဘူးပါသလား။ ဖူးဖူးေယာင္ၿပီး အေကာင္ပ်က္ အဆင္းပ်က္ေနတဲ့ အသုဘႀကီး ျမင္းဖူးရဲ႕လား”။ “ျမင္ဖူးပါတယ္”။ “ျမင္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီလိုအေသလြတ္ရာ ရွာမယ္လို႔ အရိယာစိတ္ကေလးမ်ား မေပၚဘူးလား”။ “မေပၚပါဘူး၊ ေသမ်ိဳးမုိ႔ ေသတာလို႔ပဲ ေအာက္ေမ့တယ္”။ အသုဘပို႔ရတာ အေလာင္းေပါင္း မေရတြက္ႏုိင္ၾကေတာ့ဘူး။ ေၾသာ္- ေသမ်ိဳးမုိ႔ ေသသြားရွာတာပဲ။ မလြန္ဆန္ႏိုင္ေတာ့ေသရမွာပဲ။ ကုိယ္လည္း ေသရမွာပဲ။ ဒီလုိ မရဏာႏုႆတိေလာက္ေတာ့လာတယ္။ မဂၢင္အလုပ္ရွာမယ္ဆုိတာကေတာ့ မလာဘူး။ ေအာက္တန္းတရားေတာ့ လာၿပီး အထက္တန္းတရားေတာ့ မလာဘဲျဖစ္ေနတယ္။ သူေသသလို က်ဳပ္တုိ႔ေတာ့ ေရွ႕သြားေနာက္လုိက္ပဲ။ ဒါ ေအာက္တန္းတရား၊ သမထ။ မရဏာႏုႆတိလို႔ေခၚတယ္။ သူေတာ့ ေသၿပီ၊ ဒို႔ မေသရာရွာမယ္ဆိုတာေတာ့ မလာဘူး။ အထက္တန္းတရားက်ေတာ့ ဉာဏ္မလွည့္ဘူး။
သူမ်ားေတြ ေသကုန္ၿပီ၊ ဒို႔ မေသရာရွာမယ္ေဟ့၊ အေလာင္းေတြခ်ည္းျဖစ္ရ ေျမႀကီးႀကီးပြားေရးခ်ည္းလုပ္ေနၾကရတာ။ လူ႔ျပည္ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္ အႀကိမ္ႀကိမ္ျဖစ္ရပါလုိ၏ဆုိတာ ေျမႀကီးႀကီးပြားေရးလုပ္တာ။ “ႏွစ္ရက္သံုးရက္ ဖူးဖူးေယာင္ေနတာ မင္း ျမင္ဖူးရဲ႕လား”။ “ျမင္ဖူးပါတယ္”။ “ေၾသာ္- ဒီအေသမ်ိဳး အသုဘပါလား၊ ဒုကၡသစၥာပါလား၊ ဒုကၡသစၥာရွာမွပဲဆုိတဲ့ အရိယာစိတ္ကေလးမ်ား မေပၚဘူးလား“။ “မေပၚပါဘူး”။ ေမ့ခ်က္ တယ္ျပင္းပါလား။ ေမ့တာက အ၀ိဇၨာ၊ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ ၀ိညာဏံ။ အပါယ္၀ိညာဏ္။
တပည့္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ ငယ္ေသးေတာ့ သားေရးသမီးေရး စီးပြားေရးနဲ႔ မဂၢင္အလုပ္ မလုပ္ျဖစ္ဘူးဘုရား။ အုိ ငယ္လည္း အပါယ္သြားမွာပဲ။ သာမညဆရာမ်ိဳးေတြေျပာတဲ့စကားေတြ နားေယာင္မေနၾကပါနဲ႔၊ အခ်ိန္မီပါေသးတယ္။ မဂၢင္အလုပ္သာ ျမန္ျမန္လုပ္ပါ။ အဟုတ္လုပ္ရင္ အဟုတ္ရေသးတယ္။ “အေမာင္ ေမ့ျပစ္က တယ္ျပင္းတယ္။ ေမ့ျပစ္ဟာ အေမာင့္ခင္ပြန္းမနဲ႔လည္းမဆိုင္ဘူး၊ သားသမီးေတြနဲ႔လည္း မဆုိင္ဘူး။ ေဆြမ်ိဳးဉာတကာေတြနဲ႔လည္း မဆုိင္ဘူး။ ရဟန္းသံဃာေတြနဲ႔လည္း မဆုိင္ဘူး။ အျခား ဘယ္သူနဲ႔မွ မဆုိင္ဘူး။ အေမာင့္ေမ့ျပစ္ အေမာင္နဲ႔သာ ဆုိင္တယ္။ ေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္တာ။ ဘုရားက သူကုိယ္တုိင္ အိမ္ေပါက္ႏွစ္ခုမွာ တက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္လည္း ငါျမင္တယ္၊ ဆင္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္လည္း ငါျမင္တယ္။ ဒီလုိစစ္ေနတာေတြ ငါကိုယ္တုိင္ျမင္ပါတယ္တဲ့။ ဘုရားက သူျမင္တာကိုေျပာေနတာ။ ဒီစစ္ခ်က္ ငါးခ်က္နဲ႔ စစ္လုိက္ေတာ့ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ ၀ိညာဏံခ်ည္း အေျဖထြက္တယ္။ အ၀ိဇၨာဆုိတာ မသိတာ၊ သခၤါရဆုိတာ ျပဳခ်င္သလုိျပဳတာ၊ ျပဳခ်င္သလုိျပဳလို႔ ေရာက္ခ်င္သလုိေရာက္ရတဲ့ အပါယ္ေလးပါး ခႏၶာေပၚလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က “လူတစ္သိန္း နတ္တစ္သိန္းေသလုိ႔ နတ္ျပည္ တစ္ေယာက္ျပန္မေရာက္ဘူး၊ အကုန္အပါယ္သြားတယ္”တဲ့။ အဲဒါ ေမ့ျပစ္လုိ႔မွတ္လုိက္စမ္းပါ။ ကဲ ဒါျဖင့္ မေမ့တာသည္ အရိယာတရား၊ ေမ့တာသည္ အပါယ္ေလးပါးသြားတဲ့တရား။ မေမ့တာ အရိယာတရားဆုိေတာ့ မေမ့တဲ့ သတိပ႒ာန္အလုပ္ ေပးလုိက္လုိ႔ရွိရင္ ဘာမွစိုးရိမ္စရာမလုိေတာ့ဘူး။ ခႏၶာကုိယ္ ျဖစ္ပ်က္တစ္ခ်က္ျမင္လုိက္ရင္ မစုိးရိမ္နဲ႔။ အင္မတန္အဖုိးတန္တဲ့အလုပ္လုိ႔ မွတ္လုိက္စမ္းပါ။ ျဖစ္ပ်က္ က်က်နန တစ္ခ်က္ျမင္လုိက္ရင္ ကၽြတ္တမ္း၀င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မျမင္ ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ ဒါ အရိယာဓမၼပဲ။ ျဖစ္ပ်က္ျမင္တဲ့ဓမၼသည္ အရိယာဓမၼ။ အဲဒီ အရိယာဓမၼတစ္ခ်က္က အကုန္ကယ္ႏုိင္တယ္။
ေမ့ရင္ျဖင့္ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ ၀ိညာဏံ ျဖစ္တယ္။ မေမ့ရင္ျဖင့္ အ၀ိဇၨာခ်ဳပ္တယ္၊ အ၀ိဇၨာခ်ဳပ္သျဖင့္ သခၤါရလည္း ခ်ဳပ္တယ္။ ၀ိညာဏ္ဆိုတဲ့ အပါယ္ပဋိသေႏၶ ေလးပါးလည္း ခ်ဳပ္တယ္။ ဒါျဖင့္ သက္ေသခံလုံေလာက္ေနၿပီ။ အပါယ္မသြားေတာ့ဘူး။ မေမ့တာ သိပ္အဖုိးတန္သြားတယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ျဖစ္စဥ္ကို ဘုရားတားမရျငားေသာ္လည္း ျဖစ္ပ်က္႐ႈတဲ့ဉာဏ္တရားက တားလုိက္လုိ႔ရွိရင္ အ၀ိဇၨာက ၀ိဇၨာျဖစ္တယ္။ သခၤါရက ျပဳျပင္တဲ့တရား။ အပါယ္ေရာက္ဖုိ႔ျပဳျပင္တာ။ သူက ၀ိသခၤါရ မျပဳျပင္ေတာ့ အပါယ္ခႏၶာႀကီး မေပၚႏုိင္ေတာ့ဘူး။
အခုေတာ့ ဒီမွာ ငါးခ်က္ေဟာလုိက္တာ။ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ ၀ိညာဏံခ်ည္းဆုိက္တယ္။ မင္း ေမ့ျပစ္သည္ မင္း သားသမီး ေဆြမ်ိဳး ရဟန္းပုဏၰားေတြနဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ မင္းနဲ႔သာ ဆုိင္တယ္ဆိုၿပီး စစ္စရာမရွိေတာ့ ယမမင္းက ၿငိမ္ေနလုိက္တယ္။
ၿငိမ္ေနလုိက္သည္နဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ေမ့ျပစ္သင့္ အပါယ္ေရာက္လာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကုိ ငရဲထိန္းေတြက လက္ေမာင္းတစ္ဘက္ႏွစ္ေယာက္စီဆြဲၿပီးေတာ့ ရဲရဲပူတဲ့သံျပားႀကီးေပၚမွာ အိပ္ခုိင္းတယ္။ သံျပားႀကီးေပၚအိပ္ခုိင္းၿပီး ရဲရဲပူေနတဲ့ သံမယ္န (သံေခ်ာင္း)ႀကီးေတြနဲ႔ လက္ေပၚမွာ လက္၀ါးကပ္တုိင္႐ိုက္သလုိ ႐ိုက္တယ္။ ေမ့ျပစ္သင့္ေနတာ။ ခံႏုိင္ရည္ေကာရွိပါ့မလား။ ေအာက္ကသံျပားကလည္း ရဲရဲပူ၊ အေရာင္သာရွိတယ္၊ အခုိးမပါဘူးတဲ့။ အခုိးပါရင္ အပူေလ်ာ့ေနမွာစိုးလုိ႔။ အရဲေရာင္ပဲရွိတယ္။ ပက္လက္အိပ္ခုိင္းၿပီးေတာ့ ေျခဖ၀ါး လက္ဖ၀ါး ေျခေထာက္ေတြမွာ နီေနတဲ့သံေခ်ာင္းႀကီးနဲ႔ ကပ္ၿပီးေတာ့ ႐ုိက္တယ္။ အလယ္ဗုိက္ေဖာက္ၿပီး႐ိုက္လုိက္၊ ငါးခ်က္႐ိုက္တယ္။ ေမ့ရင္ ဒီလုိအျပစ္သင့္လိမ့္မယ္၊ မေမ့ရင္ ဒီအျပစ္ေတြက လြတ္တယ္။ မေမ့တာ ၀ိဇၨာ။ ၀ိဇၨာဆုိကတည္းက အ၀ိဇၨာမရွိေတာ့ဘူး၊ သခၤါရလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ အပါယ္ခႏၶာလည္း မေပၚေတာ့ဘူး။ ဒါျဖင့္ အရိယာဓမၼ မေမ့မႈအေရးႀကီးတယ္၊ ျဖစ္ပ်က္ျမင္မႈ အေရးႀကီးတယ္။ ျဖစ္ပ်က္အဆံုးျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ျမင္မႈ အေရးႀကီးတယ္။ နိဗၺာန္ျမင္လုိက္ျပန္ေတာ့လည္း အပါယ္သြားပါဆုိလုိ႔ေတာင္မွ မသြားေတာ့ဘူး။ အ၀ိဇၨာသခၤါရကမွ အေရာက္ပုိ႔မွာကုိး။ သခၤါရက မပို႔ႏုိင္လုိ႔ရွိရင္ အပါယ္ခႏၶာႀကီးရ၊ သံျပားေပၚအိပ္ခုိင္းၿပီး မယ္နငါးခ်က္နဲ႔ အ႐ုိက္ခံရစရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။
သံျပားေပၚ အိပ္ခုိင္း မယ္နငါးခ်က္နဲ႔႐ုိက္ခံရတာ ေမ့ျပစ္သင့္ေနတာ။ ဒါတင္မကဘူး ေနာက္တစ္ခါ သူ႔ကုိ သံျပားေတြနဲ႔ေကာ္ၿပီး သံမယ္နေတြႏႈတ္ၿပီးေတာ့ မီးေတာင္ႀကီးေပၚ ႏြားလုပ္ခုိင္းၿပီး ဆင္းခ်ည္တက္ခ်ည္ခုိင္းတယ္။ ေအာက္က မီးေတာင္၊ အေပၚက သူ႔ေမာင္းေနတာ ငရဲသား။ အဲဒီအေပၚမွာ ဆင္းခ်ည္တက္ခ်ည္အလုပ္ခုိင္းတယ္။ သူမ်ားမ်က္ေစာင္းထုိးတာေတာ့ရဲတယ္၊ ဒီအျပစ္က်ေတာ့ ခံႏုိင္ၾကပါဦးမလား။ မုသားေလးနဲ႔ ဖံုးကာဖိကာ ႏႈတ္ခ်ိဳလွ်ိဳတစ္ပါးေျပာလုိေျပာနဲ႔၊ ဟုတ္သလုိလုိထင္ရျငားေသာ္လည္း ေျပာတာနဲ႔ ကာမိၾကရဲ႕လား။
ဒါတင္မကေသးဘူး။ ေတာင္ေပၚတက္ဆင္းခုိင္းအားရေတာ့ လက္ပံပင္ႀကီးက ဆူးႀကီးေတြနဲ႔၊ (၁၆)လက္မရွိတဲ့ ဆူးႀကီးေတြ ငုိက္စိုက္က်ေနတယ္။ အဲဒီအေပၚကုိ ေအာက္ကေန လွံေတြနဲ႔ ထုိးၿပီး တက္ျဖစ္ေအာင္ အတက္ခုိင္းတယ္။ ရင္ဘတ္ၿငိ ပခံုးၿငိၿပီး ေအာက္ကလည္း လွံနဲ႔ထုိးေနေတာ့ အတင္းတက္ရတာ။ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ ေရာက္သြားတာပဲ။ ေရာက္သည္နဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ အေပၚက ျမန္ျမန္ဆင္းခဲ့ဆုိျပန္ေတာ့လည္း ကၽြမ္းထုိးေမွာက္ခံုဆင္းခဲ့ရျပန္တယ္။ ဆင္းတဲ့အခါက်ေတာ့ လက္ပံပင္က ဆူးႀကီးေတြက အေပၚေထာင္ေကာ့ေနတယ္။ အဲဒါေတြျဖတ္ၿပီး ဆင္းေျပးရျပန္တယ္။ ရဲရဲေျပာင္ မီးေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ သံလက္ပံပင္ႀကီးပါ။ ငရဲဆုိတာ ခါးစည္းခံလုိ႔မရပါဘူး။ ခါးစည္းႀကိဳးလည္း ဘယ္သူကမွ လာမေပးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အပါယ္ေလးပါး တံခါးပိတ္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ရင္ ေတာ္ၿပီ။ မေမ့ရင္ ပိတ္တာပဲဆုိတာလည္း သိေလာက္ပါၿပီ။ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခ်က္တည္း ျဖစ္ပ်က္ကေလး ျမင္လုိက္လုိ႔ရွိရင္ ငရဲမီးသိမ္း၍ ငရဲအုိးကုန္တယ္။ ငရဲမီးၿငိမ္းရင္ ငရဲအုိးလည္းသိမ္းတယ္။
ဒီလက္ပံပင္ကေန ဆင္းၿပီးျပန္ေတာ့ ဘင္ပုပ္ငရဲ တစ္ခါေတြ႔တယ္။ ဘင္ပုပ္ငရဲဆုိတာ အပ္အသြားရွိတဲ့ပိုးေကာင္ေတြက အေၾကာေတြျဖတ္ၿပီး ႐ိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီကို စုပ္ၿပီးစားတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ လႊတ္ေပးလုိက္တာ။ ေနရဲပါ့မလား။ ဒါျဖင့္ အ၀ိဇၨာက ၀ိဇၨာျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမယ္။ ေမ့မႈက မေမ့မႈျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမွာ။ ခႏၶာေပၚမွာ ျဖစ္ပ်က္မေမ့လုိက္ပါနဲ႔။ အနိစၥတစ္ခ်က္ျမင္ရင္ အကုန္သြားတာ။ အနိစၥတစ္ခ်က္ ျမင္ကတည္းက ၀ိပႆနာမဂ္ ေသခ်ာေနၿပီ။ အဲဒီအနိစၥဆံုးေအာင္လုပ္လုိက္လုိ႔ရွိရင္ ေလာကုတၱရာမဂ္ျဖစ္ေတာ့ “စတူဟပါေယဟိစ ၀ိပၸမုေတၱာ” ဒုကၡသာ ခ်ဳပ္ေအာင္႐ႈႏုိင္လို႔ရွိရင္ အပါယ္ေလးပါးဟာ အကုန္သိမ္းတယ္တဲ့။
ငရဲမွာ အေသ ခံရသလား အရွင္ခံရသလားဆုိေတာ့ အ၀ိဇၨာအခ်ဳပ္သေရြ႕ကာလပတ္လံုး ဟုိမွာ အရွင္ခ်ည္းခံရတယ္။ မီးေလာင္လည္း မေသဘူး၊ လွံနဲ႔ထုိးလည္း မေသဘူး၊ သံမယ္နေတြ႐ိုက္လည္း မေသဘူး၊ ကဲ ဘယ္ေလာက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းသလဲ။ ငါးေၾကာ္လုိ ေသၿပီးမွ အေၾကာ္ခံရရင္ အေရးမႀကီးဘူး။ ဒီလုိဆုိရင္ ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ ခံရဲတယ္၊ ေသၿပီးမွ အေၾကာ္ခံရတာကုိး။ အခုေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီအထဲမွာ ဖ်တ္ဖ်တ္လူးၿပီးေတာ့ အေၾကာ္ခံရတာ။ ေသပါေတာ့လား ဆုိေတာ့လည္း မေသႏုိင္ဘူး။ ဒီက အ၀ိဇၨာက ေက်းဇူးျပဳေနတာ။ အ၀ိဇၨာက ဟုိမွာ ခႏၶာဆက္ဆက္ၿပီး လုပ္ေပးေနတာ။ အ၀ိဇၨာ မခ်ဳပ္လုိ႔ မေသတာ။ ေသလုိက္ အဲဒီမွာ ျပန္ေပၚလုိက္။ ဒါျဖင့္ အ၀ိဇၨာခ်ဳပ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္။ အ၀ိဇၨာခ်ဳပ္ရင္ ဟုိမွာ အရွင္ခံရစရာမရွိေတာ့ဘူး။ အ၀ိဇၨာ မခ်ဳပ္လုိ႔ကေတာ့ အ၀ိဇၨာ သခၤါရ၊ သခၤါရေၾကာင့္ ၀ိညာဏ္ျဖစ္ၿပီး ဟုိမွာ အရွင္ခံဖို႔သာ ျပင္ေပေတာ့။ အ၀ိဇၨာခ်ဳပ္လုိက္ျပန္ေတာ့လည္း သခၤါရလည္းမရွိ ၀ိညာဏ္လည္းမရွိ။ အခုခ်ဳပ္ရင္ အခုအပါယ္တံခါးပိတ္တယ္။
ဘင္ပုပ္ငရဲခံရင္းနဲ႔ပဲ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ႀကီးနဲ႔ ဆြဲၿပီး ျပန္တင္တယ္။ တင္ၿပီး ယူဇနာတစ္ရာရွိတဲ့သံတံတုိင္းႀကီးေတြ ခတ္ထားတဲ့အထဲမီးဟုန္းဟုန္းေတာက္တဲ့အထဲ ပစ္ထည့္တယ္။ အေရွ႕တံခါးက ပြင့္ေနလုိ႔ အေရွ႕ဘက္ေျပးေတာ့ ေျခေထာက္ေတြ လက္ေတြ အကုန္မီးေလာင္ၿပီး ဒီမွာလည္း မီးအေလာင္ခံၿပီး ဟုိဘက္လြတ္ေအာင္လည္း ေျပးရေသးတယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ တံခါးႀကီးက ပိတ္သြားတယ္။ အေရွ႕တံခါးပိတ္ၿပီး အေနာက္တံခါးက ပြင့္ျပန္ေတာ့ အေနာက္တံခါးဆီ ျပန္ေျပးရျပန္တယ္။ ေျပးျပန္ေတာ့လည္း လမ္းမွာ မီးအေလာင္ခံရျပန္တယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ့လည္း တံခါးႀကီးက ပိတ္သြားျပန္တယ္။ အဲဒါ ခႏၶာအေပၚမွာ ေမ့ျပစ္သင့္ေနတာ။ ခႏၶာေပၚမွာ အနိစၥရွိလ်က္ အနိစၥမသိတဲ့အျပစ္။ ဒုကၡရွိလ်က္ ဒုကၡမသိတဲ့ ေမ့ျပစ္၊ အနတၱရွိလ်က္ အနတၱမသိတဲ့ ေမ့ျပစ္သင့္ေနတာ။
ဒီကေနၿပီး တက္လာျပန္ေတာ့လည္း မေသဘဲ ငရဲသားေတြက ဆြဲတင္ၿပီး “အေမာင္ ဘာစားခ်င္သလဲ”လုိ႔ ေမးတယ္။ “ထမင္းမစားရတာၾကာၿပီ”ဆိုတာနဲ႔ “ကဲကဲ အိပ္လုိက္”ဆိုၿပီး သံျပားေပၚမွာလွဲ၊ အင္မတန္ရဲရဲပူတဲ့ သံခၽြန္ႀကီးေတြနဲ႔ ပါးစပ္ကုိၿဖဲ၊ ၿပီးေတာ့ သံေတြခဲရဲရဲႀကီးေတြ ပါးစပ္ထဲ ေလာင္းထည့္တယ္။ ေလာင္းထည့္လုိက္တာနဲ႔ ပါးစပ္ကေန အူေလာင္ၿပီး ဒြါရေပါက္ကထြက္တယ္။ ဒါ ဘယ္သူ႔လက္ခ်က္မ်ားလဲဆိုရင္ ေမ့ျပစ္။ အ၀ိဇၨာရဲ႕လက္ခ်က္။ ဒါေၾကာင့္ သတိပ႒ာန္ဆုိတာ မေမ့တာ။ မေမ့တာက ေမ့ျပစ္ကုိ ကယ္တင္မယ္။
ဘုရားရွင္က ငါဘုရားျဖစ္တဲ့ေန႔ကစၿပီး ငါ အိမ္ႏွစ္အိမ္ၾကားမွာေနတာ။ အဲဒီအိမ္ေတြက တက္တဲ့လူလည္း ငါျမင္တယ္၊ ဆင္းတဲ့လူလည္း ငါျမင္တယ္။ ဆင္းတဲ့လူ ငရဲသြားတာလည္း ငါျမင္တယ္၊ တက္တဲ့လူ နတ္ျပည္သုဂတိသြားတာလည္း ငါျမင္တယ္။ သူမ်ားေျပာသံၾကားနဲ႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ငါ့မ်က္လံုးနဲ႔ ဒိဗၺစကၡဳနဲ႔ ျမင္ၿပီး ေျပာတာပါတဲ့။ သူမ်ားေျပာတာကုိ မယံုပါနဲ႔၊ ဘုရားေျပာတာကုိသာ ယံုပါ။ မေမ့တာ ဘယ္ေလာက္အဖုိးတန္တယ္ဆုိတာ မေမ့တာနဲ႔ သူက ၀ိဇၨာျဖစ္တယ္၊ ျဖစ္ပ်က္ျမင္တဲ့ ၀ိဇၨာ။ ၀ိဇၨာျဖစ္ရင္ သခၤါရက ခ်ဳပ္သြားတယ္။ အပါယ္သြားစရာ ၀ိညာဏ္လာစရာမရွိေတာ့ဘူးေလ။ မေမ့တဲ့သတၱိ ဘယ္ေလာက္ အဖုိးတန္လဲ။ ဒါေၾကာင့္ သတိပ႒ာန္ကုိ ဘုရားအဆူဆူမစြန္႔ဘူးဆုိတာ အပါယ္ေလးပါး ပိတ္တဲ့တရားမုိ႔။ ဘုရားတစ္ဆူပြင့္လာျပန္ရင္ ဒီသုတၱန္ေဟာရျပန္ၿပီ၊ မေမ့တဲ့တရားပဲ ေဟာရတယ္။
“ေနာက္ ဘာမ်ားဆာေသးသတံုး”။ “ကၽြန္ေတာ္ ေရမေသာက္ရတာ ၾကာၿပီ”။ ေၾကးရည္ပူေတြ ယူလာၿပီး ပါးစပ္ၿဖဲၿပီး ေလာင္းထည့္ေပးလုိက္တယ္။ ပါးစပ္ကေလာင္း၊ အထဲက အူသိမ္အူမေတြေလာင္ ဒြါရေပါက္က ျပန္ထြက္သြားတာပဲ။ ေဒါသအလုိက္ ငါအပါယ္က်ခ်င္က်ပါေစ၊ အပါယ္ေရာက္မွ ခါးစည္းခံမယ္ဆုိေပမယ့္လည္း ခါးစည္းႀကိဳးေပးမယ့္သူမရွိပါဘူး။ ကယ္မယ့္ယူမယ့္တရားကေတာ့ အရိယာဓမၼပဲ ရွိတယ္။ ဘုရားရွင္က အရိယာဓမၼေတြ ေမ့ေနလုိ႔ရွိရင္ေတာ့ အပါယ္ငရဲဟာ မင္းတို႔အိမ္သာ မွတ္ေပေတာ့တဲ့။
အလုပ္လုပ္မွ ၀ိဇၨာျဖစ္တယ္။ အ၀ိဇၨာက ၀ိဇၨာျဖစ္ဖုိ႔ အလုပ္လုပ္ရလိမ့္မယ္။ သူမ်ားစိတ္အကဲခတ္ရတာ မွားတယ္ရွိ မွန္တယ္ရွိ၊ ကိုယ့္စိတ္ကိုအကဲခတ္ရတာကေတာ့ အမွန္ခ်ည္းပဲ။ ဒါျဖင့္ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ပထမစိတ္ ရွိမရွိကုိ ေနာက္စိတ္နဲ႔ အကဲခတ္။ ၁ ကို ၂ နဲ႔အကဲခတ္။ ေလာဘစိတ္ျဖစ္တယ္။ ရွိမရွိ မဂ္နဲ႔အကဲခတ္။ မရွိေတာ့ မရွိတာက အနိစၥ၊ အကဲခတ္တာက မဂၢ။ ေဒါသစိတ္ေပၚလာတယ္၊ ရွိမရွိအကဲခတ္ေတာ့ မရွိတာက အနိစၥ၊ သိတာက မဂၢ၊ မဂၢဆိုရင္ ၀ိဇၨာျဖစ္ၿပီ။ အ၀ိဇၨာခ်ဳပ္ၿပီ။ အပါယ္သြားစရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ေမာဟစိတ္လာရင္လည္း အကဲခတ္၊ အိပ္ခ်င္တဲ့စိတ္လာရင္လည္း အကဲခတ္။ ဒါ ဘယ္သူေဟာလဲဆုိရင္ အရွင္သာရိပုတၱရာနဲ႔ ဘုရားေဟာတယ္။ ၀ိပႆနာဆုိတာ ကိုယ့္စိတ္ကုိယ္ အကဲခတ္တတ္လို႔ရွိရင္ ျဖစ္တာပဲတဲ့။ အိပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးအကဲခတ္လုိက္ေတာ့ အကဲခတ္တဲ့စိတ္သာရွိေတာ့တယ္၊ အိပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး။ မရွိတာက အနိစၥ၊ အကဲခတ္တာက မဂၢ ၀ိဇၨာ။ ပ်ံ႕လြင့္တဲ့စိတ္လာလည္း အကဲထခတ္၊ မရွိတာအနိစၥ၊ သိတာမဂၢ။ ကုိယ့္စိတ္က ေရွ႕နားက အကဲခတ္တာက ေနာက္က။ ကုိယ့္စိတ္က အနိစၥ၊ အကဲခတ္တာက မဂၢ။
ဒါျဖင့္ ကုိယ့္စိတ္ ေပၚတုိင္းေပၚတုိင္း အကဲခတ္၊ ရွဴတဲ့စိတ္လာလည္း ရွိ မရွိ အကဲခတ္၊ ႐ိႈက္တဲ့စိတ္လာလည္း ရွိ မရွိအကဲခတ္။ စားခ်င္စိတ္လာလည္း ရွိမရွိ အကဲခတ္။ အကဲခတ္ေတာ့ မရွိတာေတြ႕၊ မရွိတာက အနိစၥ၊ အကဲခတ္တာက မဂၢ။ ဒါျဖင့္ ကုိယ့္၀ိညာဏ္က ခႏၶာပ်က္တာသိတယ္။ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးဟာ အနိစၥဆိုတာ သူမ်ားေျပာမဟုတ္၊ ကုိယ္တုိင္အကဲခတ္တာနဲ႔သိတာ။ အကဲခတ္ေတာ့ မသိတာက အ၀ိဇၨာ၊ သိတာက ၀ိဇၨာ။ ၀ိဇၨာျဖစ္ေတာ့ အ၀ိဇၨာခ်ဳပ္၊ အ၀ိဇၨာခ်ဳပ္ေတာ့ သခၤါရခ်ဳပ္၊ သခၤါရခ်ဳပ္ေတာ့ ဒီခႏၶာေတြအကုန္ခ်ဳပ္တယ္။ ၀ိဇၨာျဖစ္လုိက္တာနဲ႔ ဒိ႒ိလည္းခ်ဳပ္၊ တဏွာလည္းခ်ဳပ္တယ္။ ဒိ႒ိေၾကာင့္အပါယ္ခႏၶာျဖစ္ရ၊ တဏွာေၾကာင့္ အပါယ္ခႏၶာျဖစ္ရတာေတြဟာ မဂ္တစ္ႀကိမ္ေပၚတာနဲ႔ အကုတန္ေပ်ာက္တယ္။ ၀ိဇၨာမဂ္၊ ျဖစ္ပ်က္သိတဲ့ဉာဏ္နဲ႔ အပါယ္ေၾကြးေတြ ဆပ္ႏုိင္တာ။ ေနာက္ေနာက္ဘ၀ေတြက လုပ္လာတဲ့ အပါယ္ေၾကြးေတြလည္း ရွိေနတယ္။ ဒီဘ၀ မသိမလိမၼာခင္က လုပ္ထားတဲ့ အပါယ္ေၾကြးေတြလည္း ရွိေနတယ္။ အဲဒါ ၀ိဇၨာတစ္လံုးတည္းနဲ႔ ဆပ္လုိက္လုိ႔ရွိရင္ ေၾကြးတစ္သိန္းတင္ေနတာ ဆားတစ္လ်က္နဲ႔ ေၾကပါတယ္။ ဒီဆားတစ္လ်က္ကို လ်က္လုိက္ရင္ အကုန္ေပ်ာက္မယ္။ မဂၢင္ဆားတစ္လ်က္ကုိျဖင့္ လ်က္ျဖစ္ေအာင္ လ်က္လုိက္ပါ။
(မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး (၉-၁၀-၆၁)ရက္ေန႔က ေဟာၾကားအပ္ေသာ ငရဲဆုိတာဘယ္လုိလဲ၊ ဘယ္လုိေနမွလြတ္မွာလဲ တရားေတာ္ကုိ ခ်ံဳး၍တင္ျပအပ္ပါသည္။
